• obiektywną ignorancją polityczną, na przykład brakiem wiedzy politycznej czy politycznych zainteresowań (osobisty skrypt: „nie wiem, co się dzieje, ale skoro się...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- Przykładowo, poniższe wyrażenie:Dim targetNumber As Integer = CType("12", Integer)jest odpowiednikiem następującego wyrażenia:Dim...
- — SplamiĹ‚ go? SplamiĹ‚?— Bardzo dba o osobistÄ… czystość...
- sztywnego schematu struktury organizacyjnej, łagodzenie wypaczeń struktury organizacyjnej,umożliwianie ujawniania stosunków osobistych...
- Zabawnym przykładem kierowania wrażeniem jest „sztuka zyskiwania przewagi" Stephena Pottera (1971) albo inaczej, sztuka wywierania wrażenia, że się jest...
- Przykład ten pokazuje, że logika Arystotelesa dotyczy stosunku między pojęciami, w tym przypadku pojęciami „żywej istoty” i „śmiertelności”...
- Pewne typy właściwości, na przykład tablice, wymagają własnych edytorów właściwości...
- W jakiej więc mierze obiektywny jest uzyskany przez nas opis świata, w szczególności - opis świata atomów? Fizyka klasyczna opierała się na przekonaniu (może...
- Podczas tych narzekań, które były zapewne wynikiem rozczarowania i osobistej urazy, wywołanej faktem, że jej stary pracodawca wolał inną, Artur Gride...
- Śledzili oni również kilka czynników, z którymi ich nastrój mógł być skorelowany, na przykład ilość snu ostatniej nocy oraz pogodę...
- ciekawe i co mnie osobiĹ›cie bardzo zaskoczyĹ‚o — zdaĹ‚em sobie spra- wÄ™, ĹĽe czasami pracujÄ…c mniej i krĂłcej, moĹĽna byĹ‚o zrobić wiÄ™cej, niĹĽ...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
punkt „Status eko-nomiczno-społeczny a anomia" w niniejszym rozdziale);
• zdecydowanymi orientacjami społeczno-politycznymi, na przykład krytycyzmem politycznym czy deklarowaną lewicowością-prawicowością (osobisty skrypt: „mam jasną i jednoznaczną wizję rzeczywistości politycznej i o czymkolwiek »innym« bym się dowiedział, potwierdzi to moją wizję świata; muszę jednak uważać na »onych«").
317
Aby zweryfikować te przypuszczenia, pierwotnie zastosowano analizę korelacji. Wyniki były zgodne z przewidywanymi. Wartości współczynników korelacji okazały się wysoce istotne. Najwyższa wyniosła 0,35, gdy większość przekroczyła wartość bezwzględną 0,13 (przy liczebności analizowanej próby 1995 osób).
Okazało się, że osoby z silniejszą skłonnością do politycznej paranoi:
• przeżywają stan braku psychologicznego dobrostanu (towarzyszą im nastroje depresyjne, nie znajdują oparcia w systemie wartości, negatywnie oceniają jakość swojego życia — obecnie w porównaniu z poprzednimi latami);
• wykazują znaczny dystans wobec rzeczywistości politycznej (są politycznie wyalienowane, krytycznie myślą o scenie politycznej, przypisując jej aktorom brak norm, cynizm, wyrachowanie);
• wykazują niski poziom tzw. politycznego wyrafinowania — dysponują mniejszą wiedzą polityczną i są mniej zainteresowane polityką.
Można powiedzieć, że pierwotne przewidywania (nie stanowiące jeszcze modelu teoretycznego) zostały potwierdzone. Pojawia się jednak pytanie, czy sposób, w jaki mogą decydować o natężeniu politycznej paranoi, daje się ująć w możliwie spójnych kategoriach teoretycznych.
Po raz kolejny sprawdzano, które z psychologicznych czynników mogą wprost i bezpośrednio decydować o poziomie paranoi politycznej. Ponownie zastosowano analizę regresji wielokrotnej. Badaliśmy rolę następujących psychologicznych zmiennych: anomii, depresji, frustracji obecnej, frustracji zrela-tywizowanej, alienacji politycznej, autorytaryzmu, zainteresowania polityką, wiedzy politycznej, krytycyzmu ekonomiczno-politycznego, lewicowości-pra-wicowości (deklarowanej).
Analiza regresji wielokrotnej wykazała, że paranoja polityczna w zasadzie nie zależy od tych czynników psychologicznych, o których moglibyśmy powiedzieć, że są „obiektywne" czy twarde, jak na przykład wyrafinowanie polityczne (wiedza polityczna czy zainteresowanie polityką), niezadowolenie z jakości życia (np. poczucie frustracji zarówno obecnej, jak i zrelatywizowanej). Okazało się, że o nasileniu politycznej paranoi decydują przede wszystkim czynniki subiektywne czy, powiedzmy, subtelne stany psychiczne. W sposób paranoiczny myślą o polityce, po pierwsze, osoby odczuwające zagubienie i bezcelowość (tzw. anomiczne). Po wtóre, myślą tak ludzie o szczególnym nastawieniu wobec świata polityki, a mianowicie politycznie wyalienowane (bezsilne i wyobcowane) oraz krytycznie nastawione do bieżącej sytuacji politycznej. Po trzecie, odnajdujemy tu osoby autorytarne, wierzące, że świat społeczny jest zbudowany hierarchicznie, i bezkrytycznie podporządkowujące się autorytetom. Po czwarte wreszcie, o nasileniu politycznej paranoi decyduje osobista polityczna autoidentyfikacja, a mianowicie deklarowanie prawicowych poglądów politycznych.
Do paranoicznego myślenia o polityce skłonne okazują się zatem przede wszystkim osoby słabo odnajdujące się w rzeczywistości społecznej, a także politycznej, i nie wierzące we własną podmiotowość, chociaż deklarujące się jako wyznawcy poglądów prawicowych. Zauważmy, że zmienne psychologicz-
318
ne ponadtrzykrotnie lepiej (ok. 21%) wyjaśniają polityczną paranoję niż czynniki statusu ekonomiczno-społecznego i zmienne demograficzne.