wywołuje wesołość...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- szyła jej ciągle; można by rzec, iż urodziła się kwiatem, zapachem jej była wesołość...
- RozeĹ›miaĹ‚a siÄ™ swobodnie i wesoĹ‚o odpowiedziaĹ‚a: – TÄ™ troskÄ™ moĹĽesz odrzucić...
- ba, wybrał także tego syna Izaaka i Rebeki, by przez niego realizować swoje obietnice (Rdz 28,3-4...
- byłem bardziej przekonujący niż wobec sędziów, dobrze by to było...
- 7
- miast
- Jak wspomniano w poprzednim rozdziale, tworzenie aplikacji modularnej wymaga dodatkowych prac projektowych i podjęcia odpowiednich decyzji, ale w...
- A on jak ci jest wierny i chowa siÄ™ skromnie...
- SÄ…d NajwyĹĽszy z kolei zauwaĹĽa, ĹĽe prawo do odmowy zastosowania przepisĂłw ustawy, ktĂłre sÄ…dy uznajÄ… za sprzeczne z konstytucjÄ…, wynika z trzech wyraĹĽonych w niej zasad: jej...
- nie o to chodzi...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Na przykład o. b. mówi: „grupa tych karłów wzbudziła
we mnie wesołość, byli tacy mali, a tacy poważni i tak na serio rozmawiali
o interesach". W tym przypadku zestawienie jakby dziecinnego wyglądu, z; któ-
rym kojarzy się pewien sposób zachowania się — adekwatny do wyglądu,
a więc dziecinny — z zachowaniem nie kojarzącym się z wyglądem, które
jest nieoczekiwane, a nawet sprzeczne z wyglądem, spełnia warunki komizmu,
o których pisze W. Witwicki (1963).
Przyjemne przeżycia, jakich doznają o. b., mogą być nie tylko bezpośred-
nio wywołane przez inwalidę. Osoba, która pomaga inwalidzie w jakiś spo-
sób, np. w poruszaniu się, gdy ma on uszkodzone nogi, może doznawać bądź
przeżyć przyjemnych — zadowolenia z. własnego zachowania się wobec inwalidy,
bądź przeżyć przykrych — mając poczucie trudności, odczuwając udzielaną po-
moc jako uciążliwą. Podobnie praca z inwalidą może być dla danej osoby
źródłem zadowolenia lub też przykrości. Przeszkody, na jakie dana osoba na-
potyka w pracy z inwalidami, mogą wywoływać przykre przeżycie trudności
(w znaczeniu podanym przez M. Porębską — 1964) i chęć uniknięcia tych trud-
ności przez zaprzestanie pracy z inwalidami, lub też pobudzają do działania,
a przezwyciężenie tych przeszkód — a więc sukcesy w pracy — przynoszą za-
dowolenie i chęć dalszej pracy.
Poszukując odpowiedzi na pytanie, jakie warunki decydują o powstaniu
negatywnej postawy wobec inwalidów i czego właściwie chce się uniknąć wów-
czas, gdy występuje chęć unikania kontaktów z inwalidą — przeanalizowałam
wszystkie przypadki, w których stwierdziłam przejawianie się postaw nega-
tywnych i ustaliłam, jakie przeżycia przyjemne i przykre miały o. b. w posz-
czególnych przypadkach w związku z kontaktem z inwalidami. Podobnie prze-
analizowałam też przypadki, w których stwierdziłam przejawianie się postaw
pozytywnych. Dzięki temu mogłam stwierdzić, jak często i w jakich przypad-
kach wystąpiły różne czynniki.
We wszystkich przypadkach, w których występowały wyłącznie postawy
negatywne lub razem z niezdecydowanymi, a w szczególności niechęć do in-
walidy lub widoku inwalidztwa oraz chęć unikania tego widoku i chęć uni-
kania kontaktu z inwalidą- (razem, lub oddzielnie), o. b. doznawały przykrych
przeżyć. Natomiast przeżycia przyjemne wystąpiły tylko w jednym spośród
wszystkich wyżej wymienionych przypadków. Było to krótkotrwałe zadowo-
61
lenie z udzielonej inwalidzie pomocy. Poza tym w 10 przypadkach, w któ-
rych występowały emocjonalne i wolicjonalne postawy negatywne, a równo-
cześnie inwalidzi byli przez o. b. oceniani pozytywnie, również stwierdziłam
występowanie przeżyć przykrych, natomiast brak było przeżyć przyjemnych.
W 8 przypadkach, w których oprócz postawy pośredniej niezdecydowanej, np.
współczucia, wystąpiła negatywna ocena inwalidy, o. b. również doznawały
przykrych przeżyć.
2. CZĘSTOŚĆ WYSTĘPOWANIA PRZYKRYCH PRZEŻYĆ
W KONTAKTACH Z INWALIDAMI
We wszystkich przypadkach, w których osoby badane przejawiały emocjo-
nalną i wolicjonalną postawę negatywną, przedstawia poniższa tabelka (I):
Tabela VI
Kontakty
Przykre przeżycia
I
II
III
IV
V
Razem:
1
76
62,8%>
34
28,10/0
5,8%
-
4
3,3%
121
100«/o
X
55
75,3%
13
17,8%
3
4,3%
1
1,3% 1
,1,3%
73
100%
+
79
52,3%
28
18,5%
31
20,5%
1
0,6%
12
8,1%
151
100%
Razem:
210 60,8%
75
21,6%
41
11,8%
2
0,6%
17
5,2%
345
100%
Objaśnienia:
I — kontakty jednorazowe,
X —• „ kilkakrotne,
-f- — „ wielokrotne.
Przykre przeżycia:
I •— wywołane wyglądem i zachowaniem się inwalidy,
II — wywołane wyodrębnościami i myślami o skutkach kalectwa,
III — wywołane utrudnieniem w działaniu (w zachowaniu się) o.b. w kontakcie
z inwalidą,
IV ?— wywołane zachowaniem się innych osób w związku z kontaktem z inwalidą,
V — wywołane przewidywaniem przykrych przeżyć — różne obawy.
Bardziej szczegółowe dane, dotyczące częstości występowania różnych ro-
dzajów przykrych przeżyć, zawiera załączona tabela 3.
Częstość występowania przykrych przeżyć w kontaktach z inwalidami, wo-
bec których o.b. przejawiały emocjonalną i wolicjonalną postawę negatywną,
bez występujących równocześnie pozytywnych postaw emocjonalnych i woli-
cjonalnych, przedstawia tabela (VII).
Jak przedstawione dane wskazują, w przypadkach, w których przejawiały
się postawy negatywne (zarówno same, jak i z innymi postawami), poszczególne-
grupy przykrych przeżyć występowały w różnego rodzaju kontaktach z różną,
częstością.
Zarówno w kontaktach jednorazowych, jak i kilkakrotnych oraz wielokrot-
nych, najczęściej występowały przykre przeżycia, wywołane wyglądem i za-
chowaniem inwalidy (tab. VI — 60,8%, tab. VII — 63,3%) głównie widokiem-
inwalidztwa. Ten rodzaj przykrych przeżyć najczęściej występował w kontak-
tach jednorazowych.
Drugą z kolei co do częstości występowania stanowiła grupa przykrych
przeżyć, wywołanych myślą o skutkach jego kalectwa (tab. VI — 21,6%,,
tab. VII — 20,5%).
62
Tabela VII
Kontakty
Pr zy k
re przeżycia