szczególności na czoło, powieki oczu, zewnętrzne przewody słuchowe orazbłonę bębenkową...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- W jakiej więc mierze obiektywny jest uzyskany przez nas opis świata, w szczególności - opis świata atomów? Fizyka klasyczna opierała się na przekonaniu (może...
- nikat, musisz byæ zalogowany do serwera, a wiêc musisz podaæ w wierszu poleceñ nazwê serwera, szczegó³y dotycz¹ce swojego konta, docelowego u¿ytkownika...
- naszych ewolucyjnych uprzedzeń mamy skłonność do myślenia o początku wszechświata jak o pewnej szczególnej chwili, przed którą wszechświat nie...
- Szczególną formą twórczości jest improwizacja ruchowa wymagająca fantazji i kultury ruchu, zrytmizowaniai płynności ruchu a jednocześnie jest podporządkowana...
- Pomijając bardziej szczegółową analizę procesu sekularyzacji, omówiony zostanie sam pluralizm, a także proces jego nasilania się...
- Lata 1981 -1985 to okres znacznego osłabienia natężenia ruchu, w szczególności samochodów osobowych, będących wynikiem reglamentacji paliwa, ale dopiero w okresie...
- N- ACETYLOCYSTEINAN-acetylocysteina (NAC) stanowi najczęstszą postać cysteiny i ma szczególne znaczenie w procesach odtruwania...
- niezrozumiałe szczegóły zawarte w tre ci rzeczonych przywilejów nabior ja niejszego znaczenia i zatrac wszelk niepewno wyra enia dwuznaczne, skutkiem...
- Szczegółowa relacja o ostatnich godzinach Hitlera w bunkrze w dniu 30 kwietnia 1945 roku pochodzi od jego kierowcy Ericha Kempki...
- dnić jeszcze czynnik psychologiczny — a w szczególności sprawę po-Tadeusz Kowalak, Ewa Leś^k--' ze sje Jest ubogim, wynikającego głównie z porównywania...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Wrażenie ucisku występuje przy zbliżaniu się niewidomego
do przeszkody, co stanowi podstawę do wnioskowania o jej obecności na
drodze. Szczególnie w ten sposób odczuwają przeszkodę osoby, które przeszły
takie choroby, jak ospa, odra czy szkarlatyna, powodujące w konsekwencji
hiperestezję naskórka twarzy. Ponadto Kunz twierdzi, że zdolności
odczuwania przeszkód nie mają ociemniali, którzy utracili wzrok na skutek
wypadku. Zjawisko "zmysłu przeszkód" nazywa on "dotykiem na odległość" i
bezwzględnie wyklucza w nim udział zmysłu słuchu.
Twierdzenie dotyczące charakteru dotykowego tego zjawiska opiera na tym,
że:
- niektórzy głuchoniewidomi obdarzeni są "dotykiem na odległość"
- przy zasłoniętych uszach zjawisko to nie zanika,
- bezwzględna cisza sprzyja przejawom "dotyku na odległość"
- zjawisko to intensyfikuje się, gdy niewidomy jest w ruchu i nagle
zbliża się do przeszkody (wg: W. Dolański, 1954, s. 18Ď).
W. Dolański (1954, s. 20Ď) robi wiele krytycznych uwag pod adresem tej
teorii, zarzucając nawet Kunzowi nierzetelność w przeprowadzeniu badań.
Teoria termiczna A. Krogiusa
W przeciwieństwie do poprzednich teorii A. Krogius (1907 i 1908Ď)
podkreśla znaczenie wpływów termicznych (zmysłu temperatury) w "zmyśle
przeszkód". Jego badania polegały na przybliżaniu do twarzy niewidomych
pustych lub napełnionych wodą o temperaturze 42 stopni cylindrów
pomalowanych z jednej strony na biało, a z drugiej - na czarno. Wyniki tych
badań wykazały, że niewidomi lepiej odczuwali naczynia rozgrzane,
napełnione wodą, a cylindry odwrócone czarną stroną do twarzy wydawały im
się bliższe, niż gdy były odwrócone stroną białą. Według A. Krogiusa wyniki
te miały potwierdzać znaczenie czynników termicznych w wyczuwaniu przez
niewidomych przeszkód. Teorii tej zdecydowanie przeciwstawił się W.
