gennych interakcji społecznych jednostki...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- odpowiednich warunków do zapewnienia "wolnej gospodarki", poza tym państwo nie powinno ingerować w społeczno-ekonomiczneprocesy, którymi sterować powinny siły...
- Czynniki rozwoju społecznego"Rozwój nadorganiczny" przejawia się już zaczątkowo w świecie owadów,wśród mrówek, pszczół i in...
- 5) przestrzegać tajemnicy określonej w odrębnych przepisach,6) przestrzegać w zakładzie pracy zasad współżycia społecznego...
- - Jakie będzie zatem twoje następne posunięcie?- Myślę, że w celu uzyskania pozostałych informacji posłużę się numerami ubezpieczeń społecznych -...
- czyni z jednoznacznie instytucję społeczną, która ma dbać o to, by uczniowie wynieśli z niej tęniezbędną wiedzę i zachowali ją na życie...
- Sytuacje przeciwnie zróżnicowane polegają na tym, że jednostka jest za jedną ze swych cech akceptowana przez jedną osobę, a za inną cechę odrzucana przez drugą...
- społeczeństwa; słowem, takiej warstwy, która stanowiąc c a ł k o w i t ez a p r z e p a s z c z e n i e c z ł o w i e k a , może odzyskać samą siebie tylkoprzez c a ł k o w i t e o d...
- Człowiek mądry daje upust swoim uczuciom społecznym zabiegając o to, by jego grupa miała powodzenie...
- społecznej, pozwalając odnajdywać element izolacji świadomościowej równie dobrze w kulturze średniowiecznego chłopa inkaskiego, co w naszych...
- że używaliśmy już tego rozróżnienia w ramach perspektywy „działaniowejʺ, gdy przeciwstawialiśmy sobie stosunki społeczne pierwotne i wtórne...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Wreszcie, w piątej kategorii koncepcji,
zwanej „inne szkoły terapeutyczne" zawarto opis znaczących dla rozwoju psycho-
terapii koncepcji, które z uwagi na integrację wątków pochodzących z różnych
nurtów teoretycznych, trudno jednoznacznie zaklasyfikować, a które równocześnie
mają walor oryginalności, dając początek nowym szkołom terapeutycznym. Omó-
wione więc zostaną: analiza transakcyjna Berne'a, terapia Miltona Ericksona,
terapia Janova, neurolingwistyczne programowanie, bioenergetyka Lowena oraz
najczęściej stosowana w praktyce psychoterapia eklektyczna.
2. PSYCHOANALIZA (ORTODOKSYJNA
I TEORIE RELACJI Z OBIEKTEM).
NEOPSYCHOANALIZA
2.1. PSYCHOANALIZA — DEFINICJE
Psychoanalizę można zdefiniować jako taką metodę badania i/lub leczenia
zaburzeń psychicznych, która polega na (1) ujawnianiu istniejących przeniesień
w stosunku do ludzi z otoczenia i do analityka, (2) które ujawniają się dzięki
rozwijającej się regresji wywołanej neutralną, nie narzucającą, nie kierującą pozy-
cją psychoanalityka, (3) oraz na stopniowym usuwaniu przeniesień, uświadamianiu
idei i emocji nieświadomych, zmniejszaniu oporów — (4) wyłącznie drogą inter-
pretacji, klaryfikacji, konfrontacji.
Twórca psychoanalizy, Freud (1922) podał trzy definicje psychoanalizy. (1)
Psychoanaliza jest to procedura badania procesów umysłowych niedostępnych
w inny sposób. (2) Jest to metoda leczenia zaburzeń psychicznych oparta na tym
badaniu. (3) Termin ten odnosi się także do teorii psychologicznych opartych na tej
metodzie badania i tworzących nową dyscyplinę naukową.
Fenichel (1945,1953) określił psychoanalizę jako metodę racjonalną badania
zjawisk irracjonalnych. Następnie rozwinął tę definicję, opisując psychoanalizę
jako metodę, która umożliwia dostrzeżenie przez pacjenta konfliktu chorobotwór-
czego i jego zawartości emocjonalnej, usunięcie tego konfliktu i oporów za pomocą
interpretacji — zwłaszcza interpretacji konfliktu wyrażonego w przeniesieniu.
