- Sprowadziłam z sobą do Fal Dara dwie młode kobiety, Matko - powiedziała Moiraine...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- – Nie masz powodu, by kochać którekolwiek ze swych rodziców, Gwydionie – powiedziaÅ‚a Morgiana i jej dÅ‚oÅ„ zacisnęła siÄ™ na jego rÄ™ce, ale zadziwiÅ‚...
- — Siadaj, chÅ‚opaku — powiedziaÅ‚ dowódca...
- – Zgadzam siÄ™ – powiedziaÅ‚a nie ociÄ…gajÄ…c siÄ™ Colette...
- — Tego kuÅ›nierza mogÅ‚abyÅ› lepiej pamiÄ™tać, skoro zetknęłaÅ› siÄ™ z nim osobiÅ›cie — powiedziaÅ‚am z niezadowoleniem i naganÄ…...
- — Chce pan powiedzieć, że rurÄ™ zaÅ‚ożono, kiedy nie byÅ‚o jeszcze krateru ani tego wÄ…wozu? — spytaÅ‚em...
- Służy też temu miejscu i ono, cośmy w pytaniu: Jeśli czarownicy czary swoje zawsze z szatanami odprawują? powiedzieli, gdzie położyła się przeszkoda trojaka,...
- Zanim ktokolwiek zdążył coś powiedzieć, w wieży nad nimi zadzwonił dzwon; brzmiał przeraźliwie głośno i nisko - jak żaden inny, które słyszała Miriamele...
- — To jest możliwe, ale raczej nieprawdopodobne — powiedziaÅ‚ Ulath...
- – Nie masz mi nic do powiedzenia – odparÅ‚, nie potrafiÄ…c ukryć pobrzmiewajÄ…cej w jego gÅ‚osie konsternacji...
- – PowinniÅ›my siÄ™ stÄ…d wynosić, nim orki zacznÄ… przetrzÄ…sać te ruiny – powiedziaÅ‚a Isaan...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- Obydwie pochodzą z Dwu Rzek, gdzie wciąż silna jest krew Manetheren, jakkolwiek one nawet nie pamiętają, że kiedyś istniała kraina zwana Manetheren. Stara krew śpiewa w Dwu Rzekach, Matko, i to głośno. Egwene, wieśniaczka, jest co najmniej równie silna jak Elayne. Poznałam Dziedziczkę Tronu, więc wiem. Jeśli zaś idzie o tę drugą, Nynaeve, to była ona Wiedzącą w ich wsi, jednakże nie jest to zwykła dziewczyna. To chyba coś znaczy, iż mimo młodego wieku tamtejsze kobiety wybrały ją na Wiedzącą. Gdy już nauczy się panować świadomie nad tym, co teraz robi bezwiednie, stanie się równie silna jak pozostałe w Tar Valon. Dzięki szkoleniu zabłyśnie niczym ognisko obok świec, jakim są Elayne i Egwene. I nie ma możliwości, by te dwie wybrały Czerwone Ajah. Mężczyźni je bawią i jednocześnie drażnią, ale one czują do nich sympatię. Z łatwością zneutralizująwszelkie wpływy, jakie Czerwone Ajah zdobyły w Białej Wieży dzięki znalezieniu Elayne.
Amyrlin skinęła głową, jakby to wszystko nie wywarło na niej wrażenia. Ze zdziwienia Moiraine uniosła brwi, zanim zdążyła się opanować i wygładzić rysy. Było to przedmiotem wiecznych zmartwień w Komnacie Wieży, że z każdym rokiem znajdowano coraz mniej dziewcząt nadających się do wyszkolenia w korzystaniu z Jedynej Mocy, a jeszcze mniej znajdowano takich, które miały do tego wrodzoną zdolność. Gorsze jeszcze niż strach przed tymi, którzy winili Aes Sedai za Pęknięcie Świata, gorsze niż nienawiść Synów Światłości, gorsze nawet niż działania Sprzymierzeńców Ciemności, było to przerzedzanie się szeregów i coraz rzadsze umiejętności. Korytarze Białej Wieży, na których niegdyś panował tłok, wyludniały się i to co kiedyś z łatwością osiągano za pomocą Jedynej Mocy, w czasach obecnych uzyskiwało się jedynie za sprawą najwyższych wysiłków, o ile w ogóle.
