ewentualnego utrzymania odrębnego państwa polskiego iokreślenia jego granic miało zostać rozstrzygnięte przez obarządy w toku dalszych wydarzeń...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- W jakiej więc mierze obiektywny jest uzyskany przez nas opis świata, w szczególności - opis świata atomów? Fizyka klasyczna opierała się na przekonaniu (może...
- Istotne jest, iż te dokumenty obejmują okres wykraczający poza ramyczasowe działania obecnego Parlamentu, a tym samym poza okres sprawowania władzy przez...
- Chciałabym mękę waszej pracy pić przez rurkę, jak komar krew hipopotama - o ile to możli-we w ogóle - i przemieniać na moje idejki, takie piękne, takie motylki,...
- Ulice Mardecin wybrukowane były granitowymi płytami, wytartymi przez całe pokolenia stóp i kół wozów, wszystkie zaś budynki zbudowano albo z cegły, albo z...
- ver appetebat, cum Hannibal exhibernis movit; c) cum explicati-vum lub coincidens = gdy, skoro,przez to, że (z tymże trybem i cza-sem, jaki jest w zdaniu...
- cząstki (przed zmierzeniem jej cech), która nie znajduje się nigdziew przestrzeni i czasie? Jeśli za jeden obiekt uważać to, co jestopisywane przez jeden wektor...
- Odwrócił się tyłem do światła reflektora i osłaniając oczy przed blaskiem bijącym mu spod nóg, spróbował zajrzeć w kryształową głębinę jak przez lód, który skuwa jezioro...
- Przez jakiś czas obserwowałem ich i może dlatego, że byli nowi, patrzenie na nich sprawiało mi przyjemność; przy nich czułem się bezpieczny...
- 2asmienia jednostki czy dominacji nad nią, lecz w celu ochrony praw zagrożonych przez inne instytucje społeczne: Jednym z najtrudniejszych aspektów społecznego...
- uśmierzyć bizony, gdy klatki przez dłuższy czas pozostaną odkryte?Tymczasem orszak zbliżył się do pierwszej klatki, przy której trzymało...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
W trakcie
wspólnych działań zbrojnych przeciwko Polsce i ożywionych
kontaktów dyplomatycznych, w wytyczeniu tej granicy zaszły
zmiany. Podpisany w Moskwie w dniu 28 września 1939 r. nowy
traktat niemiecko-radziecki o granicach i przyjaźni wraz z
dołączonymi do niego tajnymi porozumieniami, ustalał nową
linię określającą strefy wpływów obu państw na terytorium
Polski. Przebiegała ona wzdłuż Pisy, od ujścia Pisy do Narwi
w linii prostej do Bugu koło Małkini, następnie wzdłuż Bugu,
a od Bugu na wysokości Sokala i Lubaczowa do Sanu i dalej
Sanem do jego źródeł. Obie strony uznały tę granicę za
ostateczną i zapowiedziały przeciwstawienie się jej
kwestionowaniu przez inne państwa. Zgodnie odrzucono
pierwotną sugestię pozostawienia szczątkowego państwa
polskiego. Przewidywano dokonanie niezbędnej reorganizacji
administracji publicznej na zachód od tej linii przez władze
niemieckie, a na wschód przez władze radzieckie. Obie strony
uzgodniły, że nie będą tolerowały na swoich terytoriach
żadnej polskiej agitacji, skierowanej przeciwko drugiej
stronie.
Agresja Niemiec i Związku Radzieckiego na Polskę
stanowiła naruszenie obowiązujących traktatów o nieagresji,
polsko-niemieckiego i polsko-radzieckiego. Poprzedzające ją
i towarzyszące jej tajne porozumienia niemiecko-radzieckie
uznać należy za cyniczne pogwałcenie zasad prawa i
moralności międzynarodowej. Przekreślały one prawo narodu
polskiego do samostanowienia o swoim losie politycznym i
pozbawiały Polskę jako członka wspólnoty międzynarodowej
normalnej egzystencji. Godziły w elementarne wartości, na
których opierał się system prawa międzynarodowego i stosunki
między demokratycznymi państwami. W świetle historycznych
doświadczeń narodu polskiego widzieć należy w porozumieniach
niemiecko-radzieckich IV rozbiór Polski.
Agresja Związku Radzieckiego na Polskę przyspieszyła
podjęcie przez Prezydenta RP decyzji w sprawie opuszczenia
kraju. Orędzie Prezydenta RP wydane w Kossowie 17 września
1939 r. informowało społeczeństwo polskie o przeniesieniu
siedziby prezydenta i naczelnych organów państwa na
terytorium jednego z państw sojuszniczych, aby stamtąd wraz
z nimi kontynuować wojnę. W nocy z 17 na 18 września 1939 r.
Prezydent R.P. I. Mościcki i rząd, na czele którego stał F.