Wydaje się, że zbyt szeroko ujmowali psychoanalizę Alexander i French (1946).
Jest to, ich zdaniem, każda terapia, która powiększa funkcje integracyjne ego.
Tymczasem funkcje integracyjne rozwijają również inne psychoterapie oraz proces
wychowania dziecka.
Jedną z lepszych definicji podał Gili (1954). Według niego psychoanaliza jest
techniką, w której neutralny psychoanalityk prowokuje powstawanie regresyjnej
nerwicy przeniesieniowej i usuwa ją poprzez interpretację.
Aby zrozumieć założenie psychoanalizy, należy poznać znaczenie następują-
cych, podstawowych terminów.
19
„Nieświadomy" (angielski termin unconscious, francuski inconscient, ni
miecki unbewusste) — jest pojęciem częściej używanym niż starszy termin „po
świadomy" (subconscious). Termin ten oznacza czynność, której motywy i prz
czyny nie są znane. Dotyczy wszystkich zjawisk psychicznych, które nie mogą b;
uświadomione za pomocą zwykłych metod. Możemy je sobie uświadomić i prz
pomnieć drogą swobodnych skojarzeń, za pomocą badania omyłek, fantazji, snó
„Przeniesienie" (ang. — transference, franc. — transfert, niem. — ubertr
gung) odnosi się do przesunięcia przeżycia z osoby dawnej na obecną (np. z mat
na żonę). Najlepszą i najkrótszą definicję przeniesienia podał Fenichel (1945). Jej
zdaniem przeniesienie występuje wówczas, gdy ktoś „myli teraźniejszość z prz
szłością". W przypadku psychoanalizy oznacza to, że pacjent uczuciowo „myl
psychoanalityka z pewną osobą z przeszłości (np. z rodzicem, rodzeństwen
W toku terapii przeniesienie rozpoznajemy głównie na podstawie nieadekwatnoś
emocji pacjenta wobec terapeuty lub innego obiektu aktualnego.
Od przeniesienia należy odróżnić pojęcie „współpracy psychoterapeutyczne
(inaczej przymierze, związek terapeutyczny, ang. therapeutic alliance), które p
lega na rozwoju dojrzałych, nie nerwicowych emocji wobec analityka jako partnei
Motywują one pacjenta do współpracy, do wykonywania wspólnie z terapei:
pracy badawczej — długo i cierpliwie. Bez takiej współpracy żadna psychoterap
nie jest możliwa.
„Regresja" (ang., franc, niem.: regressioń) — przez ten termin rozumień
cofanie się emocjami do wcześniejszych faz rozwoju z dzieciństwa. Regres
występuje w psychoanalizie zawsze i jest warunkiem dalszego rozwoju osobow
ści. Rozpoznaje się ją obserwując bardziej infantylne przeżywanie i zachowar
się pacjenta. Ułatwia ona ujawnianie się przeniesień oraz ich ogniskowanie
osobie psychoanalityka — czyli powstawanie tak zwanej nerwicy przeniesieni
wej. Czasem regresja może wywołać stan psychotyczny. Wówczas pacjent wra
(w formie wspomnień) do tego momentu z wczesnego dzieciństwa, w którj
rozwój jego osobowości został zahamowany. Uważa się, że u psychotyków jest
bardzo wczesna faza.
U pacjentów z zaburzeniami z pogranicza nerwicy i psychozy, czyli ze sła
szymi funkcjami adaptacyjnymi ego, regresja również może być na tyle głęboł
że przeniesienie nabiera charakteru psychotycznego, urojeniowego. Podobnie j
niemowlę nie całkiem różnicuje matkę i siebie, tak pacjent w głębokiej regre
doświadcza zatarcia granic między sobą a analitykiem. Na skutek tego przypisi
pewne własne przeżycia psychoanalitykowi (projekcja), a jego przeżycia mo