'II! "I101Kiptaryk - gugla, zarzutka z białego sukna bez rękawów w rodzaju kapuzy, którą w czasie niepogody na głowę zarzucają1...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- — ProĹ›ba o pomoc, ktĂłra czekaĹ‚a tysiÄ…c lat, moĹĽe poczekać jeszcze kilka godzin — albo dni — prychnęła Jonja...
- Przez chwilę wahała się - to, co chciała zrobić, nie było zakazane przez zwyczaj, ale mógł dokonać tego tylko ktoś bardzo poruszony, w sytuacji, która go...
- Moze w zwiazku z tym pozostaje notatka, ktĂłra tu wypisuje z poznanskiej "Teczy" nr 43 z roku 1928: "W miasteczku Kuncewicze na pograniczu wschodnim powstala wsrĂłd ZydĂłw...
- naszych ewolucyjnych uprzedzeń mamy skłonność do myślenia o początku wszechświata jak o pewnej szczególnej chwili, przed którą wszechświat nie...
- wiela je godzin? - ktĂłra godzina?wieprzki - prosiaki, a...
- A za chwilę Paris miała poprowadzić Park Lane przez parcours - pod okiem Jane Lennox, która zamierzała opuścić tonący statek Jade’a...
- Maria była ciekawa, jaki związek ma krew, która wyciekała spomiędzy jej nóg, z byciem panną, lecz matka nie umiała jej tego wyjaśnić...
- Stworzenia zazwyczaj żywiły się energią Ciemnej Strony, która przepływała przez Bane’a, ale konstruowanie holocronu wymagało, żeby Mistrz ukierunkował...
- Trzecią córką regenta, z którą najtrudniej sobie radził, była panna de Valois; ojciec nie mógł się oprzeć podejrzeniu, że jest ona metresą diuka de...
- Minąłem pokój znajdujący się obok i poczułem na sobie wzrok pedantycznej Gülizar, nerwowej Gülendam i Gülcihan, która właśnie wróciła, położywszy do...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Dziewczęta ubierają się podobnie jak mężatki, z tą jednak różnicą, że na głowie chustek nie noszą (chyba tylko w zimowe mrozy), lecz i tu inaczej na głowie wiążą niźli kobiety w porze letniej. Za to w kosy zaplatają tzw. zascizka z włóczki czerwonej, w którą wplatają cynowe lub mosiężne guziki (puhowyczki) lub białe muszelki pochodzące znad Cisy (tzw. kistki, bowtyczki).
Na rękach a la bransoleta noszą tzw. rakizki; jest to łańcuszek mosiężny (mężczyźni noszą je często także i na szyi). Kolczyki własnego wyrobu z mosiężnej blaszki jiiż teraz prawie tylko i to już tylko u starych kobiet napotkać raożna, nowsza zaś generacja przyozdabia się kupowanymi kolczykami z miasta. Pierścienie mosiężne noszą kobiety i mężczyźni wyrobu własnego.
Jaaienów Polny
W Jasienowie Polnym przemaga w kobiecym ubiorze barwa czerwona (ponceau) z domieszką czarnej. Koszula ma wstawki (płeczyki) i ozdoby rękawów czerwone i czarne. W obhortce krzyżuje się barwa czarna z czerwoną, pas wełniany (1/4 łokcia szeroki, a długi na parę metrów) jest przeważnie' czerwony, lubo w części ma poprzeczne prążki czarne, zielone, żółte, niebieskie.
Zapaska czerwona z poprzecznymi wąziutkimi linijkami czarnymi i zielonymi (spada ku dołowi i nosi się wąziutko złożona w karby).
Obhortkę, pas i zapaskę opasuje jeszcze krajka w różne podłużne kolory (przeważnie czerwony).
Na głowie ma dziewka wąziutki z perełek różnobarwnych gierdan, od którego wiszą w tył wstążki włóczkowe czerwone, białe, czarne, zielone i żółte. Na szyi parę sznurów paciorków białych, a pod nimi - czerwonych. Na święto buty żółte.
Ubiór Hucułów ulega, jak każdy inny, zwykle niewielkim odmia-
1 I.E. Wocell w Grundziige der bohmischen Alterthumskunde (Praha 1845 s. 224) pisze: Spitzige Kappen (Gugeln), die gleich den Kapuzen am Kleide befestigt waren, gehoren zu den altesten Bestandtheilen des deutsehen, italienischen, bohmischen ja des europaischen Costums. Die Chronik von Leoben sagt: Im Jahre 1308 kamen Kapuzen bei Allen auf, bei Bauern, Juden und Hirten. Wir gewahren aber schon in Gugeln gehiiltt die Hirten in einem Pergament-Codex vom Jahre 1167, der sich in der Bibliothek des Prager hochw. Domcapitels befindet.
