22Interpretacja tych danych nie jest łatwa...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- że jest tam taki, prawda? To wcale nie jest żaden z tych kościołów, nie są to nawet wspólne ruchy ludzi, to jest bardzo ważne, drodzy bracia, bardzo ważne...
- 08 Przynoście więc owoc godny nawrócenia,09 a nie wmawiajcie sobie: Abrahama mamy za ojca, bo powiadam wam: Z tych kamieni Bóg może wywieść synów Abrahamowi...
- – Hej! ĹĽeby siÄ™ to tak udaĹ‚o tÄ™ wyspÄ™ i ten zamek ubiec! – Spojrzyj jeno na tych ludzi – odrzekĹ‚ Maćko...
- 4|106|Pros Boga o przebaczenie! Zaprawde, BĂłg jest przebaczajacy, litosciwy!4|107|I nie prowadz sporu w obronie tych, ktĂłrzy zdradzaja samych siebie...
- Zdarzyło się więc, iż jednego razu zaszedł do świątyni gagatek z tych rodu, dzięki którym rzecz poszła w mowie, że warszawiak w pracy, a wilk u pługa, to jednaka przysługa...
- W tym momencie rozległo się pukanie do drzwi; do tych prastarych drzwi z nabijanego ćwiekami dębu za którymi rozciągała się jedynie otchłań białych chmur...
- Pierwsza z tych przemian -od seksu owocożercy do seksu drapieżnika -dokonywała się w ciągu długiego czasu i w zasadzie przeprowadzona została z powodzeniem...
- Z drugiej strony, przynajmniej jeden bystry obserwator, John Kenneth Galbraith, wyraził pogląd, że być może Nixon zwyciężył pomimo stosowania tych środków...
- Podczas tych narzekań, które były zapewne wynikiem rozczarowania i osobistej urazy, wywołanej faktem, że jej stary pracodawca wolał inną, Artur Gride...
- IdÄ…c wzdĹ‚uĹĽ rzÄ™dĂłw tych prowizorycznych łóżek, Harry naliczyĹ‚ osiemnastu pacjentĂłw, z ktĂłrych wielu byĹ‚o niezbyt starannie opatrzoÂnych, a wszyscy...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Zazwyczaj w literaturze przed-
miotu dokonywano pewnego rodzaju „uzgodnienia" tych informacji przez
połączenie ich w sztuczną całość52. Tak więc miejsce śmierci św. Brunona
miało być na pograniczu nie dwóch, lecz trzech krajów: Prus, Litwy i Rusi.
Rzut oka na mapę sugerował, że chodziło o Jaćwież, która leżała na pograni-
czu wspomnianych trzech krajów. Stąd zrodził się wniosek, że św. Bruno
zginął w Jaćwieży w czasie chrystianizacji tego ludu53. Ten typ rozumowa-
nia poddał krytyce J. Bieniak, który wskazał na błędność takiego rozumowa-
nia i podniósł, że zarówno autor roczników kwedlinburskich, jak i Thietmar
korzystali z jednego wspólnego źródła, którym była relacja polskiego pocho-
dzenia54. Relacja ta przeniknęła do Niemiec za pośrednictwem polskiego
środowiska kościelnego lub dworskiego. W relacji tej była niewątpliwie mo-
wa o tym, że św. Bruno zginął na pograniczu dwóch (a nie trzech) krajów:
Rusi (nazwa wystąpiła zarówno w rocznikach kwedlinburskich, jak i u
Thietmara) i Prus (Litwy). W tym kontekście Litwa była rozumiana jako
część Prus, zgodnie zresztą z obiegową opinią w Polsce, która polegała na
nazywaniu „Prusami" wszystkich plemion bałtyckich55. Również dla auto-
rów niemieckich „Litwa" była pojęciem nie znanym, stąd nieraz wprowa-
dzali oni pojęcie bardziej ogólne i zrozumiałe dla nich, tj. „Prusy". Takie ro-
zumowanie, polegające na uznaniu Litwy za część Prus, pozwoli pogodzić
wszystkie trzy źródła informujące o śmierci św. Brunona. Miejscem tym by-
ły więc Prusy, na które wskazywał sam uczestnik tej misji - wspomniany już
kapelan Wipert.
Sama nazwa „Litua" (odpowiada terminowi „Litva") jest niewątpliwie po-
chodzenia słowiańskiego; przyjmuje się, że ruskiego. Tak więc ruska nazwa
I ,itwy stała się podstawą nazwy polskiej „Litwa"56. Jest to ważne stwierdzenie w
kontekście stosunków polsko-Iitewskich w okresie najdawniejszym.(Ruś za-
pewne wcześniej od Polski zapoznała się z Litwą i w jakimś sensie była
pośrednikiem między obu krajami w okresie najdawniejszym, poczynając od
początku XI wlWracając zaś do św. Brunona, warto zwrócić uwagę na jego po-
byt na Rusi w 1007 r. Mógł tam dowiedzieć się o Litwie od Rusinów, którzy -
w przeciwieństwie do Polaków - rozróżniali Prusów od Litwinów57.
52 J. Bieniak, Wyprawa..., s. 191.
53 Tamże, s. 191 przyp. 46. Do tego zestawienia można dodać nowszą literaturę, np.:
11. Łowmiański, Początki Polski, T. 5, Warszawa 1973, s. 606 przyp. 1852; Z. Ivinskis, Lietu-
f'iw..., s. 119.
54 J. Bieniak, Wyprawa..., s. 191-192.
55 Tamże, s. 193.
56 L. Bednarczuk, Stosunki etnolingwistyczne na obszarze Wielkiego Księstwa Litewskiego,
„Acta Baltico-Slavica", T. 22:1994, s. 111.
