zmarłych i składania popiołów na cmentarzach...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- A im większy ów „tasiemiec” składający się na tę cywilizację – tymkaŜde młodsze pokolenie traktuje „staruchów” z coraz większą...
- Panowie polscy i szlachta znajdujący się podówczas przy boku królewskim, zafrasowani wielce odstąpieniem ziemi podolskiej, składali potajemne rady i...
- A jak się to wszystko składało na uwiecznienie monopolu jednej klasy i zdławienie w zarodku każdej innej! Tak silnie wierzono w powagę rodu, że nawet synowie...
- Wniesiono deser, który składał się z owoców i orzechów na ogromnych, metalowych tacach, ze złotych, rozpływających się w ustach, miodowych ciasteczek,...
- Meuser staje si nieuchwytny dla dziennikarzy, nie reaguje na adn propozycjspotkania czy nawet powane oferty finansowe skadane przez przedstawicieli...
- Ty idź do pokoiku, gdzie się składa brudną bieliznę...
- składał żadnej przysięgi...
- Gdyby tego rodzaju wydarzenie zaszło pierwszej nocy, zaraz pomyślałbym o zmarłych mnichach, lecz teraz najgorszego gotów byłem spodziewać się po...
- — Ale czy to nie dusze zmarłych bibliotekarzy czynią te czary?Mikołaj był zakłopotany i niespokojny...
- sztywnego schematu struktury organizacyjnej, łagodzenie wypaczeń struktury organizacyjnej,umożliwianie ujawniania stosunków osobistych...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Na jej bazie Celtowie stworzyli kulturę halsztacką, zaś od ok. 450 r. p.n.e. lateńską, zwane od nazw miejscowości, gdzie znaleziono największe zgrupowania grobów, będących głównym źródłem wiadomości o tamtych czasach.
Celtowie żyli w osadach-warowniach, lokowanych na wzgórzach, albo na błotnistych terenach czy 19
jeziorach. Zamieszkiwali w drewnianych, prostokątnych domach, stawianych często na palach.
Zorganizowani byli we wspólnoty rodowe, później księstwa, opierające się na sile wojskowej. Zajmowali się głównie łowiectwem, rolnictwem, hodowlą. Kontrolowali szlaki handlowe cyny, soli, skóry, wina, naczyń, bursztynów i niewolników, prowadzących z południa na północ Europy. Opanowali perfekcyjnie umiejętność obróbki brązu, a później żelaza, z którego wyrabiali uzbrojenie, tj. miecze (zwane halsztackimi), tarcze i hełmy, oraz przedmioty użytkowe, w tym okucia wozów, gwoździe, zapinki, naszyjniki, bransolety i inne ozdoby. Posługiwali się różnymi językami, niektóre zachowały się do dziś, np. w Bretanii, Irlandii i Szkocji. Religia Celtów opierała się na kulcie sił przyrody, czcili wiele bóstw, wierzyli w życie pozagrobowe i wędrówkę dusz, czary i magię amuletów.
Kultura halsztacka ukształtowała się też częściowo na skutek wpływów greckich, etruskich i scytyjskich. Grecy i Etruskowie reprezentowali wyższy rozwój cywilizacyjny, zaś Scytowie wyróżniali się techniką walki na stepie. Posiadali mianowicie oddziały jazdy konnej, zbrojne w łuki refleksyjne z rogu i strzały z trójkątnymi grotami z żelaza lub kości. Dawało im to przewagę na polu walki, co wykorzystywali, urządzając liczne rajdy łupieżcze na Bliski Wschód, Półwysep Bałkański i Środkową Europę.
