Księga Psalmów została w kodeksie okolona dodatkowymi tekstami modlitewnymi, podanymi również w trzech językach...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- Analiza ta wyjaśnia nam również, dlaczego poziom produkcji odpowiadający naturalnej stopie bezrobocia jest równoznaczny z potencjalnym poziomem produkcji danego...
- Istmie i w portach korynckich kolonii w północno-zachodniej GreW Koryncie również koncentrowała się wymiana handlowa między Peponezem a środkową Grecją, nic...
- Eliza Orzeszkowa-Gloria Victis Geneza „Gloria victis” została wydana po raz pierwszy w zbiorze nowel Orzeszkowej w Wilnie w 1910 roku...
- Równocześnie kocha ono rodzica-rywala spostrzegając go jako osobę wszechpotężną i wszech-wiedzącą, a więc również o skrytych pragnieniach dziecka...
- W Polsce wprowadza się dopiero, i z oporami, zasady państwowej służby cywilnej, w związku z czym zmiany polityczne na szczytach władzy często pro- , wadzą również do...
- Kenneth od dziecka kochał to miejsce równie mocno, jak kochał matkę...
- Śledzili oni również kilka czynników, z którymi ich nastrój mógł być skorelowany, na przykład ilość snu ostatniej nocy oraz pogodę...
- carroll jonathan, kraina chichów Zacząłem pisać również dlatego, że potrzebowałem konkretnego zajęcia na okres podejmowania decyzji, co dalej ze mną...
- Pierwsza z tych przemian -od seksu owocożercy do seksu drapieżnika -dokonywała się w ciągu długiego czasu i w zasadzie przeprowadzona została z powodzeniem...
- Wypracowali sobie także niemalże fobię braku zainteresowania dla wszelkiej tradycji, włączając w nią również wytwory największych umysłów...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Na wstępie pojawiły się dwa „prologi" Ludolfa Saksończyka, zaś rolę zakończenia pełnią kantyki biblijne. Wewnątrz dzieła, w obrębie Psalmu 118 (między wersetami 16 i 17) wpisano tzw. Symbol św. Atanazego: wczesnośredniowieczny wykład wiary na temat Trójcy Świętej przejęty przez liturgię rzymską z obrządku mozarabskiego, a w epoce karolińskiej złączony z tekstem Psałterza i odtąd obecny w modlitewnikach średniowiecznych.
Pisarze Psałterza floriańskiego dążyli do możliwie ścisłego oddania tekstu biblijnego, co było zgodne z obowiązującą w średniowieczu zasadą literalnego przekładu Pisma świętego, sformułowaną przez św. Hieronima. Ich praca sprzyjała więc przejmowaniu w postaci bliskiej oryginałowi zarówno religijno-emocjonalnego przesłania dzieła, jak też jego kunsztownej i zróżnicowanej formy artystycznej.
W Psałterzu zogniskowały się podstawowe dla wiary Hebrajczyków, a przejęte przez chrześcijaństwo, treści. Przybrały one postać rozpisanego na pieśni monologu kierowanego do Boga. W hebrajskim oryginale Bóg zyskiwał dwojakie imię: w psalmach uważanych za najstarsze był określany mianem Elohim (w Wulgacie: Deus), co służyło podkreśleniu Jego roli jako kreatora i opiekuna całego świata i ludzkości; w psalmach późniejszych pojawiało się imię Jahveh (w Wulgacie: 296 Dominuś), eksponujące władztwo nad narodem żydowskim. Sprzyjało to fluktuacjom
l
'pofcirtofrocccucuio mw
*"
fus wej!t$fhtttf
' ..
pet nic notcittcs i itccnir
Psałterz floriański, fragment tekstu
Cz. II. Piśmiennictwo łacińskie i polskie XIII-XIV wieku. Twórczość w języku polskim
V. Przekłady Psalterza
298
treści i nastrojów modlitewnych. Z uwagi na różnorodność tematyki i tonacji emocjonalnej wyróżnia się zazwyczaj rozmaite grupy psalmów, w tym: pochwalne (np. 2, 8, 9, 15, 17, 18), pokutne, których jest siedem (6, 31, 37, 50, 101, 129, 142), mesjanistyczne, mówiące o pomazańcu (hebr. maszijach, oddawane następnie gr. Christós i łac. Christus, np. 21, 30, 44, 46); a dalej: złorzeczenia, lamenty, dziękczynienia.
Modlitewne pieśni były kierowane bezpośrednio do Boga bądź przez jednostkę (podmiotowe ,ja"), bądź też przez zbiorowość („my")- Obie znamienne dla Psałterza formy monologu lirycznego znalazły odbicie w polskim przekładzie księgi osiągając poziom doskonałości na miarę swego pierwowzoru. Oto jednostka samotna, grzeszna i pełna rozpaczy błaga Najwyższego Sędziego o przebaczenie, ratunek i miłosierdzie:
1. Smiłuj się nade mną, Boże,
podług wielikiego miłosierdzia twego.
2. I podług mnożstwa lutowania twego zgładź lichotę moje.
3. Dalej omyj mię od lichoty mojej ' i od grzecha mego oczyści mię.
4. Bo lichotę moje ja poznawam
i grzech mój przeciwo mnie jest zawżdy.
5. Tobie samemu zgrzeszył jeśm i złe przed tobą czynił jeśm; by sprawion w morwach twojich; i przemożesz, gdy cię sądzą.
6. Bo owa w lichocie począł jeśm się i w grzeszech poczęła mię mać moja.
7. Owa wiem, prawdę miłował jeś,
niepewne i tajemne mądrości twojej zjawił jeś mnie.
8. Okropisz mię, Gospodnie izopem, i oczyszczon będę; omyjesz mię i nad śnieg ubielon będę. (Psalm 50, wersety 1-8)
Gdzie indziej o zmiłowanie i pomoc błaga zbiorowość:
3. Wzbudź moc twoje, a przydzi, a by zbawiony uczynił nas;
4. Boże, obróci nas;
a pokaż lice twoje i zbawieni będziem.
5. Gospodnie Boże czci,
i dokąd będziesz się gniewać na modlitwę sługi twego?
6. Karmić będziesz nas chlebem słez; a picie dasz nam we słzach w mierze.
7. Położył jeś nas w przeciwomołwienie sąsiadom naszym; a nieprzyjaciele naszy naśmiewali są nas.
8. Boże czci, obróci nas;
i pokazy oblicze twoje, i zbawieni będziem. (Psalm 79, wersety 3-8)
Bezosobowa forma wypowiedzi lirycznej dominuje w psalmach pochwalnych, wysławiających Boga i stworzenie, np. w Psalmie 103:
2. Spowiedzią i krasą oblekł jeś się; ogarnion świetłością jako odzienim;
3. Rozciągaję niebo jako skórę;
jenże pokrywasz wodami wirzchy jego.
4. Jenże kładziesz obłok wstąpienie twoje; jenże chodzisz na skrzydlech wiatrów.
5. Jenż czynisz angieły twoje duchy; a sługi twe ogniem zażegającym.
6. Jenże ustawił albo założył jeś ziemię na ustawiczstwie jej; nie nachyli albo nakłoni się na wiek wiekom.
7. Głębokość jako odzienie odziew jego; na górach staną wody.
(wersety 2-7)