Swego Imienia - czyli na świadectwo Sobie samemu...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- choćbyĹ› i mnie miaĹ‚ waszmość tak pochlastać, zawszeć winszujÄ™, winszujÄ™! – Et, dalibyĹ›cie sobie waszmoĹ›ciowie pokĂłj; bo w rzeczy nie macie siÄ™...
- – Kiedy tylko dotrzemy tam, gdzie majÄ… w miarÄ™ rozwiniÄ™ty przemysĹ‚ – dodaĹ‚ po chwili – bÄ™dziemy musieli sprawić sobie trochÄ™ odtylcowych...
- 08 Przynoście więc owoc godny nawrócenia,09 a nie wmawiajcie sobie: Abrahama mamy za ojca, bo powiadam wam: Z tych kamieni Bóg może wywieść synów Abrahamowi...
- - Boże, za jakąś chyba dopłatą, no nie wiem, ale to jest chyba świr trochę, co? A może wszyscy tak mają na starość? Kurcze, wiesz co? Musisz sama sobie kupić ten...
- Wszystkie typy pracy wymagają od człowieka umiejętności współpracy z innymi, organizowania własnej pracy, radzenia sobie ze stresem, nawiązywania kontaktu,...
- w swej głowie wymalował, iż potym sztychując ono z rzeczą prawdziwą a widomą, chocia sama w sobie onad rzecz była dziwnie osobna, jednak przeciwko onej...
- - Na fajki gracie? Kurcze, to już hazard! Szef jak się dowie to nas zjebie!- No co ty! Wiesz, przecież pooddajemy sobie te fajki na końcu...
- — Wszyscy bÄ™dziemy sobie potrzebni, i to juĹĽ niedĹ‚ugo — odparĹ‚ tonem prze- powiedni Amerykanin...
- — Czy Weyr zbadaĹ‚ w koĹ„cu te pÄ™draki? — spytaĹ‚ P’tero, nagle przypominajÄ…c sobie cel ekspedycji...
- - Wy, Ukraińcy, zawsze sobie dziwne miejsca na obronę ojczyzny wybieracie!Stopniowo gdy wino zaczęło działać ich rozmowa wkraczała na coraz bardziej...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Bóg zbierze rozproszonych w nową wspólnotę i odnowi ją przez tchnienie Swego ducha. Ta zapowiedź, odpowiadająca
na tęsknoty zagubionego Izraela (Psalm), spełniła się w Mysterium Paschalnym Jezusa (modlitwa), przez które Bóg utworzył Nową Wspólnotę, przywrócił jej
pierwotną nieskazitelność i od początku obdarował ją Duchem Świętym - Przewodnikiem i Obrońcą.
Po odśpiewaniu siódmej modlitwy następuje moment "przejścia" w znaku liturgicznym do Nowego Testamentu. Zapala się świece na ołtarzu, a celebrans intonuje
hymn "Chwała na wysokości Bogu"- uwielbiający Boga hymn paschalny, śpiewany od początków Kościoła. To, co dotąd było wspominane jako obraz albo przepowiadane
przez proroków jako przyszłość, zostanie teraz ogłoszone jako dokonana rzeczywistość, która podczas świętej celebracji staje się ze wszystkimi swymi skutkami
obecna pośród nas: Przez paschalne Przejście Chrystusa dokonało się zawarcie Nowego i Wiecznego Przymierza, przywrócenie człowiekowi synostwa Bożego (kolekta),
a wszyscy, ochrzczeni w Jego imię, są dziećmi Boga, oni są właśnie uczestnikami tego Przymierza.
Ósme czytanie (Epistoła: Rz 6,3-11) ukazuje Śmierć i Zmartwychwstanie = Paschę Jezusa Chrystusa, jako początek i źródło nowego bytu wszystkich chrześcijan.
Chrzest - symboliczne "pogrzebanie" starego człowieka w znaku zanurzenia w wodzie, jest sakramentalnym złączeniem chrześcijanina ze Śmiercią Chrystusa.
Ponieważ jednak On powstał ze śmierci do Nowego Życia, także i my" jeżeli umarliśmy z Chrystusem, wierzymy, iż razem z Nim również żyć będziemy, wiedząc,
że Chrystus powstawszy z martwych więcej już nie umiera...".Wszyscy przeto, którzy przyjęliśmy Chrzest, odrodziliśmy się do zupełnie nowego życia - życia
"dla Boga w Chrystusie Jezusie".
