system funkcyjnyków zgodnie z przyjętymi założeniami in-terwałowymi tworzy -> skalę muzyczną, na której opiera się muzyka danego środowiska kulturowego w danym...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- 2010-03-01 01:00 4306 2570 Oprogramowanie Systemów Pomiarowych\OSP\KursyNatInst\KursyNatInst\2012_LV Core 3\2012_LV Core 3_Exercises\Demonstrations\Design...
- Search ROM [F0h] When a system is initially brought up, the bus master might not know the number of devices on the 1-Wire bus or their 64-bit ROM codes...
- Bóg to radość, Bóg to szczęśliwość, Bóg to zdrowie, Bóg to swoboda, Bóg to przyjemność, Bóg to wygoda i wszystko, co najlepsze...
- safe_mode_proteced_env_vars = "PATH, LD_LIBRARY_PATH" open_basedir = $a'cuch_znaków Zasięg: PHP_INI_SYSTEM; wartość domyślna: NULL...
- Wszystko zaczyna się bardzo prosto, bo system liczbowy Majów jest całkiem prosty: jedynkę oznaczali kropką, dwójkę dwiema kropkami- i tak dalej...
- Ogniem i mieczem - Tom I Rozdzial VI- Mości książę - odparł Bychowiec - łaska to wysoka waszej książęcej mości, że mogąc rozkazać, na moją wolę to zdajesz, której łaski nie...
- Być może, iż tu właśnie odkryjemy jeszcze dziedzinę naszego wynalazku, dziedzinę, w której zdobyć się możemy jeszcze na oryginalność, naprzykład [!] jako parodyści...
- — Re Alide to kupa gruzĂłw — rzekĹ‚ krĂłtko; zdaĹ‚o mi siÄ™, iĹĽ temat nie byĹ‚ dlaĹ„ przyjemny — ale o tym na pewno pan wie...
- Przepis ten ma na względzie umowę, w której jedna strona — nazywana w literaturze przyrzekającym lub gwarantem — przyrzeka drugiej stronie — nazywanej w doktrynie...
- IstotÄ… przyrodoznawstwa nieorganicznego jest system, istotÄ… zaĹ› organiki jest porĂłwnywanie /kaĹĽdej poszczegĂłlnej formy w typie/...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Pomiarów wysokości dźwięków i interwałów dokonywano już w VI w. p.n.e. na instrumencie zw. -> monochordem, zaopatrzonym w jedną strunę. Pitagoras (I w. p.n.e.) przez skracanie struny w odpowiednich miejscach uzyskał następujące interwały: oktawę (skracanie struny w stosunku 1:2), kwintę (w stosunku 2:3), kwartę (w stosunku 3:4) i zbudował kwintowy system dźwiękowy obejmujący 35 dźwięków w oktawie (w praktyce stosowano tylko wybór). Didymos (I w. p.n.e.) dołączył jeszcze tercję (skracanie struny w stosunku 4:5) i ten system tercjowy jako podstawa eur. s.dź. dotrwał do XVII w. W końcu XVII w. A. Werckmeister i w XVIII w. J. Neidhardt dokonali wyrównania stroju, czyli -> tem-peracji stroju, wprowadzili system równomiernie temperowany, stosując podział oktawy na 12 równych części, czyli półtonów temperowanych. W XX w. A. Haba podzielił oktawę na 24 części, czyli ćwierć -tony, ale ten s.dź. nie odegrał większej roli. Nowa technika elektroniczna umożliwia tworzenie, oprócz zamkniętych s.dź., systemów otwartych o nie ograniczonych możliwościach konstruowania różnych skal, z tym, że konieczne są elektroniczne urządzenia miernicze. Wysokość dźwięków jest określana przez częstotliwość drgań podawaną w hercach (Hz) lub w centach (C). S.dź., który ma wyznaczoną bezwzględną częstotliwość poszczególnych dźwięków, nosi nazwę -> stroju (2). system funkcyjny, następstwo akordów w -> systemie dur-moll, polegające na tym, że każdy akord i struktura melodii na nim oparta w danej -> tonacji następuje w ścisłej zależności od poprzedniego i następującego akordu, a wszystkie akordy mają centralny punkt odniesienia -> tonikę (system
118
119
system tonalny
tonalny). Zależności te tworzą swoiste stany napięć i ich rozładowań. Najbardziej przeciwstawne funkcje to -> tonika i -> dominanta - górna, i w mniejszym stopniu dominanta dolna, czyli -> subdominanta. Z tych 3 funkcji harmonicznych (triada) powstają różne kadencje; mogą być też te funkcje podstawą zharmonizowania prostych melodii, np. w muzyce rozrywkowej. Inne funkcje (akordy na II, III, VI, VII stopniu) zastępują funkcje podstawowe, rozszerzają ich
działanie.