102
103
nom według okolicy i miejsca. Dowodzą tego nawet opisy tego ubioru przez różnych dokonywane autorów1. Przytoczymy niektóre dla okazania owych różnic, czekając na dokładniejsze i bardziej jeszcze szczegółowe w tym przedmiocie relacje.
Dawniej jeszcze Ł. Gołębiowski2 powiada o Hucułach: Mężczyźni noszą czarne kapelusze, najczęściej czerwoną wstążką opasane i ozdobione pawimi piórami. Koszula biała, wyszywana na ramionach czerwonym, czarnym i niebieskim sznurkiem, pospolicie spada im za kolana. Na tej noszą zwierzchnią suknię ciemnokawowego koloru, którą bundą nazywają; zapewne to keptar lub serdak. Zawieszają ją na plecach i przywiązują do szyi sznurkiem kolorowym. Parobcy oprócz tego ozdabiają szyję paciorkami, metalikami, blaszkami i krzyżykami. Opasują się pasem rzemiennym, spiętym na sprzążki stalowe, na którym wieszają zwyczajnie nóż, krzesiwo i przetyczkę do fajki. Zamiast obuwia używają łyczanych kurpi i noszą toporek, który im służy za obronę i podporę do wdrapywania się na góry i skały. Nadzwyczajna zręczność w użyciu tej broni godną jest zastanowienia.
Kobiety zamężne noszą na głowie {okrycie czyli) zawoje z cienkiego białego płótna, a niektóre z nich ozdabiają je pomarańczowego koloru tasiemkami; używają fartuchów wełnianych w paski różnego koloru, które zowią fotami. W zimie okrywają się tak jak i mężczyźni bundą. Młode dziewice noszą ozdoby z paciorków i kolczyki ze szkła kolorowego. Nie zawijają włosów, ale je kształtnie splatają, przewiązując warkocz czerwonymi tasiemkami. Tym sposobem warkocz w okrąg na głowie ułożony ozdabiają jeszcze wstążkami różnego koloru.
J. Wagilewicz3 mówi: Strój obojga płci bogaty. Wszakże mężczyzna mniej okazuje pieczołowitości o swą szatę; więc tak dorośli jak i dzieci prawie na jeden sposób się noszą. Koszula krótka, mało co
1 Już S. Witwicki (O Hucułach. Rys historyczny s. 38) powiada: Co do miasteczek, to tylko w jednym Mjkuliczynie są kompletni Huculi, w innych zaś, np. w Platynie i Nadwornej zapytani czyli są Hucułami czy Bójkami, zwykle odpowiadają: ,,My ne Bójki, ale my sia pyszeme do Huculiw". Więc szczep w tych miasteczkach - widać - że pierwotnie był huculski, ale teraz zmienili swój ubiór na długie ruekie kapoty niebieskie z pętlicami, a biedniejsi na długie serdaki; zmienili też i swoje zwyczaje.
1 [Lud polski... s. 18]
• J.D. Vnhylevyc op. cit. 1838 z. 4 s. 486-488.
poza pierś sięgająca, na ramionach mereżkami, tj. w kwiaty wyszywana. Spodnie szerokie, czerwone, z grubego sukna. Chodaki z surowej skóry wołokami (wełnianymi wypustkami) gładko i obcisło do nogi przymocowane. Szeroki rzemienny pas, gwoździkami i guziczkami gęsto nasadzony i obwieszony rzędami kulek, pierścionków i obrączek, między którymi krzesiwo i długa iglica. Za pasem para pistoletów i nóż w pochwie, a niekiedy i długi toporek pisany (tj. na rękojeści znaczkami pokreślony)1; na piersiach drobne ozdobne krzyżyki; przez plecy zawieszony skórzany tobołec gęsto guziczkami nabity, niekiedy zaś pstrobarwna wełniana tajstra, czyli torba (u Hucułów dziobenka). Gunia krótka, czerwona, pod szyją pętlicą spięta, prawie zawsze z rękawów spuszczona. Pod gunią jedwabiem wyszyta zdobnie bunda, czyli kożuszek (kiptar). Kłobuk, czyli kre-sanie z wysoką okrągłą nagłówka (banią), u dołu szerokim opatrzony brzegiem, z przypiętym pękiem ptasich piór, mianowicie pawich, kwiatków albo gałązek jodłowych.