Po zakończeniu czytania Epistoły wszyscy powstają, celebrans zaś uroczyście intonuje potrójne "Alleluja", które wierni powtarzają. Ten radosny okrzyk uwielbienia
Boga (hebr. "Chwalmy Jahwe"), śpiewany po raz pierwszy od ponad czterdziestu dni, tym bardziej wprowadza podniosłą, świąteczną atmosferę w Zgromadzenie.
Aklamacja ta i dołączony do niej psalm pochwalny sławi wielkie Dzieła Pana, którego "prawica moc okazała", który w Zmartwychwstaniu Chrystusa dokonał największego
cudu i darował wszystkim ludziom gwarancję nieśmiertelności. "Nie umrę, ale będę żył i głosił dzieła Pana". Uroczysty śpiew tego psalmu, wyśpiewując chwałę
zwycięskiego, wywyższonego Jezusa: "kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym" jest wprowadzeniem do proklamacji Ewangelii, szczytowego
punktu Liturgii Słowa.
Ewangelia nie mówi bezpośrednio o fakcie Zmartwychwstania, którego żaden z ludzi nie oglądał. Radosna Nowina dzisiejszej nocy przekazuje świadectwo pustego
grobu na dowód, że Pan powstał. On spełnił przepowiednie proroków, wypełnił własne zapowiedzi i przeszedłszy poprzez Mękę chwalebnie powstał, aby żyć na
wieki. W Nim okazała się do końca potęga Boga, który ma moc nad życiem i śmiercią, który ze śmierci potrafi odrodzić nowe życie. W Nim cała ludzkość otrzymuje
owoce tego Zwycięstwa.
Ostatnim elementem celebracji Słowa Bożego jest homilia, która powinna wyjaśnić wiernym konsekwencje zwycięskiej Paschy Chrystusa dla ich chrześcijańskiego
życia. Całe życie włączonych w Chrystusa ma odtąd charakter paschalny, to znaczy jest nieustannym przechodzeniem od tego, co stare do Nowego, od własnych
słabości do zwycięstwa nad sobą, od obojętności i rezygnacji do nadziei. Odtąd On jest ich Drogą. Przyjęcie Chrztu nie jest przecież jednorazowym aktem,
lecz narodzeniem do życia, oddanego Bogu, postawieniem u początku drogi, którą On dla czlowieka wybrał, powołaniem do świętości i wierności Przymierzu.
Liturgia Chrzcielna
W tę noc paschalną wspólnoty chrześcijańskie jako Kościół-Matka od niepamiętnych czasów włączały swe nowe dzieci do Ciała Chrystusowego. Po uroczystym ogłoszeniu
Zmartwychwstania Chrystusa i początku Nowego i wiecznego Przymierza Boga z ludzkością następuje moment przystąpienia do tego Przymierza kolejnych "wybranych".
Liturgia Chrzcielna rozpoczyna się od procesji do chrzcielnicy (jeśli jest ona możliwa). Następnie celebrans wzywa wszystkich wiernych do modlitwy za tymi,
którzy mają być ochrzczeni.
Następuje śpiew Litanii do Wszystkich Świętych. Kościół chrześcijański wzywa nad swymi nowymi dziećmi wstawiennictwa tych, którzy w blasku cnoty i dobrego
świadectwa przeszli przez życie i już cieszą się wieczną wspólnotą z Bogiem. Prosi ich, by wyjednali tym, którzy rozpoczynają swą drogę ku Bogu łaskę wierności
Przymierzu, wytrwania w dobrym. Nie sposób wymienić w litanii wszystkich świętych uczniów Chrystusa - ich liczba - znanych i nieznanych - jest niepoliczona.
Zostają przeto przywołane postacie najbardziej znane, reprezentujące wszystkie stany i okresy historii chrześcijaństwa: głosicieli Ewangelii, męczenników,
pasterzy i dziewice, zakonników i Doktorów Kościoła, a także innych chrześcijan, spełniających swe powołanie w świecie, których życie zabłysło blaskiem
szczególnego świadectwa. Przy chrzcielnicy stają nie tylko obecni w świątyni wierni: w tym miejscu i w tym momencie, w którym wspólnota wierzących rodzi
Bogu nowe dzieci, obecni są duchowo wszyscy jej członkowie. Jeśli droga do chrzcielnicy jest dłuższa, można litanię śpiewać podczas procesji, na której