połowach d...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- 8 Persowie mieli zwyczaj trzymaæ zwierzêta, na które chcieli polowaæ, w zamkniêtych parkach (paradeisos)...
- komisji przynajmniej połowa członków musi się rekrutować ze współpracowników Komisarjatu handlu zagranicznego...
- Ponad połowa badanej populacji charakteryzuje się typem samooceny adekwatnej...
- W sypialni włączyła radio, złapała nocny program z muzyką klasyczną i podkręciła głośność, ponieważ chciała wziąć prysznic...
- dział tam...
- sekundnika
- - Zgadza siÄ™...
- - ‶Co robisz, gdy w samochodzie pęknie ci szyba? - zanuciła pod nosem, leżąc na warstwie sosnowych igieł...
- Pięćdziesiąt kroków - pomyślała...
- abW dolnej cze˛sći rysunku 1 została nakresÄşona funkcja produkcji f(L), gdzieL oznacza liczbe˛ zatrudnionych i gdzie zaso´b kapitału jest dany, z...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
wynosi 60 do 70°/o. Produktem ubocznym otrzymywanym z dorszy jest tran oraz mączka rybia produkowana z głów.
[J.M.R.]
dorszowate (Gadźdne) — rodzina morska (z jednym tylko gatunkiem słodkowodnym — miętusem) z rzędu -^dorszokształtnych, o
cechach budowy odpowiadających charakterystyce rzędu. D. występują głównie na półkuli północnej w wodach borealnych, rzadziej
arktycznych, Atlantyku i Pacyfiku, a tylko nieliczne gatunki przeniknęły na półkulę południową, sięgając aż do wód antarktycznych.
Jest to rodzina o dużym znaczeniu użytkowym — w odłowach
światowych zajmuje drugie miejsce (ponad 7 min t rocznie) po śledziowatych (ok. 20 min t). Mięso d. jest "chude" (do l°/o tłuszczu),
lecz bogate w białko (do 19°/o). Połowu d. na łowiskach północnego Atlantyku i Nowej Fundlandii dokonywały flotylle rybackie
Basków, Holendrów i Skandy-nawów jeszcze przed podróżą Kolumba. Stare tradycje ma również przetwórstwo dorszowe. Do
najstarszych i dziś jeszcze używanych, zwłaszcza w krajach skandynawskich, sposobów przechowywania należy magazynowanie rozcię-
tych podłużnie odfiletowanych i suszonych d. (sztokfisz), suszonych i solonych na powietrzu przy niskiej temperaturze (klipfisz) oraz
solonych w beczkach (laberdan). Mniejsze osobniki przeznacza się na wędzenie. Najpowszechniejszą obecnie formą przetwórstwa d. są
filety mrożone i świeże. Spory również procent odłowów przeznacza się na konserwy. Bogata w tłuszcz o znacznej zawartości witaminy
A i D wątroba jest surowcem do produkcji tranu leczniczego i oleju technicznego, a ponadto służy do wyrobu specjalnych konserw. Skórę
po wyprawieniu przeznacza się na wyroby galanteryjne, a odpadki przerabia się na mączkę stanowiącą dodatek do karmy zwierząt.
Ostatnio wyrabia się także z mięsa mączkę jadalną, używaną w piekarnictwie do polepszenia składu białkowego pieczywa. Z
kilkudziesięciu gatunków rodziny d. występują w polskich wodach Bałtyku 4 gatunki (dorsz bałtycki, motela, rdzawiec, witlinek), a w
wodach śródlądowych Polski l gatunek (miętus). Do innych bardziej znanych gatunków należą: bielmik, brosma,
dorszyk czarny
52
czarniak, dorsz atlantycki, kar-lik, molwa, molwiniec, morszczuk, nawaga, okowiel, plamiak, putasu, ślepior, wach-nia, mintaj i
żabogłów. [K.K.]
dorszyk czarny -^-anoplopoma.
