stów oraz tych, którzy wyjechali jednak do Afryki) na posiedzeniu w Vichy10 VII 1940 r...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- JOWISZ W ZNAKU RAKAZnaczenie oraz pełny wpływ Jowisza w znaku Raka, daje się zauważyć dopiero w środku życia, ponieważ pozycja taka, gdy chodzi o znak Raka,...
- - Niedobitki Shaido wycofują się na północ - oznajmiła ponuro Amys - a coraz ich więcej przekracza Mur Smoka, jednak Rand al'Thor najwyraźniej o nich...
- punktach było ono skodyfikowaniem stosowanej ju uprzednio praktyki, jednak praktyce tej dopiero teraz nadało charakter w pełni instytucjonalny...
- Jest to przede wszystkim wyraz błagania… a jednak czai się w nim podejrzenie! Ach, do licha z tymi podejrzeniami! Gdybym chciał o nim rozpowiadać, zrobiłbym to już...
- Alezji podobna jest nieco do góry Gergowii z tego, że się kończy obszernym płaskowzgórzemszczytowym, na którym wznosi się oppidum; jest jednak od Gergowii...
- Cena bazowa netto Pole umożliwia podanie ceny netto, będącej wraz ze stopami marży i stawką podatku VAT podstawą naliczania ceny sprzedaży oraz punktem...
- w swej głowie wymalował, iż potym sztychując ono z rzeczą prawdziwą a widomą, chocia sama w sobie onad rzecz była dziwnie osobna, jednak przeciwko onej...
- w pełni zrealizowany ze względu na wybuch U wojny światowej, to jednak podstawy prawne posłużyły jako dorobek stanowiący punkt wyjścia do prac kontynuatorskich w Polsce...
- Czemu wiÄ™c pĹ‚akaĹ‚a? ObawiaĹ‚ siÄ™ jednak, Ĺśe jeĹ›li bÄ™dzie prĂłbowaĹ‚ nalegać, tylko - Nie musi mi pani od razu odpowiadać –uspokoiĹ‚ jÄ…...
- więcej niż 50 g dziennie) oraz zsiadłe mleko (ni e więcej niż l szklankę dziennie)...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
ogromną większością (569:80) przyznały Petainowi pełnię
władzy i prawo ustanowienia konstytucji. To już koniec Trzeciej Republiki.
Klęska Francji z 1940 r. nie była tylko pogromem militarnym, ale też
całkowitym załamaniem się instytucji politycznych. Petain obiecywał swym
rodakom "nową Francję". Ale komuniści, którzy w przededniu klęski
680
681mapa
proponowali wojnę ludową i powszechne powstanie, 10 lipca ogłosili
manifest wzywający lud do oporu ("Nigdy tak wielki naród jak nasz nie
będzie narodem niewolników"). A 18 czerwca z Londynu generał de Gaulle
oświadczył, iż "bitwa we Francji nie rozstrzygnęła tej wojny", że "płomień
francuskiego oporu nie powinien zagasnąć, cokolwiek się stanie, i nie
zgaśnie". Był to apel o podjęcie walki razem z Brytyjczykami. Wojna
trwała.
XI. FRANCJA W LATACH WOJNY
1940 -1945.
CZWARTA REPUBLIKA
Wiemy, z jahiej otcbłani się wynurzamy
I na jaki szczyt wstępujemy
(Gen. de Gnulle w Cherbourgu,
20 VIl1 1944 r.)
"REWOLUCJA NARODOWA"
MBASADOR USA we Francji Bullitt
po rozmowach z P#tainem i jego ekipą stwierdził, iż nowy rząd chciałby,
"aby Francja, skoro już musi się stać prowincją nazistowskich Niemiec,
stała się prowincją uprzywilejowaną". Gorzkim paradoksem jest, że ów
rząd swój program określił mianem "rewolucji narodowej". Historia re-
żimu Vichy to dzieje coraz głębszego upadku, coraz obrzydliwszej kola-
boracji z hitleryzmem i faszyzacji stosunków wewnętrznych. Dotyczy
to już czasu przed listopadem 1942 r., tj. przed całkowitą okupacją Francji
przez Niemców. Rząd Petaina miał w tym okresie sporą swobodę działania ;
korzystał z niej w sposób haniebny.
