Liczne badania wykazały dużą wartość kompleksowej rehabilitacji, tj...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- Krótko mówiąc, dokonanie aktu agresji w sumie ponad 10 000 osób z różnych krajów twierdzenia tej hipotezy dostarczyły badania powoduje co prawda...
- Autorzy tego badania wysunęli przypuszczenie, że leki te mogły uniemożliwić pacjentom poleganie na sobie i zakłócić przebiegający w naturalny sposób proces...
- Przedstawiony w tym rozdziale projekt pomyślany był jako opisowa analiza wywiadów przeprowadzanych przez kuratorów z podopiecznymi, oparta na badaniu aktów mowy...
- ottawskich, wspomni, ile czasu i pieniędzy pochłonie prześwietlenie, i zapewni pacjenta, żewykonane właśnie badanie daje niemal stuprocentowo pewne...
- safe_mode_proteced_env_vars = "PATH, LD_LIBRARY_PATH" open_basedir = $a'cuch_znaków Zasięg: PHP_INI_SYSTEM; wartość domyślna: NULL...
- Rozwój dzieci dyslektycznych jest nieharmonijny, dlatego też na tym etapie badania poszukuje się, w jakim zakresie jest on zaburzony i jaki jest stopień tego...
- uczeniu się tekstu ze świadomością, iż dotyczy on prania, badani umożliwiali sobieskorzystanie z tej informacji przy odtwarzaniu...
- Zagadnienie złożonych związków różnych aspektów i kategorii wartości można wyjaśnić, odwołując się do przykładu z dziedziny muzyki...
- - Ale nikt nie wspominał o poprzednich badaniach geologicznych...
- Strategia badania kolejnego jest mało skuteczna...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
rehabilitacji medycznej (przywrócenie sprawności), psychologicznej (odpowiednia motywacja), społecznej (nauka życia w środowisku naturalnym) i zawodowej (wyuczenie fachu). Osoby, które przez to przeszły, lepiej dają sobie radę w życiu niż ludzie poddani tylko leczeniu szpitalnemu. Znaczne wyniki osiąga również rehabilitacja ludzi upośledzonych umysłowo, szczególnie dzieci. Autorzy badań nad rehabilitacją dzieci zgodnie twierdzą, że ważniejsze od ciężkości danego upośledzenia lub kalectwa oraz od wielkości i zamożności instytucji rehabilitacyjnej, są jej cele i organizacja pracy, która uwzględnia indywidualne potrzeby dzieci, decentralizację decyzji itp. Możliwość realizacji wzoru indywidualnej opieki zależy jednak od dostatecznej liczby odpowiednio umotywowanej i wykwalifikowanej kadry.
WPŁYW CZYNNIKÓW SPOŁECZNYCH NA DECYZJE W SPRAWIE LECZENIA SZPITALNEGO
Z codziennej obserwacji wynika, że tak 'na postrzeganie pacjenta, jak i na postępowanie z nim, często mają wpływ czynniki „poza-medyczne". Czyli, liczy się nie tylko stan choroby, ale także cechy demograficzne i społeczne danej jednostki, jak również środowisko, z którego ona pochodzi. To one często decydują o przyjęciu do szpitala i o wypisaniu z niego. Chlebem codziennym lekarzy w krajach uprzemysłowionych są przyjęcia do szpitala „ze względów społecznych", to znaczy hospitalizacja osób, które mogłyby być leczone poza szpitalem, gdyby miały ku temu odpowiednie warunki
1 M. Sokolowska, A. Ostrowska: Socjologia kalectwa i rehabilitacji. Ossolineum, Wrocław 1976.
114
mieszkaniowe i rodzinne. Podobne aspekty determinują często decyzje lekarzy, kiedy w grę wchodzi wypisanie ze szpitala. Problem ten dotyczy głównie ludzi starych i samotnych. Odsetek pacjentów przebywających w szpitalach z tych przede wszystkim powodów oszacowano w Wielkiej Brytanii na 3—25%, w zależności od rodzaju szpitala lub oddziału.
Określenie „zablokowane łóżko" znajduje się w coraz częstszym użyciu lekarzy szpitalnych w krajach uprzemysłowionych, gdyż nigdzie dotąd nie uporano się z kwestią zapewnienia dostatecznej pomocy i opieki ludziom samotnym. W niektórych krajach do*-chodzi do tego jeszcze kwestia braku możliwości zapewnienia takim, ludziom podstawowej pomocy w miejscu zamieszkania, tańszej oczywiście niż szpital.
W rezultacie tacy pacjenci „blokują" w szpitalu miejsca, na które czeka wielu „chorych medycznie", potrzebujących pomocy szpitalnej ze względu na zły stan zdrowia. Jest to przykład, kiedy w krajach uprzemysłowionych polityka społeczna nie nadąża za przemianami demograficznymi i społecznymi. Poza tym „chorobę" wciąż utożsamia się z chorobą ostrą, dla której jedynym odpowiednim miejscem jest szpital, a „chorego" — z człowiekiem młodym i sprawnym, który po właściwym leczeniu szpitalnym szybko powróci zdrowy do domu.
Nie tylko stan choroby może mieć wpływ na leczenie i opiekę nad pacjentem szpitalnym. Mogą również tu grać rolę normy i oceny wartości społecznej poszczególnych ludzi lub grup, powszechne w kręgu kultury zachodniej. Na przykład opinie, że człowiek mło>-dy jest bardziej wartościowy niż stary. Podejmowanie decyzji oparte na takich lub podobnych przesłankach stawia niekiedy lekarzy przed trudnym wyborem.
Inną przyczyną niejednakowego podejścia do pacjentów szpitalnych może być postrzeganie danego objawu jako zawinionego przez niego lub nieważnego, a przecież kłopotliwego. Ludzie, którzy podjęli próbę samobójstwa, ulegli wypadkowi pod wpływem alkoholu lub np. kobiety, które chcą przerwać ciążę, są niekiedy uważani za stwarzających niepotrzebne zapotrzebowanie na opiekę i mogą być „karani" mniej sympatycznym i troskliwym traktowaniem.
PSYCHOSPOŁECZNE SKUTKI HOSPITALIZACJI
Przyjęcie do szpitala jest niecodzienym zdarzeniem w życiu człowieka, a dla wielu osób może być powodem krótko- lub długo*-trwałego stresu. Zdenerwowanie i niepokój zaczynają się z chwilą, kiedy pacjent usłyszy, że musi iść do szpitala. Na ogół wie tylko, że „coś jest 'niedobrze". Nie wie, co z nim zrobią, na ile jest to poważna choroba, czy przeżyje, czy zostanie kaleką. W świado-
115
mości niektórych, zwłaszcza starszych ludzi, szpital wciąż jest miejscem, gdzie idzie się, żeby umrzeć. Dla wielu innych hospitalizacja oznacza, że ich choroba jest ciężka, gdyż „tylko ciężko chorzy idą do szpitala". Na ten nastrój nakłada się obcość środowiska szpitalnego, a więc obiektywne, nieosobiste traktowanie przez personel szpitalny, zagubienie się w nie znanych czynnościach i funkcjach rutyny szpitala, obecność i przypadłości innych pacjentów.