- Elaida miała jeszcze jeden powód, by przybyć do Tar Valon, Córko. Dla pewności posłała sześć gołębi z tą samą wiadomością. Otrzymałam ją, a mogę się tylko domyślać, do kogo jeszcze w Tar Valon Elaida tę wiadomość wysłała, a potem przybyła we własnej osobie. Powiedziała w Komnacie Wieży, że igrasz z pewnym młodym człowiekiem, który jest ta'varen i na dodatek niebezpiecznym. Był w Caemlyn, zeznała, ale gdy wreszcie dotarła do gospody, w której się zatrzymał, odkryła, żeś go porwała.
- Ludzie z tej gospody służyli nam dobrze i wiernie, Matko. Jeśli skrzywdziła któregoś z nich...
Moiraine nie potrafiła ukryć ostrego tonu i usłyszała, jak Leane porusza się niespokojnie. Nikt nie przemawiał do Amyrlin takim tonem, nawet żaden król z wysokości swego tronu.
- Winnaś wiedzieć, Córko - powiedziała oschle Amyrlin - że Elaida nie krzywdzi nikogo z wyjątkiem tych, których uzna za niebezpiecznych albo tych biednych głupców, którzy próbują przenosić Jedyną Moc. Albo takich, którzy zagrażają Tar Valon. Pozostali, nie należący do Aes Sedai, w jej przypadku mogą być równie dobrze polami na planszy do gry w kamyki. Na szczęście pewien karczmarz, niejaki pan Gill, o ile dobrze pamiętam, najwyraźniej darzy Aes Sedai atencją, tak więc odpowiedział zadowalająco na jej pytania. Prawdę mówiąc, Elaida dobrze się o nim wyrażała. Więcej jednak mówiła o tym młodzieńcu, którego stamtąd zabrałaś. Bardziej niebezpieczny niż jakikolwiek mężczyzna od czasu Artura Hawkinga, powiedziała. Ona bywa zdolna do formułowania Przepowiedni, jak wiesz, i jej słowa wywarły odpowiednie wrażenie na Komnacie.
Przez wzgląd na Leane Moiraine przemówiła najpotulniejszym tonem, na jaki mogła się zdobyć. Nie był bardzo zgodny, ale starała się jak mogła.
- Towarzyszy mi tutaj trzech młodych mężczyzn, Matko, lecz żaden z nich nie jest królem i mocno wątpię, by marzył kiedykolwiek o świecie zjednoczonym pod jedną władzą. Nikt nie podzielał marzeń Artura Hawkinga od czasów Wojny Stu Lat.
- Tak, Córko. Młodzi wieśniacy, wiem to od lorda Agelmara. Jednakże jeden z nich to ta'veren. - Oczy Amyrlin powędrowały znowu do płaskiej skrzynki. W Komnacie postanowiono, iż winnaś się udać w odosobnienie, celem odbycia kontemplacji. Zaproponowała to jedna z Delegatek w imieniu Zielonych Ajah, przy czym dwie inne kiwały z aprobatą, gdy tamta przemawiała.
Leane wydała z siebie odgłos obrzydzenia a może niepokoju. Zawsze trzymała się na uboczu, kiedy mówiła Zasiadająca na Tronie Amyrlin, ale tym razem Moiraine znała przyczynę jej reakcji. Od tysiąca lat Zielone Ajah żyły w sojuszu z Błękitnymi, od czasów Artura Hawkinga przemawiały jednym głosem.
- Nie mam ochoty plewić grządek w jakiejś dalekiej wiosce, Matko.
"I nie będę tego robić, niezależnie od postanowień Komnaty Wieży."
- Padła też propozycja, również z ust Zielonych, że na czas odosobnienia winnaś być oddana pod opiekę Czerwonych Ajah. Czerwone Delegatki udawały zdziwienie, lecz przypominały rybołowy, które wiedzą, że nic nie strzeże ich ofiary. - Amyrlin prychnęła z pogardą. - Czerwone wyznały, iż są niechętne braniu pod opiekę kogoś, nie należącego do ich Ajah, stwierdziły jednak, że postąpią zgodnie z wolą Komnaty.
Moiraine wbrew sobie zadrżała.
- To byłoby... bardzo przykre, Matko.
Gorzej niż przykre, o wiele gorzej, Czerwone z nikim nie obchodziły się łagodnie. Tę myśl stanowczo odsunęła na później.
- Matko, nie rozumiem, skąd ten sojusz Zielonych i Czerwonych. Ich przekonania, stanowisko względem mężczyzn, poglądy na nasze cele jako Aes Sedai, są całkiem rozbieżne. Czerwone i Zielone nie potrafią nawet z sobą rozmawiać, by zaraz nie wybuchnąć krzykiem.