RELIGIE ZBAWIENIATen typ religii jest związany z refleksją człowieka nad śmiercią i pragnieniem szczęścia wiecznego...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- dzy koteriami, ciągłe walki o przywileje, ciągłe wydzierki i rwactwo, a to z powodu owej potrzeby rajskiego ptaka wy-pełniającej każdego człowieka...
- człowiek czuje siępewniejszy w lasach pełnych dzikiego zwierza aniżeli wWarszawie, „gdzie sądowe pałace, gdzie majestat, gdzie miejsce sejmowe”...
- Wszystkie typy pracy wymagają od człowieka umiejętności współpracy z innymi, organizowania własnej pracy, radzenia sobie ze stresem, nawiązywania kontaktu,...
- – Czy jesteĹ›cie w stanie podjąć dĹ‚ugi marsz w tym deszczu?MĹ‚oda kobieta o caĹ‚kiem ludzkim wyglÄ…dzie i czĹ‚owiek – diabeĹ‚ jÄ™knÄ™li...
- ponieważ dopóki nie będziemy wiedzieli więcej o tkwiących w człowieku siłach, nie możemy mieć nadziei, iż dowiemy się czegoś więcej o przyszłości i...
- Krzysztof przetarĹ‚ palcami oczy i powtĂłrzyĹ‚ bezdĹşwiÄ™cznym gĹ‚osem: – Precz, precz, zabierzcie stÄ…d tego czĹ‚owieka...
- ““Zabij go, Tanneguy!”“ A teraz - de Giac roześmiał się konwulsyjnie - teraz ten człowiek, pod którego władzą było tyle prowincji, że można by nimi...
- goĹ‚ymi rÄ™kami orać stepy poroĹ›niÄ™te kĹ‚ujÄ…cÄ… trawÄ… – do spółki z ogromnymi woĹ‚ami, ktĂłrych jedno poruszenie moĹĽe zabić czĹ‚owieka...
- Uważnie przeczytaj, przemyśl i zapamiętaj na całe życie ten oto główny wniosek: Natura stworzyła człowieka w taki sposób, że sprawuje on całkowitą...
- Jeden aspekt znaczenia terminu “filozof" opisano wyżej: powiedzieliśmy, że filozof to człowiek, który dąży do osiągnięciajedynego tylko celu -...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Dla religii zbawienia wszystko, co ma jakąś wartość, ma charakter duchowy. Tymczasem człowiek jest rozdwojony, ponieważ dąży z jednej strony do maksymalnego wykorzystania życia doczesnego, z drugiej zaś do zbawienia po śmierci. Jest to niepewność metafizyczna, która znajduje wyraz w dualizmie: doczesność - wieczność. Dlatego religie zbawienia charakteryzują się przede wszystkim negatywizmem polegającym na unikaniu kary po śmierci. Przezwyciężyć dualizm doczesność - wieczność można na trzy sposoby: albo przez ścisłe przestrzeganie prawa moralnego graniczące z faryzeizmem, albo przez całkowity laksyzm, czyli poddanie się doczesności, albo wreszcie przez udział w obrzędach religijnych, zdolnych do uwolnienia człowieka od winy. W religiach zbawienia uwolnić się od winy i zagwarantować sobie szczęście wieczne najłatwiej dzięki poddaniu się doczesności i udziałowi w obrzędach religijnych. Interesujące jest przy tym, że religie te mogą trwać w różnych społeczeństwach i kulturach niezależnie od przemian społecznych. Co więcej, nie są związane z chrześcijaństwem w sensie genetycznym, rodowód ich bowiem jest znacznie wcześniejszy.
RELIGIE WEWNĘTRZNEJ PRZEMIANY
W przeciwieństwie do poprzednich typów, które akcentują osiągnięcie pewnych korzyści zewnętrznych - doczesnych lub wiecznych - ten typ religii koncentruje się na wewnętrznej przemianie moralnej jednostki ludzkiej. Obejmuje różne wyznania i sekty chrześcijańskie, co oznacza, że jest religią objawioną. W religiach wewnętrznej przemiany najważniejsze jest to, że przyjmują Boga osobowego, który objawia człowiekowi swoją wolę w Słowie - Jezusie Chrystusie - i wzywa do pełnego zaakceptowania jej. Nie jest to zatem tylko wiara w Boga, ale i odpowiedź człowieka na wiarę objawioną znajdująca wyraz w praktyce życia codziennego. Wyznania i sekty chrześcijańskie nie dzielą świata na duchowy i materialny, dobry i zły, ponieważ przyjmują, że podstawowy problem religii rozgrywa się w człowieku. Inaczej
69
mówiąc, odrzucają dualizm "zewnętrzny", koncentrując się na dualizmie "wewnętrznym", który polega na przezwyciężaniu zła i egoizmu tkwiących w człowieku, oraz na dobrowolnym praktykowaniu miłości bliźniego. W konsekwencji praktyki religijne nie służą zewnętrznemu interesowi człowieka, ale stanowią środek do osiągnięcia wewnętrznej przemiany moralnej oraz wytworzenia nowego typu wspólnot i społeczeństwa, w których miłość i braterstwo znajdują autentyczny wyraz.
Wymienione typy religii, jak już mówiliśmy, przez swoje funkcje centralne (jawne) i uboczne (ukryte) mogą wystąpić w każdej religii, w każdym wyznaniu i w każdej sekcie. Z pewnością częściej występują w religiach i wyznaniach niż w sektach. Katolicyzm polski też nie jest wolny od różnych problemów, które ludzie wiążą z wyznawaną wiarą. Nie ulega wątpliwości, że funkcjonują w nim opisane powyżej różne typy religii. Wydaje się jednak, że katolicyzm polski najmniej związany jest z religią wewnętrznej przemiany moralnej.
TYPY ORGANIZACJI RELIGIJNYCH
Trzeba najpierw podkreślić, że nie wszystkie religie są jednakowo zorganizowane. Jest to zależne od stopnia instytucjonalizacji. Punktem wyjścia każdej religii jest doświadczenie religijne mistrza (założyciela religii) i jego uczniów. Mistrz odznacza się charyzmatycznym autorytetem, dzięki któremu kieruje wspólnotą bez przepisów - nakazów i zakazów. Problemy wyłaniają się dopiero po jego śmierci, gdy trzeba zapewnić autentyczność i kontynuację pierwotnego posłannictwa. Rodzi to konieczność instytucjonalizacji, czyli utrwalenia w społeczeństwie i kulturze dzieła mistrza. Według Joachima Wącha doświadczenie religijne poddane procesowi instytucjonalizacji w celu utrzymania pierwotnego posłannictwa przyjmuje trojaki wyraz: organizacji, doktryny i kultu2. Pomijając szczegółową charakterystykę instytucjonalizacji doświadczenia religijnego, należałoby jednak bliżej przyjrzeć się typom struktur religijnych: sekcie, denominacji i Kościołowi. Nie trzeba dodawać, że chodzi tutaj o ujęcie socjologiczne, a nie doktrynalne.
Sekta. Jest to mała grupa (wspólnota), która przyjmuje w stosunku do społeczeństwa i różnych tworów religijnych postawę ekskluzywną, to znaczy zamkniętą i konfliktową. Z tego powodu jest zepchnięta na margines życia
2 Por. J. W ach. Socjologia religii. Tłum. z jęz. angielskiego Z. Poniatowski, B. Wolnie-wicz. Warszawa 1961 s. 48-60.
70