Na poczštku 1950 roku przedstawiciele Zwišzku Radzieckiego, Chińskiej Republiki Ludowej i Korei Północnej na spotkaniu w Pekinie omawiali plany uderzenia na Republikę...
Serwis znalezionych haseĹOdnoĹniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby siÄ tonÄĹo, jak gdyby grzebano ciÄ w ziemi.
- W lipcu 1941 roku jako czBonek Episkopatu Polski witaB chlebem i sol oficerów niemieckich wojsk okupacyjnych, haDbic ród arystokratów polskich i Episkopat
- Eliza Orzeszkowa-Gloria Victis Geneza âGloria victisâ zostaĹa wydana po raz pierwszy w zbiorze nowel Orzeszkowej w Wilnie w 1910 roku...
- Zygmunt KrasiĹski-Nieboska Komedia Geneza Zygmunt KrasiĹski napisaĹ dramat âNie-boska komediaâ w 1833 roku, wydaĹ zaĹ anonimowo w 1835 r...
- AĹź do wiosny tego roku schemat wyglÄ daĹ nastÄpujÄ co: coraz pospieszniejsze stosunki, po ktĂłrych nastÄpowaĹa krĂłtka drzemka (nawiasem mĂłwiÄ c, ulubiony...
- Aby uniknÄ Ä tego Ĺmiesznego, rzecz jasna, wniosku, w 1900 roku niemiecki uczony Max Pianek sformuĹowaĹ tezÄ, Ĺźe ĹwiatĹo, promienie Roentgena i inne fale...
- pytania dotyczÄ ce Polski: Kto od 20 lat po 1989 roku dorobiĹ siÄgigantycznych pieniÄdzy? Kto zniszczyĹ ludzi chcÄ cych siÄ uczciwie dorobiÄ(jak Pan...
- Gdy w roku 1949 odwiedziĹem Szuberta i w rozmowie poruszyliĹmy ten temat, Szubert staraĹ siÄ tĹumaczyÄ ich mĂłwiÄ c, Ĺźe âprzecieĹź oni teĹź chcieli ĹźyÄâ...
- W TEJ WIEĹťY ZMARĹ WILFRED MANCROFT- ANSTEY27 PAĹšDZIERNIKA 1887 ROKU W WIEKU 69 LATCONCEPTIO CULPA NASCI PENA LABOR VITANECESSI MORIADAM Z ST...
- - sprawca, aby móc popełnić czyn, musi mieć upoważnienie do obsługi urzšdzeń przetwarzania danych w przedsiębiorstwie;- rodki zabezpieczajšce majš sens tylko...
- W 2002 roku jedno z gĹĂłwnych ĹşrĂłdeĹ informacji medycznych, âThe New England Journal ofMedicineâ, opublikowaĹo artykuĹ pod tytuĹem Migraine - Current...
Smutek to uczucie, jak gdyby siÄ tonÄĹo, jak gdyby grzebano ciÄ w ziemi.
Autorem projektu zjednoczenia Korei na drodze zbrojnej był Kim Ilsong (Kim Ir Sen), który już w 1949 roku zachęcał Moskwę do poparcia otwartej agresji w Korei, gdyż inspirowane przez KRL-D działania partyzanckie po drugiej stronie koreańskiej granicy nie przynosiły oczekiwanych rezultatów. Uważał on, że amerykański patronat nad Japoniš oznacza wzrost wpływów USA w Korei Południowej, która może stać się narzędziem Tokio w odbudowie planów imperialnych. Ponadto bezporednie sšsiedztwo z krajem cieszšcym się
275
poparciem Stanów Zjednoczonych zagrażało komunistyczmemu systemowi władzy tworzonemu przez Kim Ilsonga (Kim Ir Sena).
Zwišzek Radziecki, aczkolwiek niechętnie usposobiony do możliwoci otwartego konfliktu, pragnšł utrzymania komunistycznej władz;y w Korei Północnej. Kim Ilsong (Kim Ir Sen) miał otrzymać wszelkš niezbędnš pomoc w przeprowadzeniu zbrojnej unifikacji kraju. W czerwcu 1950 roku z oficjalnš wizytš do Seu-lu przybył John Foster Dulles, wówczas prezydencki doradca do spraw Dalekiego Wschodu (póniejszy sekretarz stanu). W obawie przed zmianš amerykańskiej polityki w Azji Kim Ilsong (Kim Ir Sen) przyspieszył prowadzonš od kilku tygodni mobilizację i jeszcze w jej toku 23 czerwca 1950 roku wydał rozkaz uderzenia w cišgu czterdziestu omiu godzin na Republikę Korei. Ma podstawie ujawnionych wiele lat póniej dokumentów wiadomo, że sztab airmii północnokoreań-skiej planował rozpoczęcie działań zbrojnych na sierpień 1950 roku. W zwišzku z wizytš Dullesa postanowiono przyspieszyć termin inwazji, zaskakujšc nawet Moskwę, uzgodnione bowiem jeszcze na wiosnę dostawy radzieckiej broni i sprzętu nie zdšżyły dotrzeć do punktu przeznaczenia.