Polityczna doktryna "rewolucji narodowej" to kult państwa i dykta-
tura "szefa". Marsylianką kolaborantów stał się hymn na cześć Petaina
("Marechal, nous voila". "Oto jesteśmy, Marszałku" - śpiewano). Nie
było już Republiki Francuskiej, jej miejsce zajęło Państwo Francuskie
(Etat Fran#ais). Nową dewizą państwa (w miejsce "Wolności, Równości,
Braterstwa") stały się "Praca, Rodzina, Ojczyzna". Zlikwidowano wszystkie
wolności polityczne; ojciec duchowy nowego reżimu, Laval, odrzucił
wniosek, by do jego "Pracy, Rodziny, Ojczyzny" dopisać jeszcze "Wolność
osobistą". Zlikwidowano także wszelkie formy politycznej reprezentacji
społeczeństwa. Popierano klerykalizację życia, toteż prymas Galii kar-
dynał Gerlier oświadczył zadowolony, iż "Petain to Francja, Francja
to Petain". Rozbudowany został potężny system policyjny. Laval zapowie-
dział od razu pozbawienie praw "meteków": zanim zaczęto pomagać
Niemcom w eksterminacji Żydów, usuwano ludzi żydowskiego pochodze-
nia z funkcji publicznych i szykanowano. "Narodowy" charakter pe-
tainowskiej "rewolucji" wyraził się też w silnej anglofobu: Anglia nagle
stała się "najgorszym wrogiem Francji", i to od zawsze. Pożywką tych
nastrojów była tragedia w Mers-el-Kebir, gdzie 3 VII 1940 r. An#licy
683
zniszczyli algierską eskadrę francuskiej floty, ponieważ Francuzi wahali
się przejść na stronę Anglików lub zatopić własne okrgty. Zginęło tu
prawie 1300 francuskich marynarzy. Ludzie Vichy przypominali Angli-
kom wszystkie nieszczęścia Francji od czasów wojny stuletniej; Petain
stawał się niemal nową Joanną d'Arc. Snuto plany współdziałania z wojska-
mi "Osi" na Bliskim Wschodzie i w Afryce, przeciw Anglikom i oddziałom
de Gaulle'a; władze francuskich kolonii otrzymały rozkazy strzelania
do Anglików i gaullistów (próbowano wykonywać te rozkazy, gdy An-
glicy i oddziały Wolnej Francji weszły do Syrii latem 1941 r.). Petain
kazał też stawiać opór Amerykanom, gdy ci lądowali w Afryce Północnej
8 XI 1942 r. De Gaulle już w sierpniu 1940 r. został zaocznie skazany
na śmierć "za zdradę i dezercję". Powołano trybunał, który w 1942 r.
w Riom zaczął sądzić polityków Trzeciej Republiki z Blumem: chodziło
o zrzucenie na nich odpowiedzialności za wybuch wojny, co się zresztą
nie udało. Pokazowy proces przerwano.
Brutalny antykomunizm "rewolucji narodowej" szedł w parze z cynicz-
ną demagogią socjalną. Rozwodzono się nad hasłami "organizacji i kon-
troli gospodarki na podstawach antykapitalistycznych", "walki z trustami".
W istocie wielki kapitał w nieco zmienionych formach organizacyjnych
utrzymał swe pozycje. Państwową "kontrolę" gospodarki realizowali lu-
dzie wielkich koncernów (Lehideux, Pucheu). W rządzie ważne pozycje
zajmowali politycy powiązani z oligarchią kapitalistyczną jak Baudoin,
Prouvost. Szereg wielkich zakładów włączono do koncernów niemieckich,
ale w ramach hitlerowskiego "nowego ładu europejskiego" otworzyły się
nowe możliwości dla francuskich wielkich kapitalistów (powstały m. in.
spółki francusko-niemieckie, nowe kartele z poważnym udziałem Francuzów
eksploatowały okupowaną Europę, francuskie przedsiębiorstwa zajmowa-
ły się dostawami dla niemieckiej armii, budową Wału Atlantyckiego itd.).
Za przykładem wielkiego kapitału także średnia i drobna burżuazja upra-
wiała bez skrupułów kolaborację ekonomiczną (por. echa tego zjawiska
w Krzyku z glgbokości Duhamela). Jednocześnie ku zadowoleniu burżuazji
"rewolucja narodowa" ogłaszała likwidację w i klas i rolę państwa
jako rozjemcy między klasami. W praktyce oznarz#ło to próbę rozbroje-
nia klasy robotniczej przez tępienie jej organizacji politycznych i zawodo-
wych, zakaz strajków, terror policyjny. Zapowiedziano tworzenie kor-
poracji, łączących "solidarnie" kapitalistów i robotników w służbie no-
wego ładu. Reżim Vichy zdobył w ten sposób poparcie oligarchii kapita-
listycznej; ale pozyskał też sporą część chłopów i drobnomieszczaństwa.
Schlebiał chłopom hasłami "powrotu do ziemi", "rolniczego powołania
Francji"; głaskał konserwatyzm i antykomunizm drobnych posiadaczy.
684
Kierował na tory anglofobu i antysemityzmu ich nacjonalizm, zdawał
się zapewniaE szanse spokojnego przetrwania wojny, a niektórym nawet
wzbogacenia się na czarnorynkowej spekulacji i obsłudze okupanta. Stąd
w środowiskach drobnoburżuazyjnych żywy kult marszałka, z którym
próbowała się rozliczyć powojenna literatura (por. np. Maslo wyborowe
Jeana Dutourda).
Różne orientacje polityczne przyczyniały się do popierania nowego
reżimu. A więc, ostrożnie i nie bez wahań, tradycyjne ugrupowania Trze-
ciej Republiki, od klasycznej prawicy przez centrum aż po niektórych
radykałów (typowym przykładem polityka starego stylu, który poparł
reżim Vichy, był Flandin). Katoliccy konserwatyści byli zadowoleni z przy