uciekających ze wsi przed poddaństwem...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- Schemat A2Zależności występujące między rozwojem public relations w Niemczech i w Stanach ZjednoczonychPraktyka PR w Niemczech przed 1945 rokuPraktyka PR...
- A ktożkolwiek się komu o pewny dług zapisał, y do Grodu firma inscriptione [mocnym zapisem] odpowiadać się poddał dobrowolnie, bądź przed śmiercią, abo iuż y po śmierci...
- cząstki (przed zmierzeniem jej cech), która nie znajduje się nigdziew przestrzeni i czasie? Jeśli za jeden obiekt uważać to, co jestopisywane przez jeden wektor...
- Odwrócił się tyłem do światła reflektora i osłaniając oczy przed blaskiem bijącym mu spod nóg, spróbował zajrzeć w kryształową głębinę jak przez lód, który skuwa jezioro...
- Kramy po obu stronach ulic by³y zbudowane wszystkie wed³ug wzoru i nieomal tej samej wielkoœci, a przed ka¿dym sklepem rozpiêty by³ parasol z p³ótna ¿aglowego,...
- przed laty wieloma przywiózł mu w prezencie pewien bardzo wielki kupiec wprost z Gdań- ska, tliły się kawałki tego czarnego tytoniu, który nosi na paczce...
- Mimo to na ich widok czterej Neimoidianie nie tylko nie opuścili posterunku przed drzwiami apartamentu wicekróla, ale opuścili broń w geście ostrzeżenia...
- naszych ewolucyjnych uprzedzeń mamy skłonność do myślenia o początku wszechświata jak o pewnej szczególnej chwili, przed którą wszechświat nie...
- - Ale Thrawn jest inny? diousa nie obejmował zlikwidowania wszystkich świadków, aby nic nigdy nie przed- - Thrawn to dorosła wersja - odparła...
- Bój na przebicie był szybki, błyskawiczny, trwał krótko pląs kling, brzęk, zgrzyt - i oto przed oczami hobbita już rozwarła się zbawcza czerń nocy...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Statut z 1588 roku zezwolił
szlachcie na zakładanie miasteczek na własnych ziemiach, co panowie
wykorzystali z powodzeniem i zaczęli zakładać liczne miasteczka, ośrod-
ki handlu i rzemiosła, zazwyczaj obok własnych rezydencji. Wielka licz-
ba miast prywatnych w stosunku do liczby miast w ogóle może być uwa-
żana za jedną z cech charakterystycznych urbanizacji Białorusi. Zgodnie
z obliczeniami historyka Anatola Hryckiewicza do rodów magnackich,
przede wszystkim do Radziwiłłów, Sapiehów, Chodkiewiczów, należało
mniej więcej czterdzieści procent miast w XVI-XVII wieku. Wśród nich
można wymienić Bychów, Dubrowną, Kopyl, Kleck, Lepel, Mir, Nie-
śwież, Tołoczyn, Czaszniki, Szkłów i inne.
Wiek XVI oraz pierwsza połowa XVII były czasami największego
rozwoju gospodarczego dawnej Białorusi. O ogromnym postępie świad-
222
Rozdział VIII
czył zwłaszcza wzrost liczby rzemieślników i pojawienie się szeregu no-
wych specjalności rzemieślniczych. Rzemieślnicy stanowili połowę a cza-
sami więcej, liczby mieszkańców miasta, a w miasteczkach zaś stanowili
od dziesięciu do dwudziestu pięciu procent ludności. W miastach biało-
ruskich pracowali w tamtych czasach rzemieślnicy reprezentujący nie
mniej niż dwieście specjalności. Najliczniejsi byli przedstawiciele rze-
miosł związanych z obróbką metali (około dwudziestu czterech procent),
na drugim miejscu znajdowały się rzemiosła związane z obróbką skóry
(dwadzieścia dwa procent), a na trzecim rzemiosła spożywcze (dziewięt-
naście procent), następnie liczne były także specjalności związane z bu-
downictwem, wyrobem odzieży i inne. Cechą charakterystyczną dla
pierwszej potowy XVII wieku stał się szybki wzrost liczby cechów rze-
mieślniczych: w Mińsku w tym czasie ich liczba zwiększyła się z dwóch
do jedenastu; w Mohylewie, który stał się największym na Białorusi ośrod-
kiem handlowo-rzemieślniczym, z siedmiu do siedemnastu; w Słucku
z pięciu do siedemnastu; w Brześciu z dwóch do czternastu. W sumie do
końca XVI wieku na terytorium Białorusi rzemieślnicy byli połączeni
w nie mniej niż sto cechów. Jednakże organizacje cechowe w miastach
białoruskich nie posiadały takiej klasycznej formy organizacji reglamen-
tującej produkcję i zbyt, jak korporacje rzemieślnicze krajów Europy Za-
chodniej i nie domagały się monopolu na rynku. Zjawiskiem typowym
na tych ziemiach było rzemiosło pozacechowe, szczególnie wjurydy-
kach szlacheckich na terenach miast.