W VII-VI w. p.n.e. Celtowie osiedlili się na północy Półwyspu Iberyjskiego, asymilując się z tubylczą ludnością Iberami i tworząc nową społeczność Celtyberów. W tym też czasie zasiedlili Wyspy Brytyjskie i tereny obecnej Francji, którą nazwano Galią, gdyż Rzymianie zwali Celtów Galami. Ok. 400 r. p.n.e.
opanowali terytoria północnej Italii, nazwane później Galią Przedalpejską, a w 390 r. wyprawili się na Rzym, który zdobyli i splądrowali, szerząc strach i grozę w całej Italii. Obrońcy rzymscy uciekli, widząc hordy półnagich barbarzyńców, ubranych w skóry, wrzeszczących i wymachujących mieczami i toporami.
W 278 r. p.n.e. Galowie celtyjscy zaatakowali państwa greckie, dotarli do Delf w środkowej Grecji, a po niepowodzeniach szturmów, podbili Trację i północną Anatolię, zakładając tam swe państwo Galację w Małej Azji, które z kolei w 230 r. p.n.e. rozbił władca sąsiedniego Królestwa Pergamonu. W III-II w. p.n.e.
prawie wszystkie terytoria, zamieszkałe przez Celtów znalazły się w granicach imperium rzymskiego.
Kultury Celtów i Rzymian przenikały się wzajemnie. Od ok. III w. p.n.e. powstawały miasta celtyckie, otaczano je wałami ziemnymi i drewnianymi fortyfikacjami. Ulice przecinały się pod kątem prostym, wzdłuż nich stawiano prostokątne domy z podwórkami. Od II w. p.n.e. Galowie posługiwali się pieniędzmi ze złota, później także ze srebra i miedzi. Rzymianie przejęli od nich stosowanie pługów do orki i beczki z klepek drewnianych.
W wiekach V-III p.n.e. Germanowie zamieszkiwali część Półwyspu Skandynawskiego i obecną Danię, Ilirowie i Trakowie - północne Bałkany, Słowianie - terytoria od Łaby do Dniestru, Scytowie - stepowe tereny na północ od Morza Czarnego, Sarmaci - rejony na północ od Morza Kaspijskiego, Bałtowie i Ugrofinowie - na wschód od Bałtyku, Lapończycy - północne regiony Skandynawii. Ten geograficzny obraz rozmieszczenia różnych grup etnicznych w Europie ulegał przez stulecia powolnym zmianom, przyśpieszanym w okresach wędrówek ludów. Większe wędrówki ludów miały miejsce w III i w IV-V w.
n.e.
Rzym starożytny (753 p.n.e.- 395)
Założenie Rzymu. Historycy określają ściśle datę założenia miasta Rzymu na 21 kwietnia 753 r. p.n.e., choć opowieść o tym wydarzeniu tchnie głęboką legendą. Według niej założycielami miasta byli dwaj bracia, bliźniacy, Romulus i Remus, pochodzący z dynastii królów etruskich, wywodzącej się od wodza trojańskiego Eneasza, przybyłego w XII w. p.n.e. z podbitej przez Greków Troi. Porzucone nad brzegiem Tybru w koszyczku niemowlęta uratowała wilczyca, która nakarmiła i schroniła je w grocie pod wzgórzem Palatynu.
Potem odnaleźli je pasterze, wśród których chłopcy spędzili swą młodość. Gdy dorośli, założyli miasto. Jego czworokątne granice zaorał pługiem Romulus, od którego imienia osada wzięła swą nazwę.
Miejsce było znakomite, nad brzegiem spławnej rzeki, blisko morza, na szlaku solnym, obejmowało siedem wzgórz, dogodnych do obrony i zabudowy. Początkowo Rzym zajmował niewielki teren, częściowo bagienny. Dopiero po osuszeniu mokradeł i ich zabudowie, oraz po przyłączeniu sąsiednich osad i otoczeniu całości murami warownymi, powstało miasto, jakie w IV w. p.n.e. stało się jednym z największych miast 20
epoki. Zaś z małego miasta-państwa, rządzonego na zasadach wspólnoty rodowej, wyrosło wielkie europejskie mocarstwo imperialne.