Uzasadnienie niezbędności realizacji zasady wodzostwa dla rozwoju całej ludzkości zaczyna Hitler od kwestii niepolitycz-52 Rozdział Vnych, mianowicie od...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- Schemat A2Zależności występujące między rozwojem public relations w Niemczech i w Stanach ZjednoczonychPraktyka PR w Niemczech przed 1945 rokuPraktyka PR...
- liacji, ponieważ próbowały realizować oba te cele Załóżmy na początek, że oba efekty powstają dzię- dzięki skoncentrowaniu się na odczuciach...
- - Szczęście osiąga w procesie nieustannie realizowanej pełni życia i niezależne jest od celu, jaki pozwoli zrealizować los; a tam gdzie życie pełne, na miarę...
- Być ojcem więc, to może także stawiać wymagania, podprowadzać pod zadania coraz trudniejsze, ale jednocześnie umożliwiać ich realizację przez stałą...
- ba, wybrał także tego syna Izaaka i Rebeki, by przez niego realizować swoje obietnice (Rdz 28,3-4...
- Realizator w wozie transmisyjnym nie stracił zimnej krwi i nie pozwolił, aby taniec ognistego robaka wyszedł z kadru dłużej niż na sekundę...
- Krystyna SkarżyńskaWSTĘP«PSYCHOLOGIA POLITYCZNA:GŁÓWNE TEMATY,WAŻNIEJSZE DOKONANIAI FAZY ROZWOJUCo sprawia, iż polityka...
- MERKURY W ZNAKU LWAOsoby urodzone z taką konstelacją są skłonne do wielkich ideałów i podniecenia się im i ich realizacji, jak też do nieprzeciętnych w życiu...
- kał w sposób logiczny z form kontaktu i realizacji, które okazały się bardzozbliżone w wydaniu portugalskim i holenderskim...
- swoją sytuację finansową zagwarantują realizację zobowiązań wynikającychz zabezpieczenia kwoty długu celnego...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
"Materialne wynalazki - czytamy w "Mein Kampf" - które dostrzegamy wokół siebie, są zawsze produktem twórczych sił i zdolności jednostki ludzkiej... I wszystkie jednostki twórcze, są - czy zdają sobie z tego sprawę, czy nie - wielkimi dobroczyńcami ogółu ludzi. Ich działania dają milionom, nawet miliardom istot ludzkich środki pomocne do urzeczywistnienia ich zadań życiowych... Nie masy wynajdują i nie większość organizuje, lecz zawsze i wszędzie poszczególny człowiek, jednostka" *8.
Przechodząc od kwestii wynalazczości technicznej do spraw społeczno-politycznych, Hitler twierdzi: "Światopogląd, który pragnie - po odrzuceniu demokratycznej myśli masowej - najlepszemu narodowi, to znaczy ludziom najbardziej tego godnym, przekazać tę Ziemię, powinien, w logicznym następstwie, także wewnątrz tego narodu realizować tę samą arystokratyczną zasadę, zapewniając najlepszym umysłom przewodnictwo i największy wpływ na naród... z tego wynika przekonanie następujące: najlepszy ustrój państwowy i najwyższa forma państwa są te, które z niezachwianą pewnością prowadzą najlepsze umysły wspólnoty narodowej do odgrywania przewodniej roli i wywierania decydującego wpływu" 49.
Przechodząc od tych ogólnych zasad do zaleceń bardziej konkretnych, Hitler pisał: "W organizacji państwa - poczynając od najmniejszej komórki wspólnoty i kończąc na najwyższym kierownictwie całej Rzeszy - powinna być zakorzeniona zasada jednoosobowego przywództwa. Nie mogą istnieć żadne decyzje większościowe, lecz jedynie odpowiedzialnej jednostki, natomiast wyrazowi "rada" zostaje przywrócony jego pierwotny sens. U boku każdego przywódcy stoi doradca, ale prawo decydowania należy wyłącznie do przywódcy... W ten sposób ukazuje się obraz następujący: Państwo ludowe nie posiada, poczynając od gminy i aż do przywództwa Rzeszy, żadnego organu reprezentacyjnego, który cokolwiek postanawia większością głosów, lecz wyłącznie organy doradcze pomagające każdorozowo wybranemu wodzowi i otrzymujące od niego za-dania do wykonania... w nieodłączny związek bezwględnej od-
48. Op. cit., s. 496.
49. Op. cit., s. 493, 500.
Hitler o zasadzie wodzostwa i swoim przeznaczeniu 53
powiedzialności z niezachwianym autorytetem doprowadzi stopniowo zasadę wodzostwa do takiej doskonałości, jaka dzisiaj w epoce nieodpowiedzialnego parlamentaryzmu w ogóle nie jest do pomyślenia" 50.
Pryncypia ustrojowe, które Hitler zamierzał wcielić w życie w Rzeszy Niemieckiej, gdy stanie się ona państwem ludowym, czyli narodowo-socjalistycznym, a on sam obejmie funkcje dyktatora, zastosował już wcześniej w NSDAP, niezwłocznie po tym, jak został wybrany na jego przewodniczącego. Oto jak określił Hitler podstawowe struktury prawdziwie patriotycznej i prawdziwie niemieckiej partii: "Pierwszy Przewodniczący odpowiedzialny jest za całość kierownictwa ruchu. On wprowadza członków kierownictwa, podobnie jak innych potrzebnych mu współpracowników w krąg ich obowiązków. Na każdego z tych panów zostaje tym samym włożona nieograniczona odpowiedzialność za wykonanie zadań, które zostały im zlecone. Każdy z nich podlega wyłącznie Pierwszemu Przewodniczącemu, który dba o istniejącą między nimi współpracę, ewentualnie poprzez dobór właściwych osób i opracowanie ogólnych wytycznych tę współpracę sam organizuje. Zasada bezwarunkowej odpowiedzialności stała się w naszym ruchu sama przez się zrozumiała i oczywista, przynajmniej jeśli chodzi o członków kierownictwa" S1.
Partia oparta na takich zasadach nie może, zdaniem Hitlera, nie zwyciężyć wszystkich swoich wrogów. "Ruch który w okresie powszechnego panowania większości opiera własne działania w sposób zasadniczy na idei wodzostwa, pewnego dnia z matematyczną pewnością zlikwiduje stan istniejący i osiągnie całkowite zwycięstwo" 52. Należy oddać sprawiedliwość Hitlerowi, że okazał się tym razem znakomitym matematykiem. W jednym tylko się pomylił. Pewien był, że stworzone przez niego państwo będzie trwało tysiące lat. Tymczasem istniało tylko dwanaście.
Jeżeli ktoś wykoncypowany przez Hitlera model ustrojowy streści w jednym zwrocie "wódz panujący nad wielu milionami politycznie ubezwłasnowolnionych i bezwględnie mu poddanych ludzi" - będzie miał całkowitą rację, jednocześnie wszak w pewnym sensie model ten uprości. Model Hitlera przewidywał bowiem skomplikowaną strukturę wodzostwa, poczynając od Wodza Najwyższego, absolutnego władcy narodu i państwa, i koń-
50. Op. cit., s. 501-502.
51. Op. cit., s. 661.
52. Op. cit., s. 661-662.
54 Rozdział V