Mięso większych gatunków jest jadalne; skórki, choć nie najlepszej jakości, wykorzystywane są w kuśnierstwie...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- Niemniej obawiaĹ‚em siÄ™ wyjść z lasu — choć skÄ…dinÄ…d byĹ‚o oczywiste, ĹĽe prÄ™dzej albo później wyjść muszÄ™...
- Najgorsze ze wszystkiego jest oczywiście "ja", które jest prawie wszechobecne i prawie nieoporne, choć poprzez swe głębokie zakorzenienie nie do końca...
- Mahskevic nie podniósł nawet wzroku znad swych korzennych roślin, choć przerwał wyrywanie chwastów na dość długo, by zastanowić się nad tą propozycją...
- Choć na pierwszy rzut oka Terranova wydawała się zwarta i masywna, rozcinało ją prawie na dwoje rozciągnięte południkowo morze wewnętrzne, zwane...
- Polecenie traceroute zwykle jest wykorzystywane w ten sposĂłb, jak polecenie ping – jako parametr naleĹĽy podać nazwÄ™ hosta docelowego...
- Takiego wszyscy bardzo zawsze lubili, bo choć sam nie podpowiadał, umiał jednak zrobić hałas, wywrócić się z ławką, pomagał na wszystkie sposoby...
- a żadna ze stron, mimo półminutowej obserwacji, nie wykonała najmniejszego ruchu, choć nie ulegało wątpliwości, że obcy nie żywią przyjaznych zamiarów...
- Reynevan, choć sercowe perypetie Hackeborna obchodziły go wielekroć mniej od zeszłorocznego śniegu, udawał, że słucha, grzecznie potakiwał, nie warto, w...
- hazardu tak samo jak większość mężczyzn od wzięcia udziału w krzepkim turnieju, gdy siedzą bezczynnie na trybunie i patrzą, jak inni wymierzają rzetelne ciosy...
- Islena przyłapywała się na coraz większym poleganiu na żonie Baraka i nie potrwało długo, zanim obie, jedna ubrana na zielono, a druga odziana w...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Dydelf północny dość
często służy za zwierzę laboratoryjne. D. występują w Ameryce Południowej i Środkowej, jeden gatunek (dydelf północny) sięga po
południową Kanadę. Szczątki kopalne znane są od kredy;
ówczesne d. bardzo niewiele różniły się od żyjących dzisiaj. W trzeciorzędzie zamieszkiwały także Europę. [H.K.]
dzik (Sus scrofa) — przedstawiciel rodziny ->świniowatych, ogólnym wyglądem zbliżony do świni domowej, której jest przodkiem.
Długość głowy i tułowia 1,4—1,9 m, ogona 15—
—30 cm, wysokość w kłębie do l m; ciężar samców 75—
—350 kg, samic 35—100 kg. Samce, zwane odyńcami, wyróżniają się od samic, zwanych lochami lub s a m u-r a m i, silnie
rozwiniętymi górnymi kłami—w języku myśliwy^ fml^nmi l rln1nvrm p9'vli
dziobak
Dzik
da się z włosów wełnistych i szczeciniastych włosów ości-stych, szczególnie długich wzdłuż grzbietu. Dz. zamieszkuje lasy liściaste i
mieszane, najczęściej podmokłe. Zwykle przebywa w stadach, tzw. watahach, którym przewodzi stary samiec. Jest wszystkożerny, jada
zielone części roślin, grzyby, korzenie i kłącza, owoce i nasiona (żołędzie, bukwie), larwy owadów i wszelki inny dostępny mu pokarm
zwierzęcy. Często żeruje ryjąc w ściółce leśnej. Aktywny głównie nocą, dzień spędza w gęstwinie leśnej w legowisku zwanym barłogiem.
W okresie rui, zwanej huczką, trwającej od listopada do lutego, samce walczą ze sobą. Ciąża trwa 114—140 dni. W miocie 2—8,
wyjątkowo do 12 młodych. W Polsce młode, zwane warchlakami, rodzą się przeważnie w kwietniu; ubarwienie mają jasno-brązowe z
licznymi czarnymi pasami wzdłuż ciała, stopniowo zanikające w wieku 2—3 miesięcy. Okres laktacji trwa do 4 miesięcy; po 3
tygodniach życia warchlaki zaczynają pobierać stały pokarm. Dz. bywa pożyteczny w lesie, gdyż przez rycie ułatwia odnawianie się lasu,
niszczy też wiele szkodników. Może jednak wyrządzać znaczne szkody na polach przyleśnych. Jest cenionym zwierzęciem łownym; w
Polsce odstrzał roczny wynosi ok. 18 tyś. sztuk. Rozmieszczenie dzika obejmuje prawie całą Europę i Azję, łącznie z Indiami i
Archipelagiem Sundaj-skim, a także północno-
-wschodnią część Afryki. W Polsce występuje w całym kraju (tabl. XII—2). [L.S.]
