(Błędne wnioski), Porgsmnta (Wyniki)...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- Aby uniknąć tego śmiesznego, rzecz jasna, wniosku, w 1900 roku niemiecki uczony Max Pianek sformułował tezę, że światło, promienie Roentgena i inne fale...
- zemsty wywrzeć, ogłosił między swymi dworzanami nagrodę temu, kto mu wskaże owego arbitra, który pierwszy po Ketlingowym wniosku zakrzyknął: „Zdrajca i...
- Doszłam do wniosku, że nie powinnyśmy w ogolę tłumaczyć się z tego co robiłyśmy, kiedy nas nie było, chyba żeby ktoś pytał Widziałam ludzi gęsto...
- Wnioski, które na podstawie tych badań wprowadzono, zmierzały do przeorganizowania całego systemu szkolnego, do stworzenia szkoły "na miarę dziecka"...
- binka, pogrążony w myślach; właśnie doszedłem do wniosku, że druga filiżankakawy dobrze by mi zrobiła, kiedy ciszę rozdarł przeraźliwy krzyk...
- wytłumaczyć przywódczyni Daali, co tam naprawdę zaszło, i muszę to zrobić szybko, zanim sama wyciągnie pochopne wnioski...
- Popatrzył na sierżant, potem na Despreaux, i doszedł do wniosku, że największą szansę przeżycia daje mu przyznanie się do wszystkiego...
- wydoroślał przez ostatnie dwa tygodnie, doszła do wniosku Clary...
- Wraz z wnioskiem należy złożyć dokumenty określone w art...
- Podczas tych narzekań, które były zapewne wynikiem rozczarowania i osobistej urazy, wywołanej faktem, że jej stary pracodawca wolał inną, Artur Gride...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Z innych prac A. zacho-
wały się jeszcze: Fainomena (Elementy astronomii), Ta optika
(Optyka) i dzieło z teorii muzyki, cytowane pod łac. tytułem
Sectźo caworeźs (Podział kanonu). Na jeż. polski E. tłumaczył
J. Czech. D.Ł.
EUMELOS z Koryntu -"-EPICZNY CYKL
EUMENIUS z Augustodunum (dziś. Autun) w Galii, III/IV w.,
retor łac. Był szefem cesarskiej kancelarii, dopóki cos. Kon-
stancjusz Chlorus nie zlecił mu w 297 nadzoru nad szkolnic-
twem w Augustodunum. E. wygłosił tu w 2197 lub 288 mowę
Pro źnstalirandis scholźs (W sprawie odbudowy szkół) skiero-
waną do zarządcy prowincji lyońskiej. Mowa ta nie będąca
właściwie panegirykiem została jednak za taki uznana (ponie-
waż zawierała wiele pochwał ces. Konstancjusza) i włączona
jako dziewiąta do zbioru -^Panegyrici Latini. J.Sz.
EUNAPIOS, lać. Eunapius, z Sardes, ok. 345 - ok. 420, retor gr.
Kształcił się w Atenach, był neoplatonikiem, wrogiem chrześci-
jan. Napisał biografię 2-3 współczesnych filozofów (m.in. ->Plo-
tyna i ->-Porfiriusza) pt. Bioi sofiston (Żywoty sofistów), na-
wiązując w ten sposób do biograficznego dzieła ->Filostrato-
sa II. Praca E. jest ważnym źródłem do poznania życia kultu-
ralnego w czasach ces. Juliana Apostaty. Za radą swego przy-
jaciela ->0reibasiosa napisał Hypomnemata historika (Zapiski
historyczne), będące kontynuacją pracy historyka z III w. Dek-
sipposa z Aten. Treść tego liczącego 14 ks. dzieła znamy z bi-
zantyjskich kompilatorów i historyków Kościoła oraz wyciągów
zachowanych m.in. u -"-Focjusza. Przedstawiało ono wydarzenia
od śmierci Klaudiusza II (270) do 404, ze szczególnym uwzględ-
nieniem okresu panowania ces. Juliana. W.T.
EUPHOKION, lać. Euphorio, poi. Euforion, z Chalkis na Eubei,
ur. 275 p.n.e., poeta gr. Otrzymał obywatelstwo ateńskie. Na
zaproszenie Antiocha III W. udał się na jego dwór w Antiochii
nad Orontesem, gdzie został kierownikiem Biblioteki. Był płod-
nym autorem poematów pisanych głównie w heksametrach.
Sporo fragmentów oddały nam papirusy, wśród nich fragmenty
dzieł: Arai e poteriokleptes (Przekleństwa, czyli Złodziej kubka)
oraz Thraks (Trak); oba są zapewne poematami przekleństw
rzucanych na rzeczywistego lub fikcyjnego wroga. Podobny
191
Eupolis
charakter miały Chiliades (Tysiączki), poemat w 5 ks. Znamy
jeszcze wiele innych tytułów, a także epigramy zachowane
w -f-Antologii Palatynskiej. Naśladowca ->Kallimacha, E., dopro-
wadził do absurdu poetycką manierę poetów aleksandryjskich,
starając się pisać samymi zagadkami i wyszukując nieznane
warianty mitów i podań. Również jego język obfituje w wy-
rażenia rzadkie, którym E. nadaje często nie spotykane nigdzie
indziej znaczenie. Wywarł znaczny wpływ na ->Nikandra na
rz. -i-neoteryków, zw. przez -^-Cycerona "cantores Euphorionis",
na --Tibullusa i -^Propercjusza, a także na -^-Owidiusza, w pew-
nej mierze na --Wergiliusza i na -"-Nonnosa. E. był też autorem
kilku pism prozaicznych świadczących o zainteresowaniach
historycznych, m.in. Peri Isthmion (O igrzyskach istmijskich),
Peri Aleuadon (O Aleuadach), Historika hypomnemata (No-
tatki historyczne). J.S.-R.
