Celem ostatecznego rozprawienia się z Augustem II, latem 1706 r...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- Kiedy Canan przejął zarządzanie codziennymi operacjami magazynu, Lovejoy jeszcze bardziej skupił swą uwagą na rekrutacji, sprowadzając ostatecznie jeszcze...
- Nie masz te,nie masz adnego w tym cudu,Kiedy raz na dno,pod oboki drugiLatajc,musi nadweredzi fugi;Wpadszy w najgbsze na ostatek...
- wyp³acane jest, jeli w ci¹gu 6 miesiêcy od ostatecznego terminu p³at-noci z³o¿one zostanie potwierdzone owiadczenie o faktycznie ponie-sionych...
- Ostatecznie za religią zdaje się więc dla Konińskiego przemawiać Eros Platona, pośrednik między bogami i ludźmi...
- „Król - mówi Pismo - siedz¹c na stolicy s¹dów swoich, rozprasza wszytko z³e samym wejŸ- rzenim swoim”...
- Uświadomił sobie, że prawdopodobnie nie ma racji, nie widząc rywala w Borsku Fey'lyi, ale nie mógł się teraz rozpraszać...
- CEL PRACY Celem pracy była ocena poziomu wiedzy z zakresu udzie- lania pierwszej pomocy uczniów szkół ponadgimnazjalnych (liceum i technikum) oraz...
- Od zarzdze przewodniczcego wydanych na rozprawie gwnej przysuguje odwoanie do skadu orzekajcego (art...
- tylko „Siostrzeńca Rameau” Diderota i rozprawę „O pochodzeniu nierówności między ludźmi” Rousseau...
- — To jest ich ostateczny cel, twoje przeznaczenie...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
król szwedzki Karol XII ruszył wreszcie ze swym wojskiem przez austriacki Śląsk do Saksonii. By nie dopuścić do splądrowania swego dynastycznego królestwa, August II zawarł wtedy ze Szwedami traktat pokojowy w Altranstãdt pod Lipskiem, zgodnie z którym mieli otrzymać oni wielką kontrybucją, zaś on sam zrzekł się korony polskiej na rzecz St. Leszczyńskiego i wydał Szwedom kilka tysięcy żołnierzy rosyjskich, których przesłał mu wcześniej na pomoc Piotr I.
Dopiero po rocznej okupacji i eksploatacji Saksonii Karol XII zdecydował się także na rozprawę z Rosją i wiosną 1708 r. poprowadził swe wojska na wschód. Po etapowym marszu do Mohylewa na Litwie, skierował swą 40-tysieczną armię na południe na Ukrainę, licząc na lepszą aprowizację i pomoc Kozaków zaporoskich hetmana Mazepy oraz tatarskiego Chanatu Krymskiego. Tam 8 lipca 1709 r. Szwedzi ponieśli wielką klęskę w bitwie pod Połtawą. Z pogromu ocalało tylko kilkuset żołnierzy z Karolem XII i hetmanem Mazepą, którym udało się uciec na Krym.
Szwedzi rozpoczęli wtedy szybki odwrót również z terenów Rzeczypospolitej, a wraz z nimi emigrowali ich poplecznicy, zaś Leszczyński, wraz ze swymi zwolennikami, udał się na emigrację do Szwecji, później do Istambułu. Tam zabiegał u sułtana o wojnę Turcji przeciwko Rosji i Rzeczypospolitej. Potem przez 22 lata przebywał we Francji. W 1725 r. jego córkę Marię poślubił król Francji, 15-letni wówczas Ludwik XV.
W trakcie wycofywania się Szwedów z Rzeczypospolitej i po ucieczce Leszczyńskiego, wrócił do kraju August II Mocny, jakby zapominając, że kilka lat wcześniej zrzekł się w uroczystym ślubowaniu polskiej korony. Zaczął swe nowe rządy od zawarcia w październiku 1709 r. w Toruniu z carem Piotrem I kolejnego traktatu, w którym Rosja ponowiła swe gwarancje udzielenia Polsce pomocy w walce ze Szwedami, a ziemie Rzeczypospolitej miały stać się bazą operacyjną dla armii rosyjskich w dalszej wojnie z nimi. Oczywiście w ślad za carskimi armiami szła również realna władza carska. Nie podobało się to społeczności szlacheckiej, żądającej opuszczenia kraju przez wszystkie obce wojska. Z drugiej strony uaktywniła się groźba zbrojnej ingerencji Turcji, prowokowanej do niej przez Karola XII i zwolenników Leszczyńskiego, przebywających w Stambule. Był to dodatkowy argument, obok zagrożenia szwedzkiego, za obecnością wojsk rosyjskich w Polsce.
W 1712 r. w Warszawie zebrał się sejm, który przywrócił Augusta II do tronu, potwierdził konfederację sandomierską i unieważnił traktat altrandsztadzki, domagając się też ponownie odejścia z Polski wojsk rosyjskich. Ale na Pomorzu i w Holsztynie nadal Rosjanie wspólnie z Duńczykami bili się ze Szwedami. Zaś w 1715 r. zawarta została w Tarnogrodzie (wieś k. Zamościa) konfederacja przeciwko obecności wojsk saskich, które na swe utrzymanie nakładały uciążliwe kontrybucje na szlachtę i chłopów. Po krótkich działaniach wojennych w sprawie tej przez dwa lata toczyły się rokowania konfederatów z Augustem II, przy mediacji rosyjskiej. Zakończyły się traktatem potwierdzonym przez “Sejm niemy”, jaki odbył się 1 lutego 1717 r. w Warszawie. Przyjęto na nim uchwały o wyjściu wojsk saskich z Polski, ograniczeniu kompetencji hetmanów, ustaleniu liczby wojska na 24 tys. żołnierzy, a także zatwierdzono dotychczasowe przywileje szlachty. Obrady sejmu trwały tylko jeden dzień, przy czym posłowie nie zostali dopuszczeni do głosu, by nikt nie mógł zgłosić “liberum veto”. Praktycznie zapoczątkował on protekcję rosyjską nad Polską. Tym niemniej w 1719 r. August II zawarł we Wiedniu traktat sojuszniczy z Austrią i Anglią, żądając stanowczo wyjścia z Rzeczypospolitej także wojsk rosyjskich, co wkrótce nastąpiło.