Janina Kobylińska Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w Warszawie Podstawowe rozwiązania prawne w zakresie wyznaczania i oznakowania...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- Kosmonauci informowali:- Zdumiewa twardy sen mieszkańców miasta, nie reagują zupełnie na światła lamp, przy pomocy których odnajdujemy drogę w labiryncie...
- Schemat A2Zale¿noœci wystêpuj¹ce miêdzy rozwojem public relations w Niemczech i w Stanach ZjednoczonychPraktyka PR w Niemczech przed 1945 rokuPraktyka PR...
- Nieraz musiała przystawać po drodze dla otarcia potu z zabrudzonej twarzy i nabrania tchu, zanim doszła do swojego mieszkania, położonego w najbrudniejszej i...
- wyreperowaÅ‚ dach i Å›ciany, wybiÅ‚ otwory i wstawiÅ‚ okna, żeby byÅ‚ przewiew — zmieniÅ‚ caÅ‚e pomieszczenie tak, że wyglÄ…daÅ‚o prawie jak mieszkanie...
- wiszącej u sufitu żarówki, jednak w kilka lat później już prawie wszystkie mieszkania w domach przy Stalowej korzystały z oświetlenia elektrycznego...
- CEL PRACY Celem pracy była ocena poziomu wiedzy z zakresu udzie- lania pierwszej pomocy uczniów szkół ponadgimnazjalnych (liceum i technikum) oraz...
- Co za rodzina z tych Jordachów, stary samobójca, brat zamordowany, a świątobliwy Rudolf pobity prawie na śmierć w swoim mieszkaniu...
- W systemie tonalnoœci duur-moll w zakresie'wertykalnej koordynacji wspó³brzmieñ uk³adów polifomcznychwat¹ zastosowanie prawid³a harmonii dur-moll(funkcyjnej)...
- Kawałek dalej, na odcinku Guthrie, na którym mieszkał Reynold Peaty, rozejrzałem się za Seanem Binchym, ale go nie wypatrzyłem...
- Ustalenie zakresu pojêcia zwyk³ych potrzeb rodziny zale¿y od kryterium, które stanowiæ bêdzie podstawê zdefiniowania tego pojêcia...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
DodatkowÄ… barierÄ… sÄ… przebudowy
fragmentów tras, remonty budynków lub budowy prowadzone bezpośrednio na ciągach pieszych, a takŜe remonty instalacji miejskich oraz awarie powodujące okresowe utrudnienia.
Zadaniem urbanistów jest projektowanie takich rozwiązań elementów
urbanistycznych i architektonicznych, które będą umoŜliwiały osobom
niepełnosprawnym w miarę pełne uczestnictwo w Ŝyciu społecznym. Jednym z aktów prawnych o podstawowym znaczeniu obligującym do tworzenia środowiska dostępnego dla osób niepełnosprawnych jest ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art.1 ust. 2 pkt 3 ustawy nakłada obowiązek uwzględnienia w zagospodarowaniu
przestrzennym wymagań ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a takŜe wymagań osób niepełnosprawnych.
Wymagania dotyczące ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz
bezpieczeństwa ludzi i mienia określone są przepisami ustawy o ochronie i
kształtowania środowiska, ustawy o ochronie przyrody, ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz innych ustaw stanowiących o tzw. policjach
administracyjnych. Natomiast wymagania dotyczące osób niepełnosprawnych nie są ustawowo ustalone. W przepisie art. 10 ust. 1 pkt. 6 tej ustawy nakładającym na organ sporządzający miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązek
uwzględnienia wymagań osób niepełnosprawnych problem ten ujęto pod pojęciem
„lokalne warunki“ i „urządzenie terenu“.
Konieczność zachowania niezbędnych warunków do korzystania z obiektów
uŜyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich,
zaakcentowano w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. „Prawo budowlane“. Przepis art. 5
tej ustawy przyjmuje zasadę, Ŝe obiekty budowlane naleŜy projektować, budować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej zapewniając warunki zdrowotne i warunki do korzystania z obiektów uŜyteczności publicznej i mieszkaniowego
budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności
poruszające się na wózkach. Szczegółowe określenie tego obowiązku znajduje się w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać
budynki i ich usytuowanie. Respektując zasadę dostępności budynków i pomieszczeń przeznaczonych ludzi dla wszystkich obywateli, obecny tekst rozporządzenia w
znacznie szerszym stopniu, niŜ przepisy rozporządzenia z 1980 r., uwzględnia
potrzeby osób niepełnosprawnych, szczególnie korzystających z wózków
inwalidzkich. W rozporządzeniu określono warunki, jakim powinny odpowiadać:
dojścia do budynków, wejścia, dostęp do poszczególnych kondygnacji, windy i ich otoczenie, dostęp do zsypów śmieciowych, wejścia do mieszkań, komunikacja
wewnątrz mieszkań, pomieszczenia kuchenne, pomieszczenia higeniczno-sanitarne, a takŜe miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby
niepełnosprawne.
W zagospodarowaniu działki budowlanej lub terenu związanego z obiektem
budowlanym zapewnia się odpowiednią ilość miejsc postojowych dla samochodów
uŜytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym osób niepełnosprawnych.
Minimalną ilość i sposób urządzenia miejsc specjalnych naleŜy dostosować do
ustalonych przez właściwy organ warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Przyjmuje się, Ŝe około 10% stanowisk, jednak nie mniej niŜ dwa, powinno być
przeznaczonych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne.
Stanowiska powinno się tak sytuować, aby przyjeŜdŜając samochodami osoby takie miały zapewnione bezpieczne przejście najkrótszą drogą na chodnik (bez
konieczności poruszania się po jezdni), z moŜliwie bliskim dojściem do drzwi
wejściowych budynku.
Miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby
niepełnosprawne mogą być sytuowane w odległości 5 m od okien budynku
mieszkalnego wielorodzinnego i zamieszkania zbiorowego oraz zbliŜone bez Ŝadnych ograniczeń do innych budynków. Miejsca te wymagają oznakowania. Przepisy nie
definiują sposobu oznakowania. MoŜna zatem uznać, Ŝe wymaganie będzie spełnione, jeŜeli zastosuje się oznakowanie pionowe (znak P z międzynarodowym symbolem
osoby niepeÅ‚nosprawnej) i poziome – kopertÄ™ lub (wzorem innych paÅ„stw)
międzynarodowy symbol dostępności.
Wielkość miejsc postojowych powinna wynikać z powierzchni zajmowanej przez
samochód oraz powierzchni niezbędnej do manewrowania wózkiem inwalidzkim
(składanie, rozkładanie, ustawianie) przy drzwiach samochodu od strony kierowcy lub pasaŜera z dysfunkcją narządu ruchu. Przyjmuje się, Ŝe szerokość stanowiska zlokalizowanego prostopadle lub ukośnie do kierunku ruchu na jezdni powinna
wynosić co najmniej 3,6 m, przy długości nie mniej niŜ 5,0 m, a w przypadku
usytuowania wzdłuŜ jezdni przy długości 6,0 m.
Problematyka związana z przystosowaniem środowiska dla osób
niepełnosprawnych wzbudza duŜe zainteresowanie terenowych władz dzielnic, gmin i
miast. WyraŜa się to dąŜeniem do wieloaspektowych analiz miasta, osiedla, lub jego części pod względem występujących barier, które utrudniają osobom
niepełnosprawnym poruszanie się. Naturalną konsekwencją jest uwzględnienie
wyników tych analiz w toku sporządzania studium uwarunkowań i kierunków