W niedzielę 25 czerwca 1950 roku wojska Koreańskiej Republiki Ludowo-De-mokratycznej przekroczyły trzydziesty ósmy równoleżnik, łamišc wszystkie linie oporu wojsk południowokoreańskich. Główne uderzenie skierowano na dolinę Czeruon, wiodšcš poprzez przełęcz Ujdżongbu wprost do Sieulu. Ponoszšc ogromne straty wojska Republiki Korei wycofywały się w kierumku południowym i 28 czerwca oddały Seul.
Ofensywa wojsk północnokoreańskich zaskoczyła wszysitkich, łšcznie z urzędujšcš w Seulu komisjš ONZ, która natychmiast połšczyła się ;z siedzibš głównš. Ówczesny sekretarz generalny ONZ Trygve Lie 25 czerwca zwołał na godzinę czternastš posiedzenie Rady Bezpieczeństwa. Przedstawiciel Stanów Zjednoczonych Ernest Gross zaproponował na nim podjęcie uchwały okrelajšcej) wojnę koreańskš jako naruszenie pokoju" i wzywajšcej do wycofania armii Kim Ilsonga (Kim Ir Sena) z Republiki Korei. W wyniku czterogodzinnych obrad uchwailono rezolucję ONZ, w której żšdano: l) natychmiastowego zaprzestania walk; 2) wycofania woj sk północnokoreańskich poza trzydziesty ósmy równoleżnik; 3) nieudzielania pomocy agresorowi.
Wymaganš jednomylnoć osišgnięto dzięki nieobecnioci tego dnia radzieckiego ambasadora w ONZ Andrieja Gromyki oraz uznawaniu przez międzynarodowš społecznoć rzšdu Chiang Kai-sheka (Czang Kai-szteka) jako reprezentanta interesów Chin.
Rezolucja ONZ była po myli prezydenta Harry'ego Trumana, Deana Ache-sona, George'a Marshalla, a także szefa Połšczonych Szlabów generała Omara Bradleya, którzy jednogłonie uznali potrzebę zastosowainia siły zgodnie z amerykańskš doktrynš powstrzymywania.
Generał Douglas MacArthur, dowódca amerykańskich sił zbrojnych na Dalekim Wschodzie oraz armii okupacyjnych na terytorium Jjaponii, został zobowiš-
zany do udzielenia pomocy wycofujšcym się resztkom wojsk południowokoreańskich. Pod koniec czerwca 1950 roku MacArthur dysponował jedynie czterema dywizjami i trzystu pięćdziesięcioma samolotami Far East Air Force pod dowództwem generała George'a E. Stratemeyera.
Lotnictwo Stanów Zjednoczonych nie było jednak w stanie powstrzymać nieprzyjaciela. Przesunięcie VII Floty z rejonu Filipin i Okinawy w kierunku wybrzeży koreańskich miało zablokować półwysep od strony morza, a skuteczne bombardowanie lotnisk na północ od trzydziestego ósmego równoleżnika pozbawić przeciwnika, wcišż panujšcego na lšdzie, sił powietrznych.
Zajšwszy Seul wojska Kim Ilsonga (Kim Ir Sena) przekroczyły rzekę Hań i parły na południe do rzeki Kum, po czym dokonały zwrotu na południowy wschód, kierujšc się na położone naprzeciw Pusanu Tedżon i Tegu. Częć armii po przekroczeniu rzeki Kum w niedługim czasie zajęła obszary na południe od niej.
Krótki pobyt MacArthura i Stratemeyera w Suwonie, w wolnej jeszcze częci kraju, i rozmowy z ambasadorem USA Johnem Mucciem i prezydentem Republiki Korei Li Syngmanem (Syngmanem Rhee) przekonały ich o potrzebie wejcia do akcji większych sił interwencyjnych.