Składkowski, przekroczyli granicę w Kutach i znaleźli się na
terytorium Rumunii. Walczącą jeszcze armię opuścił też Wódz
Naczelny, marszałek E. Rydz-Śmigły. Do Rumunii i na Węgry, a
stamtąd do Francji przedostało się kilkadziesiąt tysięcy
oficerów i żołnierzy oraz osób cywilnych.
W wyniku klęski militarnej Polski i porozumień niemiecko-
radzieckich terytorium państwa polskiego zostało podzielone
między Niemcy i Związek Radziecki. Niemcy zagarnęły obszar o
powierzchni 188 000 km2 z ponad 22 mln ludności, w tym ok.
18 mln 700 tys. Polaków, 2 mln 200 tys. Żydów, 600 tys.
Niemców i 500 tys. Ukraińców. Związkowi Radzieckiemu
przypadł obszar obejmujący przeszło 200 000 km2 z ludnością
szacowaną na przeszło 13 mln osób, w tym przeszło 5 mln
Polaków, ok. 5 mln Ukraińców, ok. 2 mln Białorusinów i
przeszło 1 mln Żydów.
II. Ziemie polskie pod okupacją niemiecką.
A. Niemieckie rozstrzygnięcia w sprawie ziem polskich
106. Podział obszarów okupowanych.
Niemiecka polityka wobec Polaków i ziem polskich
wynikała z założeń doktryny hitlerowskiej i bieżących celów
politycznych. Według rasistowskich koncepcji hitlerowskich
Polacy jako Słowianie stanowili rasę niższą, pozbawioną
zdolności twórczych. Ziemie słowiańskie, a w pierwszej
kolejności polskie, były uważane za obszar przestrzeni
życiowej (Lebensraum) dla Niemców. Podbój Polski, a
następnie Europy Wschodniej miał umożliwić stworzenie
imperium narodu panów (Herrenvolk), opartego na niewolniczej
pracy ras niższych.
Niemieckie plany w sprawie okupowanych ziem polskich nie
były na początku wojny wyraźnie sprecyzowane. Istniał
projekt włączenia do Rzeszy zachodniej części Polski,
zwłaszcza tych obszarów, które przed 1914 r. wchodziły w
skład cesarstwa niemieckiego. Na pozostałych ziemiach za-
mierzano początkowo utworzyć państwo kadłubowe (Reststaat),
całkowicie zależne pod względem gospodarczym i politycznym
od Niemiec. Zamiary te porzucono w połowie października 1939
r. na rzecz utworzenia Generalnego Gubernatorstwa.
Dekretem kanclerza Rzeszy, Adolfa Hitlera, z 8
października 1939 r. zostały włączone do Niemiec: Pomorze,
Poznańskie, część województwa łódzkiego z Łodzią, Górny
Śląsk, Zagłębie Dąbrowskie, zachodnie powiaty województwa
krakowskiego, północna część województwa warszawskiego
(okręg ciechanowski) oraz Suwalszczyzna. Wcześniej, gdyż już
1 września 1939 r., ustawą wydaną przez Reichstag włączono
do Rzeszy Wolne Miasto Gdańsk. Ogółem anektowano blisko 92
tys. km2 zamieszkane przez przeszło 10 mln ludności, w tym
ok. 600 tys. Niemców. 1 sierpnia 1941 r. po inwazji Niemiec
na Związek Radziecki włączono do Rzeszy okręg białostocki
obejmujący ponad 31 tys. km2 i ok. 1 mln 600 tys. ludności.
Dekretem kanclerza Rzeszy z 12 października 1939 r. o
administracji okupowanych ziem polskich, które nie zostały
włączone do Rzeszy, utworzony został organizm polityczno-
administracyjny nazwany Generalnym Gubernatorstwem (w
skrócie GG). W jego skład weszły: część województwa
warszawskiego z Warszawą, część województwa łódzkiego,
województwo kieleckie, lubelskie, krakowskie (bez powiatów
zachodnich) i część województwa lwowskiego na zachód od
Sanu. W wyniku umowy między Niemcami i Słowacją włączono do
niej (21 listopada 1939) 52 gminy o powierzchni 700 km2.
Obszar Generalnego Gubernatorstwa wynosił 96 000 km2 i
liczył ok. 12 mln ludności, w której skład poza Polakami
wchodziło kilkadziesiąt tys. Niemców, 1 mln 600 tys. Żydów i
ok. 500 tys. Ukraińców. W czasie wojny radziecko-
niemieckiej, 1 sierpnia 1941 r. przyłączono do Generalnego
Gubernatorstwa obszary województw lwowskiego,
stanisławowskiego i tarnopolskiego. Terytorium Generalnego
Gubernatorstwa powiększyło się wówczas do 145 000 km2, a
liczba mieszkańców do blisko 17 mln, w tym ok. 4 mln
Ukraińców. Pozostałe obszary Polski wschodniej włączone