b) dokonać wyboru i rozpoznania miejsca zasadzki,c) określić czas rozpoczęcia, przebiegu i zakończenia zasadzki,d) wyznaczyć i przygotować sprzęt oraz...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- JOWISZ W ZNAKU RAKAZnaczenie oraz pełny wpływ Jowisza w znaku Raka, daje się zauważyć dopiero w środku życia, ponieważ pozycja taka, gdy chodzi o znak Raka,...
- Cena bazowa netto Pole umożliwia podanie ceny netto, będącej wraz ze stopami marży i stawką podatku VAT podstawą naliczania ceny sprzedaży oraz punktem...
- więcej niż 50 g dziennie) oraz zsiadłe mleko (ni e więcej niż l szklankę dziennie)...
- W pewien sposób cieszyła się, że Egwene oraz jej przyjaciółek tu nie ma, cieszyła się, że nie może widzieć ich twarzy, a na nich, być może, piętna...
- Windows), — podstawy routingu statycznego i dynamicznego, — podstawowa znajomość IOS oraz sposobu konfigurowania urzÄ…dzeĹ„ Ci- sco,...
- CEL PRACY Celem pracy była ocena poziomu wiedzy z zakresu udzie- lania pierwszej pomocy uczniów szkół ponadgimnazjalnych (liceum i technikum) oraz...
- przeprowadzonego postępowania dojdzie do uchylenia decyzji o odmowie oraz wydania nowej decyzji...
- "papieże nie tylko byli mordercami na wielką skalę, lecz ponadto uczynili mord podstawąprawną Kościoła chrześcijańskiego oraz warunkiem zbawienia"...
- Przyjmując założenie Floriana Znanieckiego o aktywnej roli wiedzy oraz twierdzenie Michela Foucaulta, iż wiedza jest władzą, żąda się we współczesnej humanistyce od...
- Śledzili oni również kilka czynników, z którymi ich nastrój mógł być skorelowany, na przykład ilość snu ostatniej nocy oraz pogodę...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Podczas realizacji zasadzki niezbędne jest przestrzeganie szeregu zasad taktycznych, z których najważniejsze to:
a) ścisła konspiracja całego przedsięwzięcia,
b) dyskretne zajęcie wyznaczonych stanowisk,
c) maskowanie na stanowiskach,
d) ciągła obserwacja wyznaczonego sektora,
e) wyznaczenie stałego miejsca dla kierującego zasadzką,
f) utrzymywanie stałej łączności między uczestnikami,
g) założenie pułapek kryminalistycznych (posypanie środkiem barwiącym przedmiotów, których sprawca będzie dotykał), h) przestrzeganie dyscypliny,
i) zastosowanie tzw. sieci zasadzek (zorganizowanie w jednym czasie kilku zasadzek),
j) wybór odpowiedniego momentu ujawnienia zasadzki i ujęcia sprawcy,
k) liczenie się z możliwością obserwowania miejsca przez sprawcę lub podstawienia (w celu np. odebrania okupu) dzieci lub osób trzecich.
Są to jedynie główne zasady, choć pozostałe nie są wcale mniej ważne, np. sprawa dokładnej znajomości osób uczestniczących w zasadzce (aby zapobiec sytuacji, jaką odnotowano w praktyce policji, że funkcjonariusze oddali strzały do jednego z uczestników, którego wzięli za sprawcę przestępstwa).
Coraz częściej też przy stosowaniu zasadzek wykorzystuje się sprzęt techniczny, pomagający efektywniej zrealizować to zadanie, np. środki optyczne, peryskopy, noktowizory, termowizory, urządzenia nasłuchowe itd. Każdorazowe zastosowanie zasadzki wymaga właściwego udokumentowania. Z zatrzymania osoby w toku zasadzki należy sporządzić protokół (art. 129 § k.p.k). W zależności zaś od okoliczności mogą też być sporządzone: protokoły oględzin, protokoły przeszukania i odebrania dowodów, dokumentacje fotograficzne.