dorszyk polarny, sajka (Boreogadus salda) — gatunek z rodziny -»-dorszowatych. Dochodzi do 30 cm długości. Jest rozmieszczony
wokółpolarnie, z granicą południową uzależnioną od sezonowego zasięgu lodów polarnych. Najchętniej przebywa wśród kier lodowych,
kryjąc się w szczelinach między nimi lub wśród paku lodowego. Trzyma się górnych, wyśledzonych pod wpływem topnienia lodu warstw
wody o temperaturze 0° lub nieco niższej; podchodzi również do ujść rzek. Zasoby jego w wodach arktycznych są znaczne i mało jeszcze
wykorzystane, choć od wieków bywał łowiony przez miejscową ludność, następnie suszony i solony, z przeznaczeniem głównie na
pokarm dla psów zaprzęgowych. Dopiero w ostatnich czasach wykorzystuje się go dla celów przemysłowych, przede wszystkim na
mączkę rybną. Służy również jako przynęta przy połowie innych ryb. D.p. spełnia w przyrodzie niezmiernie ważną rolę jako pokarm
wala białego ipłetwonogich arktycznych, jak również większych ryb użytkowych. [K.K.]
doruta (Trisopterus capelanus) — gatunek z rodziny -^dor-szowatych. Dochodzi do 20 cm długości. Występuje tuż przy wybrzeżach
Atlantyku, w pobliżu Cieśniny Gibraltarskiej, oraz w zachodniej części Morza Śródziemnego z Adriatykiem włącznie. Mimo smacznego
mięsa znaczenie gospodarcze d. jest niewielkie z powodu małych połowów. [K.K.]
drakonetowate, drakonetki -^•lirowce.
drętwowate (Torpedinidae) — rodzina z rzędu ->.płaszczkokształtnych, obejmująca kilkadziesiąt gatunków. D. znane są od eocenu.
Między głową a płetwami piersiowymi mają dwie wydłużone, fasolowatego kształtu "baterie elektryczne". Stanowią one mniej więcej 1/6
ciężaru ciała i mogą wytwarzać napięcie sięgające 220 V. W odróżnieniu od innych płaszczek prowadzących denny tryb życia d. są ja-
skrawo ubarwione. U wielu na jasnym tle występują czarne lub granatowe, często z pomarańczowym środkiem plamy. Rozmiary ciała
mieszczą się w bardzo szerokich granicach. Największą długość i ciężar osiągają d. należące do typowego rodzaju Torpedo. Należy tu
m.in. drętwa europejska, nazywana też śródziemnomorską (Torpedo mar-
Drętwa Torpedo ocellata
morata), i drętwa brunatna, zwana również czarną (Torpedo nobiliana). Mogą one dorastać do 2 m długości i osiągać
53
dwydyszne
ciężar 100 kg. Baterie elektryczne u takich kolosów ważą ok. 15 kg i zdolne są porazić śmiertelnie nie tylko duże ryby, ale także
człowieka. D. są powolne i bardzo słabo pływają. Większość czasu spędzają na dnie zakopane częściowo w piasku lub mule, czatując na
zdobycz. Odżywiają się skorupiakami, ślimakami, robakami i innymi bezkręgowcami. Mogą też zjadać drobne ryby. Jak większość
płaszczek są jajożyworodne. Występują we wszystkich prawie ciepłych morzach, głównie w strefie przybrzeżnej. Znaczenia go-
spodarczego nie mają. Starożytni Rzymianie stosowali z pozytywnym skutkiem okładanie małymi drętwami kończyn i głów w
przypadkach bólu głowy i artretyzmu. [J.M.R.]
drobniezka jednodniówka (He-terandria formosa) — gatunek z rodziny -»-piękniczkowatych. Samice osiągają 3 cm długości, samce
tylko 1,5 cm. Samica "rodzi" 3 do 4 młodych dziennie przez kilka kolejnych dni. D.j. jest bardzo żarłoczna; w ciągu dnia potrafi zjeść
pokarm o wadze równej ciężarowi jej ciała. Jest jajożyworodna. Występuje w słodkich i słonawych wodach zlewiska atlantyckiego od
północnej Karoliny do Florydy; często bywa hodowana w akwariach, także w Polsce. [J.M.R.]
drobnoustki (Nannostomus) — rodzaj z rodziny ->kąsaczowatych. Ubarwienie ich ciała jest najczęściej brązowobru-natne z
podłużnymi żółtymi pasami, a płetwy mają czerwone plamy. Poszczególne gatunki dochodzą do długości 5 cm. D. żywią się
planktonem. Są rozprzestrzenione w
dorzeczu Amazonki. Bywają hodowane w akwariach. W Polsce hodowany jest m.in. drobnoustek Beckforda (Nannostomus beckfordi) i