Dolański (1954, s. 21 i 22Ď) pisząc: "Gdyby naprawdę różnica termiczna
zachodząca pomiędzy twarzą osobnika postępującego naprzód a przeszkodą
znajdującą się na drodze była powodem wyczucia przeszkody, to niewidomy nie
mógłby nigdy spostrzec obecności osób znajdujących się obok niego, bowiem
na ogół wszyscy ludzie mają jednakową temperaturę z wyjątkiem chorych".
Teoria akustyczna P. Villeya
P. Villey (1924Ď) niewidomy profesor uniwersytetu w Caen (Francja),
przyjmuje w zasadzie akustyczną teorię "zmysłu przeszkód" Truschela lecz
nadaje jej inną interpretację. Będąc sam niewidomym oraz mając możliwość
wymiany własnych doświadczeń z innymi niewidomymi dokonał własnej oceny i
interpretacji tego bardzo charakterystycznego zjawiska występującego u osób
pozbawionych wzroku. "Villey sądzi - pisze W. Dolański (1954, s. 22Ď) - że
podstawą wyczuwania przeszkód są zaburzenia akustyczne; ciszy absolutnej
nie ma, a otaczająca nas przestrzeń jest nasycona wielką ilością fal
dźwiękowych tak cichych, że są one dla nas prawie niedosłyszalne. Gdy
zbliżmy się do przeszkody, odcina nas ona od tego wszystkiego, co się
znajduje poza nią, i z powstałej ciszy wnioskujemy, że coś odgradza nas od
reszty świata".
O akustycznym charakterze "zmysłu przeszkód" Villey wnioskuje również ze
stanowiska 11 głuchoniewidomych, do których się zwrócił w tej sprawie.
Żaden z nich nie posiadał tej zdolności, a 3 z nich nawet ją utraciło w
momencie utraty słuchu. Ponadto przytacza on doświadczenia innych
niewidomych, którzy twierdzą, że w przypadku przejściowej choroby, np.
kataru, gdy obniżeniu ulega wrażliwość słuchowa, równocześnie słabnie
wyczuwanie przeszkód.
Teoria J. Hellera
Obok prób wyjaśnienia "zmysłu przeszkód" za pomocą jednego rodzaju wrażeń
- istniały również teorie przyjmujące, że zjawisko to składa się z
"kompleksu wrażeń". Takie stanowisko reprezentował T. Heller (1904Ď), który
rozróżnia 3 możliwości zetknięcia się niewidomego z przeszkodą:
- przeszkoda zbliża się do niewidomego,
- niewidomy zbliża się do przeszkody,
- niewidomy i przeszkoda zbliżają się do siebie.
We wszystkich tych sytuacjach występuje zjawisko nacisku na warstwę
powietrza znajdującą się między niewidomym a przeszkodą.
W pierwszym przypadku przeszkoda naciska na warstwę powietrza, a
niewidomy odczuwa to jako ciśnienie. W drugim przypadku niewidomy naciska
na warstwę powietrza, które odbija się od przeszkody i wraca z powrotem
dając jednak dużo słabszy ucisk na twarz niewidomego. Heller dokonał wielu
badań nad udziałem poszczególnych zmysłów w wyczuwaniu przeszkód na drodze.
Doszedł do wniosku, że zarówno zmysł słuchu, jak też dotyku ma w nim swój
udział. Proces odbioru wrażenia przeszkody przez niewidomego opisuje on w
następujący sposób: "Zmiana odgłosu kroków zniewala go do skupienia uwagi