EUPHRONIOS ^PRIAPEA
EUPOLIS, ok. 445 - ok. 410 p.n.e., syn Sosipolisa, Ateńczyk,
komediopisarz gr. Zginął prawdopodobnie walcząc w wojnie
peloponeskiej. Wraz z -"-Kratm.osem i -"-Arystofanesem należy
do trójcy najwybitniejszych przedstawicieli komedii starej ze-
stawianej z trójcą tragików (--Ajschylos, ->-Sofokles, -^-Eury-
pides). Według różnych tradycji wystawił 14 lub 17 komedii
odnosząc 7 razy zwycięstwo. Początkowo przyjaciel Arystofa-
nesa, z którym podobno współpracował, następnie (od 424?)
jego przeciwnik i rywal. Silnie zaangażowany politycznie,
atakował w swoich komediach zarówno zepsucie złotej arysto-
kratycznej młodzieży (np. w osobie Alkibiadesa), jak i korupcję
przywódców skrajnej demokracji. Nasze wiadomości o twór-
czości E. są bardzo skąpe, tylko o kilku komediach wiemy nieco
więcej. W sztuce Marikgs wyśmiewał E. demagoga Hyperbolosa,
w Aźges (Kozy) - sofistów-muzyków; Kolafces (Pochlebcy) to
atak na bogatego Kalliasa, utrzymującego tłum pasożytów-po-
chlebców (przy okazji E. krytykował również -^-Protagorasa
i szwagra Kalliasa, Alkibiadesa), w Baptaź (Chrzczency) ostro
atakował Alkibiadesa przedstawionego tu jako czciciela trackiej
bogini Kotyto; w komedii Poleis (M.iasta) podjął E. problem
ateńskiego imperium morskiego występując ostro w obronie
miast-państw sprzymierzonych, a traktowanych jak poddani
przez Ateny. Najlepiej, dzięki obszernym fragmentom papiru-
sowym. znamy komedię Demoi (Demy) wystawioną w 4H2. Roz-
grywa się ona początkowo w Hadesie, dokąd Ateńczycy wysłali
poselstwo, by w ciężkiej sytuacji sprowadzić na ziemię któregoś
ze zmarłych polityków. Wychodzą na świat: Myronides, Mil-
tiades, Arystydes,. Solon i Perykles. Miejscem akcji drugiej
części sztuki jest Agora ateńska. Przybysze z Podziemia wy-
stępują tu w epizodycznych scenach pouczając, ganiać lub ka-
rząc przedstawicieli Aten współczesnych E. W tej części chór
stanowiły demy, tj. gminy attyckie (stąd tytuł komedii). W Ha-
desie występował prawdopodobnie inny chór złożony ze starych
demów, które brały udział w bitwie pod Maratonem. Komedie
E. według oceny starożytnych wyróżniały się dużym wdziękiem
i fantazją. Ked.
EURIPIDES, łac. Euripides, poi. Eurypides, z Salaminy, ok.
485-406 p.n.e., gr. poeta tragiczny. Pochodził z zamożnej ro-
dziny ateńskiej. Ojciec jego Mnesarchos (lub Mnesarchides)
miał jakąś posiadłość na Salaminie, drugą w attyckiej gminie
Flya. E. otrzymał staranne wykształcenie (prąwdogpdobnie był
uczniem -^Anaksagorasa, znał również zapewne ->-Prodikosa,
->-PrdtagQrasa T -^.Sokratesa). Był kapłanem Zeusa we Flyi
i uczestniczył raz w poselstwie ateńskim do Syrakuz. Z uspo-
sobienia raczej odludek, najchętniej przebywał w swym skal-
nym mieszkaniu na Salaminie, poświęcając czas na studia i pi-
sanie; miał tam swoją prywatną bibliotekę. W 45i5 wystąpiła E.
goraz_pierwszy_w_agonię tragicznym i..zająr^trze_cie_mie]sce,
pierwszy sukces osiągnął dopiero w 441. Atakowany za nowo-
czesność poglądów tylko 5 razy zdobył nagrodę (w tym l po-
śmiertną). W 408 Jujb 407 opuścił na zawsze AtenŁ. Udał się
do Pełli na''?^^^?'^!')!^ macedońskiego Archelaosa, gdzie m.in.
napisał na cześć króla okolicznościową sztukę Archelaos (tr.).
Umarł w Pełli, według legendy, rozszarpany przez sforę psów
gończych. E. był dwukrotnie żonaty, pierwszy raz z Melito, dru-