Jakjuż dawno zauważono, jedną z ważnych cech rozwoju miast bia-
łoruskich był ich ścisły związek z gospodarką wiejską. Zniszczenia spo-
wodowane częstymi wojnami, epidemie, klęski naturalne, a także niedo-
rozwój rynku, wszystko to powstrzymywało rozwój handlu oraz rzemiosła
i wymuszało na mieszczanach zajmowanie się ogrodnictwem i hodowlą
zwierząt domowych. Zazwyczaj miasta miały od kilku dziesiątków do
stu włók ziemi. W sumie podobna sytuacja zdarzała się także na zacho-
dzie Europy. We Francji czy w Toskanii miasta także nie zrywały więzi
z zajęciami rolniczymi.
Postęp w rozwoju rzemiosł był ściśle związany z rozwojem handlu.
Nie powstał jeszcze wtedy jeden wspólny rynek wewnętrzny ze względu
na brak specjalizacji gospodarczej w poszczególnych regionach kraju.
Funkcjonowała natomiast sieć rynków lokalnych. W wypadku kontak-
tów handlowych miast białoruskich z innymi krajami, przede wszystkim
W PAŃSTWIE OBOJGA NARODÓW
223
sąsiednimi (Litwą, Polską, Ukrainą, Rosją), istniała już specjalizacja wy-
wołana potrzebami wewnętrznej wytwórczości i wymiany.
Miasta Białorusi bardzo szybko wciągały się do handlu międzyna-
rodowego. Rozwojowi tego handlu sprzyjała stabilizacja stosunków po-
między Wielkim Księstwem Litewskim i Zakonem Krzyżackim w XV
wieku, a także układ krakowski z Prusami z 1525 roku. Kupcy białoruscy
- najpierw tak zwani goście z Połocka, Mohylewa, Pińska - zaczęli coraz
aktywniej opanowywać rynki miast nadmorskich: Rygi, Królewca, Gdań-
ska. Importowano głównie metale, wyroby rzemieślnicze, sól, przypra-
wy, a z Białorusi na zachód wywożono leśne bogactwo (drewno, smołę,
futra) i produkty gospodarki rolnej: len, konopie, a także zboże z folwar-
ków hospodarskich i szlacheckich. Zwrócono już uwagę, że do połowy
XVI wieku folwarki pojawiły się tylko w dorzeczach Bugu, Niemna
i Dźwiny co świadczy o zorientowaniu tych terenów na rynki w mia-
stach portowych nad Bałtykiem. W XVI wieku wielkiego znaczenia na-
brał handel tranzytowy, w którym główną rolę odgrywał Polock i Mohy-
lew, rozwijające stosunki z rynkiem państwa moskiewskiego, Inflant, Prus
i Korony. Po utracie Smoleńska (1514) nadzwyczaj zyskał na handlu Mo-
hylew, który pełniąc rolę głównego ośrodka tranzytowego w handlu fu-
trami, tkaninami i wyrobami metalowymi, stał się w ciągu kilku dziesiąt-
ków lat jednym z największych miast Białorusi.
Włączenie się gospodarki Białorusi (takjak i całej Rzeczypospolitej)
do handlu międzynarodowego doprowadziło do reformy na wielką skalę
całego rolnictwa i rozwoju systemu folwarczno-pańszczyźnianego w Wiel-
kim Księstwie. Przeprowadzenie reformy agrarnej było wywołane ko-
niecznością podniesienia wydajności pracy chłopów i tym samym zwięk-
szeniem dochodów osiąganych z ziemi. Od końca XV do XVII wieku
w Europie szybko rosły ceny na zboże. Od połowy XVI do początku na-
stępnego wieku wzrosły trzy-pięciokrotnie. Wysokie ceny i popyt na pro-
dukty wiejskie na rynku europejskim aktywizowały działalność gospo-
darczą właścicieli ziemskich, którzy dążyli do powiększenia swoich do-
chodów z ziemi. Tymczasem dawny system wykorzystania ziemi, oparty
na powinnościach spełnianych z jednej jednostki gospodarowania (służ-
by), w której nawet nie określano liczby osób ani jakości ziemi, hamował
wzrost wydajności pracy. Stąd się wzięła potrzeba reformy tego systemu.
W sąsiedniej Polsce, Prusach, Inflantach już dawno wprowadzono nowy
224
Rozdział VIII
system organizacji gospodarstwa wiejskiego, w którym renta feudalna
zależała od dokładnie określonej wielkości powierzchni uprawnej.
Do Wielkiego Księstwa Litewskiego reforma agrarna przyszła z Pod-
lasia. Jako pierwsza na Białorusi podjęła ją w swoich dobrach królowa
Bona Sforza, jednakże na wielką skalę reformą gospodarki rolnej zajęto
się w połowie XVI wieku. Na początku reforma objęła ziemie domeny
hospodarskiej, dopiero następnie dobra magnatów, szlachty i Kościoła.
Reforma składała się z całego zespołu działań dotyczących spraw tech-
nicznych, gospodarczych i społecznych (pomiary ziemi, ujednolicenie
powinności, wprowadzenie trójpolówki z regularnym cyklem zasiewów
i ugorowania, reorganizacja wiosek i tym podobne). Od tytułu głównego
dokumentu wprowadzającego reformę Ustawy o włókach, wystawionego