Organami uprawnionymi do stosowania zasadzek są organa ścigania, które w ramach przyznanej im właściwości ustawowej uprawnione są do zatrzymania osoby z własnej inicjatywy (gdy zachodzą przesłanki określone ustawą) lub zobowiązani są do takich działań na podstawie decyzji sądu lub prokuratora.
300
3. POSZUKIWANIE
W praktyce częste są przypadki, gdy znana jest osoba podejrzana o popełnienie przestępstwa, ale nie zostaje ujęta, gdyż nie jest znane miejsce jej pobytu lub wiadomo, że ukrywa się przed organami ścigania. Sytuacje takie nakładają na organa ścigania obowiązek podjęcia następujących działań8:
1) zarządzenie poszukiwań (art. 236 k.p.k.),
2) zarządzenie poszukiwań połączone z zarządzeniem zatrzymania i przymusowego doprowadzenia (art. 208 k.p.k.),
3) rozesłanie listów gończych (art. 237 k.p.k.).
Podstawę prawną zarządzenia poszukiwań stanowi art. 236 k.p.k. Warunkiem wydania takiej decyzji jest „nieznajomość miejsca pobytu podejrzanego". Trafnie przy tym uznaje się, że nieobecność podejrzanego w ostatnim miejscu zamieszkania i brak informacji o tym, gdzie aktualnie przebywa, nie stanowi jeszcze o tym, iż podejrzany się ukrywa, ale jest już wystarczającą przesłanką wydania polecenia, aby ustalono miejsce jego pobytu. Polecenie poszukiwań, czyli „ustalenie miejsca pobytu", nie wymaga formy postanowienia, a wystarczy wydanie stosownego zarządzenia. Adresatem jego i wykonawcą są organa policji.
Poszukiwanie osoby ściganej wymaga dokładnego ustalenia:
1) danych personalnych, używanych pseudonimów oraz ostatniego wyglądu (z rysopisu uzyskanego od znajomych lub z fotografii),
2) ostatniego miejsca pobytu,
3) ostatnich kontaktów i stosunków koleżeńskich,
4) nazwisk i adresów najbliższych i znajomych.
Praktyka dowodzi, iż nierzadko osoby poszukiwane „ukrywają się" w hotelach robotniczych czy szpitalach pod fałszywym nazwiskiem. Przy zarządzaniu tej formy poszukiwań notuje się w praktyce niemało nieprawidłowości. Główna - to pochopne ich zarządzanie, na podstawie np. tylko adnotacji listonosza o „niezastaniu adresata w domu". W efekcie tego do organów ścigania kierowane są tysiące poleceń wszczęcia poszukiwań, z których ogromna większość jest pomyślnie kończona po wysłaniu jednego wezwania do stawienia się w policji lub prokuraturze.
Inna nieprawidłowość - to nieokreślanie przy zarządzaniu tych poszukiwań trybu postępowania w przypadku ustalenia miejsca pobytu ściganego. Nierzadko „zobowiązanie" ściganego (którego miejsce pobytu ustalono w drodze poszukiwania) jedynie do dobrowolnego stawienia się w prokuraturze lub sądzie - z jednoczesnym odstąpieniem od zatrzymania - doprowadza do zlekceważenia tego obowiązku i podjęcia ponownie próby utrudniania pracy organom ścigania. Na zapobieżenie takim sytuacjom pozwala druga forma poszukiwania, a mianowicie zarządzenie ustalenia
8 F. Pałka: Poszukiwanie podejrzanego wg obowiązującego k.p.k., „Problemy Praworządności" nr 8-9/1974, s. 78-84.
301
pobytu podejrzanego, połączone z zarządzeniem zatrzymania i przymusowego doprowadzenia. Ten rodzaj poszukiwania można podjąć, gdy dane zebrane w sprawie wskazują na to, że oskarżony ukrywa się i uchyla przed uczestnictwem w postępowaniu przygotowawczym (lub przed sądem).