57 E. Gudavićius, „Lietuuos" vardas Xl a. - XII a. Ipuses saltiniuose, „Lieruvos TSR Mo-
kslu Akademijos Darbai", 1983, nr 3, s. 80.
23
W sumie mielibyśmy dwie teorie dotyczące lokalizacji miejsca śmierci
św. Brunona: tradycyjną (Jaćwież) i nową J. Bieniaka (Prusy). Do tego doszła
jeszcze jedna teoria — litewska. Częściowo pisał o niej wspomniany wyżej
J. Bieniak, który stwierdził, że misja św. Brunona „podążała na Litwę"58. Nie
podał jednak żadnych dowodów dla uzasadnienia swojego stanowiska.
Rzecz tę rozwinął historyk litewski E. Gudavic"ius, który nie miał wątpliwo-
ści, że misja ta była związana z Litwą „w ścisłym znaczeniu"59. Badacz ten
poddał analizie nazwę rzeki „Alstra", do której wrzucono głowę św. Bruno-
na (według późniejszego, XIV-wiecznego źródła). Uznał on, że była to na-
zwa niesłowiańska, bałtycka i rzeki o tej lub zbliżonej nazwie leżały na po-
graniczu Litwy (w szerokim rozumieniu) i Rusi60. Sprawa lokalizacji tej rzeki
nie jest jednak pewna i inni badacze są odmiennego zdania61. Zatem nie ma
pewności w tej sprawie.
Podsumowując rozważania o misji św. Brunona, stwierdzam, że nie
można jej wiązać ze stosunkami polsko-litewskimi. Misja ta miała wpraw-
dzie silny wątek polski, ale raczej nie litewski. Literalnie rzecz biorąc,
wzmianka o śmierci św. Brunona dotyczyła bowiem nie Litwy, lecz pograni-
cza rusko-litewskiego (czy szerzej - pruskiego w znaczeniu „bałtyckiego").
Można jedynie wyrazić przypuszczenie, że Polacy w tym czasie wie-
dzieli już coś o Litwie.
58 J. Bieniak, Wyprawa..., s. 192-193. Podobnie: Z. Kiaupa, J. Kiaupiene, A. Kunce-
vićius, op. cit., s. 46 (chciał ochrzcić Litwinów); J. Tyszkiewicz, Mazowszepółnocno-wschod-
nie we wczesnym średniowieczu, Warszawa 1974, s. 141.
59 E. Gudavićius, „Lietuvos" vardas..., s. 80-81. W swoim ostatnim artykule E. Guda-
vićius \Śv. Brunono misija, „Darbai ir Dienos", T. 3(12): 1996, s. 115-128] stwierdził rów-
nież, że misja ta odbyła się w Litwie. Tak więc pierwszy chrzest Litwy odbył się już
w 1009 r., a nie w 1251 za Mendoga.
60 Tamże, s. 80.
61J. Bieniak, Wyprawa..., s. 192 przyp. 48.
Rozdział II
JAĆWIEŻ I JEJ ROLA W STOSUNKACH
POLSKO-LITEWSKICH
1. Ogólne wiadomości o Bałtach. 2. Dzieje Jaćwieży.
3. Literatura
1. Ogólne wiadomości o Bałtach
Bałtowie to jeden z ludów indoeuropejskich, do których należą m.in. Sło-
wianie i Germanie1. Właśnie Słowianie byli najbliżsi Bałtom, na co wska-
zuje wspólnota bałtosłowiańska, która miała istnieć w II tysiącleciu p.n.e.
(sprawa jest dyskusyjna). Najdawniejsze wiadomości o Bałtach są niepewne
i opierają się na mało konkretnych danych archeologii. Przypuszcza się/ że
kolebką Bałtów było dorzecze górnego i środkowego biegu Dniepru. Nad
wybrzeże Morza Bałtyckiego mieli oni przybyć w połowie I tysiąclecia p.n.e.
lak więc ich obszar zasiedlenia był ogromny, od Bałtyku (między dolną Wi-
słą a Zatoką Ryską) do Dniepru oraz górnej Wołgi i Oki. Bałtowie dzielili się
na trzy grupy: naddnieprzańscy, wschodni i zachodni. Pierwsi z nich ulegli
slawizagi ze strony Słowian wschodnich (Krywiczów i Dregowiczów). Nie-
mniej tragiczne były losy Bałtów zachodnich (Prusowie i Jaćwięgowie)
i wschodnich (przodków Litwinów i Łotyszy), mieszkających w rejonie Bał-
lyku. Na początku II tysiąclecia n.e. (do XII w.) Bałtowie ci dzielili się na
11 plemion i związków plemiennych. Ich rozsiedlenie przedstawiono na ma-
pie 1. W świetle tej mapki widać/ze najbardziej na zachód i południe miesz-
kali Prusowie i Jaćwięgowie. Ci pierwsi sięgali do dolnej Wisły i środkowe-
go biegu Narwi i Biebrzy. JsTa tym odcinku Prusowie sąsiadowali z polskimi
1 Nowa Encyklopedia Powszechna PWN. T 1, Warszawa 1995, s. 342: hasło Bałtowie;
Z. Kiaupa, J. Kiaupiene, A. Kuncevićius, op. cit., s. 22, 34-42.
25
Księstwami: Pomorskim (Gdańskim) i Mazowieckirru<2?-kolei na wschód od
Prusów mieszkali Jaćwięgowje, o których będzie bliżej mowa w następnym
podrozdziale.;|5opiero za Jaćwięgami były trzy plemiona litewskie: właściwi