odpowiednich warunków do zapewnienia "wolnej gospodarki", poza tym państwo nie powinno ingerować w społeczno-ekonomiczneprocesy, którymi sterować powinny siły...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- Przykładowo, poniższe wyrażenie:Dim targetNumber As Integer = CType("12", Integer)jest odpowiednikiem następującego wyrażenia:Dim...
- Analiza ta wyjaśnia nam również, dlaczego poziom produkcji odpowiadający naturalnej stopie bezrobocia jest równoznaczny z potencjalnym poziomem produkcji danego...
- A ktożkolwiek się komu o pewny dług zapisał, y do Grodu firma inscriptione [mocnym zapisem] odpowiadać się poddał dobrowolnie, bądź przed śmiercią, abo iuż y po śmierci...
- Czemu wiÄ™c pĹ‚akaĹ‚a? ObawiaĹ‚ siÄ™ jednak, Ĺśe jeĹ›li bÄ™dzie prĂłbowaĹ‚ nalegać, tylko - Nie musi mi pani od razu odpowiadać –uspokoiĹ‚ jÄ…...
- Pani Hunter regularnie co miesiąc wystawiała czeki za swój pobyt w klinice; bez mrugnięcia własnoręcznie wpisywała odpowiednie sumy, mimo że czasami nawet...
- – Nie zĹ‚apiÄ… nas, moja piÄ™kna – odpowiedziaĹ‚ Gabriel z udawanÄ… brytyjskÄ… powagÄ…...
- Chrystusa i Samarytankę - naturalnie przy studni - Malczewski malował trzykrotnie, ale żadne z tych ujęć nie odpowiada, jak podkreśla Kazimierz Wyka, przekazowi...
- Zadajecie sobie pytanie: “Jak możemy to uczynić?” Odpowiadam wam: “Tak samo jak [czyni] to Bóg, kochający nawet tego, który Go znieważa...
- Zdarzyło się więc, iż jednego razu zaszedł do świątyni gagatek z tych rodu, dzięki którym rzecz poszła w mowie, że warszawiak w pracy, a wilk u pługa, to jednaka przysługa...
- W tym momencie rozległo się pukanie do drzwi; do tych prastarych drzwi z nabijanego ćwiekami dębu za którymi rozciągała się jedynie otchłań białych chmur...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Zdaniem
Habermasa niezbędne jest zrewidowanie tych tez, by w sposó1 odpowiedni zrozumieć struktury późnokapitalistyczne.
Ani "zubożenie": ani "świadomość klasowa " nie określają współczesnego społeczeństw. zwłaszcza że w znacznym
stopniu wzrósł zasięg i natężenie wpływó~ , państwa. Na miejscu ostrej konfrontacji klasowej pojawił się swe~
rodzaju "kompromis klasowy", który został zawarty w warunkaQ względnego dobrobytu, regulowanego i sterowanego
przez działa~ państwa (por. Habermas 1976, s. 310). Późnokapitalistyczne państwl "reguluje ogólnogospodarczy obieg
środkami globalnego planowani~ (s. 307); wypełnia "zwiększające się luki funkcjonalne rynku" (s. 30~ stwarza
odpowiednie warunki do produkcji (np. poprzez syst~ oświaty) i zapewnia opiekę socjalną (np. dzięki rozbudowane~
systemowi ubezpieczeń społecznych). Działalność państwa ma zapew~ "kompromis klasowy" - powoduje jednak
zarazem wzrost oczekiw~ społecznych (w zakresie bezpieczeństwa socjalnego, odpowiedniel , standardu życia), które
państwo musi spełnić. Dopóki późnokapita1i1 tyczne państwo jest w stanie spełniać te oczekiwania, dopóty cieszy 81
ono legitymizacją ze strony większości ludzi, jako że " wiarę w legit~ cję i przystosowanie można osiągnąć poprzez
produkcję coraz więks~ wolumenu społecznego bogactwa, tzn. poprzez wzrost dobrobytu ~ wszystkich" (Dobert i
Nunner-Winkler 1975, s. 51). 1 Powyższym stwierdzeniem dochodzimy do problemu makros~ jologicznego, który ,
zdaniem Habermasa, odgrywa podstawową r~ w procesie socjalizacji; chodzi o legitymizację późnokapitalistyczne,!
panowania, o konieczną "lojalność mas", o jej powstawanie i zagrożenie. Jeżeli w systemach feudalnych gwarantem
lojalności były przede wszystkim ideologie religijne ("z łaski Bożej") w ram tradycyjnych obrazów świata, to
argumenty uzasadnienia w społec stwach kapitalistycznych o ustrojach parlamentarnych zasadni zmieniły się. Po
pierwsze, późno kapitalistyczne państwo legitym. się poprzez zapewnienie powszechnego dobrobytu. Ponieważ jed
nawet w kapitalizmie przemysłowym dobrobytu nie można w spo dowolny mnożyć i ponieważ interesy kapitału
muszą być bronia" państwo ma do wykonania trudne zadanie. Te wzajemne zależn stają się szczególnie widoczne w
okresach masowego bezrob
i redukcji świadczeń socjalnych. Po drugie, późnokapitalistyczne pań s legitymizuje się poprzez demokratyczne zasady
rewolucji burżuazyji: (wolność, równość, braterstwo ), na której tradycję się powo :
!"
I
Państwo ma ustrój demokracji parlamentarnej, zgodnie z którym wszelka władza (panowanie) pochodzi od ludu.
Władza państwowa nie może tych roszczeń demokracji negować, lecz musi się z nimi liczyć, w przeciwnym razie
rządy mogą zostać odwołane i cały system może się znaleźć w kryzysie związanym z brakiem zaufania ze strony
społeczeństwa. Problematyka legitymizacji w późnym kapitalizmie sprowadza się zatem - mówiąc w uproszczeniu -
do podwójnej sprzeczności: burżuazyjno-demokratyczna zasada "równości" musi być wiarygodna w społeczeństwie,
które charakteryzuje się nierównością, oraz zasada "panowania przez lud" musi być wiarygodna w społeczeństwie, w
którym wpływ na decyzje polityczne mają przede wszystkim interesy uprzywilejowanej mniejszości.
Na pierwszą sprzeczność odpowiedzią burżuazyjnego systemu legitymizacji jest klasyczna ideologia osiągnięć:
równość definiuje się jako równość szans w konkurencyjnej walce. Efektem konkurencji są różne osiągnięcia, co w
osobliwy doprawdy sposób pozwala określać istniejącą nierówność społeczną jako "sprawiedliwa" (por. Offe 1970;
Habermas 1976, s. 322 nn.). Na drugą sprzeczność odpowiedzią jest proces legitymizacji, który "zapewnia lojalność
mas, ale bez współuczestnictwa" (Habermas 1976, s. 309): polityczne prawo wpływu na podejmowane decyzje
redukuje się w "odpolitycznionym " życiu publicznym do uczestnictwa w wyborach (czy też do nieuczestniczenia w
wyborach). "Ideologia osiągnięć" i "polityczna bierność" stanowią zatem dwa podstawowe elementy społeczno-
psychologiczne zapewniające w świadomości społeczeństwa podstawę (koniecznej dla interesu systemu) lojalności
mas.
Habermas w szczegółowych makrosocjologicznych analizach przedstawia tezę, że w wyniku przemian struktury
społecznej podstawowe elementy ideologii burżuazyjnej ulegają postępującej erozji (por. 1973b, s. 111), tak że w
późnym kapitalizmie problem legitymizacji stał się kwestią niesłychanie żywotną. Ponieważ teza ta ma szczególne