„duch”, jak nazywano takie dziwne, nie znajdujące potwierdzenia odczyty...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- czstki (przed zmierzeniem jej cech), ktra nie znajduje si nigdziew przestrzeni i czasie? Jeli za jeden obiekt uwaa to, co jestopisywane przez jeden wektor...
- Na obudowie modułu znajduje się osiem diod informujących o stanie modułu, pracy serwonapędów i komunikacji z nimi, port RS232 służący do aktualizacji...
- Pod ziemią mieliśmy nawet drogowskazy, dzięki czemu obcy wiedzieli gdzie się znajdują, chociaż zapewnianie przybyszom [kadrze i partyzantom] przewodnika było...
- Minąłem pokój znajdujący się obok i poczułem na sobie wzrok pedantycznej Gülizar, nerwowej Gülendam i Gülcihan, która właśnie wróciła, położywszy do...
- Panowie polscy i szlachta znajdujący się podówczas przy boku królewskim, zafrasowani wielce odstąpieniem ziemi podolskiej, składali potajemne rady i...
- Tuż przed obiadem Shannon otrzymał wiadomość z Pithead, że Carizan znajduje się w drodze na Jowisza Pięć przez bazę Main na Ganimedesie...
- W jdrze kadej komrki somatycznej organizmu czowieka znajduje si 46 identycznych (homologicznych) chromosomw uoonych w 23 pary...
- 600Programowanie w Access 2000Ogólne informacje dotycz¹ce poszczególnych sekcji raportu znajduj¹ siê we i wbudowanej pomocy w aplikacji Microsoft...
- z kominkiem z rzecznych kamieni, który zajmował połowę jego długości; na gzymsie znajdującym się na wysokości ramion mężczyzny stała...
- włącznie, wszystko w tym stylu, który fachowcy nazywają stylem winietowym – sposób malo- wania przypominał wielce Sully'ego – w ulubionych...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Takie rzeczy
zdarzały się najlepszej nawet aparaturze. Natomiast jeśli to rzeczywiście był fragment
kodowanej transmisji, to musiał pochodzić z okrętu poruszającego się w całkowitym
maskowaniu, czyli z wyłączonym napędem i resztą urządzeń, a coś takiego wymagało
większych jaj, niż miała w ostatnich latach cała Ludowa Marynarka. Niemniej było to
prawdopodobne po serii niespodzianek, w których system wczesnego ostrzegania wy-
krył okręty przeciwnika na długo przedtem, nim wyszły z zewnętrznych rejonów sys-
temu. Mimo to jednak...
— Uruchom aktywne sensory! — polecił.
Singer odwrócił się i uniósł pytająco brwi. Komodor Yeargin nakazała oficerom
wachtowym przebywających na orbicie okrętów używanie sensorów pasywnych.
Aktywne miały zbyt mały zasięg, by się na wiele przydać, za to ich uaktywnienie po-
wodowało, że dla każdego zbliżającego się do planety stawały się one wyraźnie widocz-
nymi elektronicznymi radiolatarniami. Jej rozkazy nie wykluczały jednakże możliwości
użycia sensorów aktywnych — oficerowie wachtowi mieli prawo, jeśli uznali to za sto-
sowne, przeczesać wybrane rejony, byle tylko nie robili tego zbyt długo. Obaj znali te
rozkazy, dlatego Dillinger tylko spojrzał wymownie.
— Aye, aye, sir! — potwierdził Singer i sięgnął do przełącznika.
* * *
— Impuls radarowy! — głos Shannon Foraker przeciął względną ciszę panującą na
pomoście flagowym krążownika liniowego Count Tilly.
Rozładował również napięcie sięgające powoli zenitu, gdyż choć wszyscy (wraz z to-
warzyszem komisarzem Honekerem) mieli zaufanie do Foraker, im bliżej planety się
znajdowali, tym większą mieli pewność, że lecą w pułapkę. I nic na to nie można było
poradzić — po takiej serii łań Royal Manticoran Navy musiała wydawać się im niepo-
konana i wszechwiedząca. Niemożliwe było, aby naprawdę niepostrzeżenie podkradli
się aż tak blisko przeciwnika...
— Siła? — spytał Tourville.
— Pełna — odparła Foraker, nie odrywając wzroku od ekranu. — Namierzyli nas...
ale my ich też! Odległość dwa koma cztery miliona kilometrów i mam dokładny na-
miar na ten radar, sir!
Po ostatnim zdaniu odwróciła się i pokazała zęby w szerokim uśmiechu.
148
149
— Przekazać namiar na pozostałe okręty! — polecił Tourville porucznikowi
Fraiserowi. — I uprzedzić, że za trzydzieści sekund odpalamy pierwszą salwę!
* * *
— O cholera! — jęknął Holden Singer, prostując się odruchowo w fotelu i wytrzesz-
czając oczy.
Impuls radarowy potrzebował ośmiu sekund, by dotrzeć do okrętów przeciwni-
ka, i kolejnych ośmiu, by wrócić. Przez ten czas okręty Ludowej Marynarki zbliżyły się
o ponad milion kilometrów... i znalazły się w zasięgu skutecznego ostrzału rakietowe-
go. Porucznik Singer stracił kolejne dwie sekundy na uświadomienie sobie, co widzi,
i ostrzeżenie komandora Dillingera. Ten zaś półtorej sekundy później ogłosił alarm bo-
jowy.
W sumie od momentu, gdy kontradmirał Tourville ogłosił, kiedy otworzą ogień, do
rozlegnięcia się przeraźliwego dwutonowego sygnału posyłającego wszystkich na sta-
nowiska bojowe minęło dwadzieścia sekund.
Załoga HMS Enchanter na dobrą sprawę ledwie zaczęła wyścig do tychże stanowisk,
gdy cztery krążowniki liniowe, osiem ciężkich krążowników i sześć lekkich krążowni-
ków mających dodatkowo do dyspozycji pięćdziesiąt sześć zasobników holowanych od-
paliło pierwszą salwę. Rakiety Ludowej Marynarki były gorsze niż te, którymi dyspono-
wała RMN, ale dlatego właśnie jej okręty miały więcej wyrzutni. Podobnie jak zasobni-
ki holowane.
Nim asystent oficera taktycznego opadł na fotel sąsiadujący z fotelem Singera, w ich
kierunku mknęło ponad dziewięćset rakiet.