system tonalny -> system dur-moll. szafa grająca, orchestrion [gr., mała orkiestra], mechaniczny instrument muz. zainstalowany w dużym pudle w kształcie szafy, działający automatycznie. Wrzucenie odpowiedniej monety lub żetonu powoduje uruchomienie mechanizmu wykonującego melodię. Sz.g. używano w lokalach rozrywkowych.
szatamaja [niem. Schalmei, z gr. ka-lamaios - trzcinowy], instrument dęty z podwójnym stroikiem z grupy -> aerofonów, używany w Europie do XVIII w. szereg -> seria.
szesnastka, wartość rytmiczna dźwięku równa 1/16 całej nuty, połowie
ósemki. Zapis graf.: pojedyncza J) z dwoma chorągiewkami, grupy łą-J~J J J J J czone podwójnymi poziomymi kreskami. szkoła berlińska, grupa kompozytorów działających w Berlinie w 2. pół. XVIII w., związanych z dworem Fryderyka Wielkiego: J.J. Quantz, Szata- bracia J.G. i C.H. Graunowie, bracia maja c.Ph.E. i W.F. Bachowie, bracia F. i J. Bendowie i in. Uprawiali sonaty, symfonie koncertujące, opery, pieśni, kompozycje religijne we wczesnoklasycznym stylu galant. Powstały też podstawowe podręczniki gry -
na flecie (Quantz) i na instrumentach klawiszowych (C.Ph.E. Bach). Do tzw. drugiej sz.b. należeli niem. twórcy pieśni J.F. Rei-chardt i K.F. Zelter.
szkoła burgundzka, grupa kompozytorów wczesnego renesansu, działająca w XV w. w Burgundii, pn. Francji i Flandrii, związana z dworem książąt Filipa Dobrego i Karola Śmiałego w Dijon, a także z katedrą w Cambrai. Głównymi przedstawicielami szkoły byli G. Dufay i G. Binchois. Twórczość sz.b. wyrosła z tradycji -» ars nova, ale wykazuje cechy oryginalne; najważniejszym z osiągnięć sz.b. jest technika -> faux-bourdonu. Uprawiano gatunki muzyki religijnej (motety, msze) oraz pieśni świeckie. Zob.: szkoła flamandzka; szkoły niderlandzkie.
szkoła flamandzka, nazwa stosowana obecnie, zastępująca w znacznym stopniu dawniejszy termin -> szkoły niderlandzkie. Sz.f. działała w 2. pół. XV i l. poł.XVI w. Reprezentowali ją kompozytorzy wywodzący się z Flandrii i z pn. Francji, działający gł. we Włoszech, Francji, w Hiszpanii i Niemczech, wywierający wpływ na całą muzykę , eur., jak np. J. Okeghem, J. Obrecht, Jos-quin des Pres, N. Gombert, O. di Lasso. Uprawiali formę mszy, motetu i stworzyli wzory czterogłosowej faktury polifonicznej charakteryzującej się samodzielnością linii melodycznych, które były łączone ze sobą wg ścisłych prawideł kontrapunktu. szkoła mannheimska [czyt. sz. manhajmska], grupa kompozytorów czes., niem. i wł., działających ok. 1740-1800 na dworze w Mannheimie (od 1778 w Monachium), m.in. F.X. Richter, J.V. i K. Śtamicowie, J.Ch. i C.K. Canabichowie, A. Fielitz, I.J. Holzbauer, C.G. Toeschi. Wykształcili klasyczną czterocześciową symfonię i obsadę orkiestry symfonicznej, której podstawą był zespól smyczków, uzupełniany podwójnie obsadzonymi instrumentami dętymi i parą kotłów, zrezygnowali z -> basso con-
i
tinuo wykonywanego na klawesynie. Orkiestra mannheimska zyskała sławę w. całej Europie dzięki pięknemu brzmieniu i wyzyskaniu efektów dynamicznych, zwł. crescenda, i przyczyniła się do wykrystalizowania stylu rozwiniętego przez klasyków wiedeńskich.