dziobak (Ornithorhynchus ana-tinus) — jedyny przedstawiciel rodziny dziobaków (Orni-thorhynchidae), należącej do rzędu -^-
stekowców. Długość głowy i tułowia 30—45 cm, ogona 10—15 cm; ciężar 0,5—
—2 kg. Ciało spłaszczone grzbietowobrzusznie, o słabo wyodrębnionej szyi i szerokim ogonie, pokryte jest gęstym,
Dziobak
ciemnobrązowym futrem ze srebrzystym nalotem. Małżowin usznych brak. Stopochod-ne, 5-palczaste, skierowane na boki kończyny
przystosowane są do pływania i do rycia. Palce złączone są błoną i wyposażone w ostre pazury. Na tylnych kończynach występują u
samców rogowe ostrogi, na których znajduje się ujście gruczołu jadowego, czynnego tylko w okresie rui. Dz. doskonale nurkuje,
orientując się wyłącznie dotykiem, oczy i
61
dżejran
otwory uszne bowiem są wówczas zamknięte. Pysk zakończony rogowym dziobem, podobnym do dzioba kaczki. Występujące na brzegu
dzioba listewki służą do odcedzania wody i mułu przy poszukiwaniu pokarmu, który składa się z pierścienic, larw owadów, ślimaków, a
przede wszystkim małżów. Dz. żeruje wyłącznie w wodzie. Pokarm gromadzi w obszernych torbach policzkowych i dopiero gdy są cał-
kowicie wypełnione, wychodzi na brzeg, aby go spożyć. Muszle miażdży rogowymi krawędziami szczęk. Żyje pojedynczo lub parami nad
brzegami rzek, strumieni i jezior, gdzie kopie nory i urządza komorę gniazdową. W gnieździe z wilgotnych liści samica składa l—3 jaj,
długości ok. 17 mm, okrytych skorupką z dużą zawartością węglanu wapnia. Jaja są wysiadywane przez 7—
—10 dni; w tym czasie samica nie opuszcza nory i nie odżywia się. Młode po wykluciu są nagie i niedołężne. Przez prawie 4 miesiące
żywią się mlekiem. Gruczoły mleczne ułożone są na brzuchu samicy w formie 2 pól. Sutek brak; gruczoły uchodzą u nasady włosów. W
czasie karmienia samica leży na grzbiecie, a młode zlizują mleko ściekające po sierści. Dz. żyje ok. 15 lat. Ponieważ futro jego było
wysoko cenione, został prawie zupełnie wytępiony. Obecnie dzięki całkowitej ochronie jest znów liczniejszy. Zamieszkuje po-łudniowo-
wschodnią Australię i Tasmanię. [B.Rz.-K.]
dżejran (Gazella subgutturosa)
— gatunek z rodziny ->-kręto-rogich, należący do grupy
—-gazeli. Długość głowy i tułowia samców 110—115 cm, samic do 110 cm, długość ogo-
Dżejran
na 16—20 cm, wysokość w kłębie 64—75 cm; ciężar samców do 33 kg, samic do 20 kg. Budowa lekka, filigranowa, nogi smukłe, szyja
wydłużona, oczy duże, czarne; rogi długości 25—40 cm, proste, pokryte pierścieniowatymi zgrubieniami, końce zakrzywione do środka.
Ubarwienie wierzchem piaskowoszare, spód ciała, szyja i wewnętrzna strona nóg białe. Dż. zamieszkuje tereny pustynne i półpustynne;
w górach dochodzi do wysokości 3500 m. n.p.m. Zimą aktywny przez cały dzień, latem rano ł wieczorem. Żywi się soczystymi
częściami roślin zielnych i jagodami, zimą — korą krzewów. Żyje w małych grupach do kilkunastu sztuk, niekiedy w czasie wędrówek
skupia się w ogromne stada. Okres godowy zależnie od klimatu przypada na listopad, grudzień lub styczeń. Długość ciąży 160—180 dni.
Młode, l lub 2 w miocie, zdolne są do biegania po 3 bądź 4 dniach życia. Dż. jest zwierzęciem poszukiwanym ze względu na cenione