w izbie nie odpowiadał wpływom partu w społeczeństwie...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- Przykładowo, poniższe wyrażenie:Dim targetNumber As Integer = CType("12", Integer)jest odpowiednikiem następującego wyrażenia:Dim...
- Analiza ta wyjaśnia nam również, dlaczego poziom produkcji odpowiadający naturalnej stopie bezrobocia jest równoznaczny z potencjalnym poziomem produkcji danego...
- A ktożkolwiek się komu o pewny dług zapisał, y do Grodu firma inscriptione [mocnym zapisem] odpowiadać się poddał dobrowolnie, bądź przed śmiercią, abo iuż y po śmierci...
- Czemu wiÄ™c pĹ‚akaĹ‚a? ObawiaĹ‚ siÄ™ jednak, Ĺśe jeĹ›li bÄ™dzie prĂłbowaĹ‚ nalegać, tylko - Nie musi mi pani od razu odpowiadać –uspokoiĹ‚ jÄ…...
- Pani Hunter regularnie co miesiąc wystawiała czeki za swój pobyt w klinice; bez mrugnięcia własnoręcznie wpisywała odpowiednie sumy, mimo że czasami nawet...
- – Nie zĹ‚apiÄ… nas, moja piÄ™kna – odpowiedziaĹ‚ Gabriel z udawanÄ… brytyjskÄ… powagÄ…...
- Chrystusa i Samarytankę - naturalnie przy studni - Malczewski malował trzykrotnie, ale żadne z tych ujęć nie odpowiada, jak podkreśla Kazimierz Wyka, przekazowi...
- Zadajecie sobie pytanie: “Jak możemy to uczynić?” Odpowiadam wam: “Tak samo jak [czyni] to Bóg, kochający nawet tego, który Go znieważa...
- Jak wspomniano w poprzednim rozdziale, tworzenie aplikacji modularnej wymaga dodatkowych prac projektowych i podjęcia odpowiednich decyzji, ale w...
- Czy powinno się więc wykorzystywać zasoby Internetu do systematycznego uczeniasię? Z pewnością tak, pod warunkiem podjęcia odpowiednich kroków natury...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Komuniści
utrzymali swą pozycję najsilniejszej partu z 5 mln głosów. Gaulliści z RPF
osiągnęli duży sukces: ponad 4 mln głosów. Ale to sukces względny, bo
w wyborach samorządowych 1947 r. zebrali ok. 40o/o głosów, teraz - je-
dynie ok. 20o/o. Klęska SFIO i MRP była straszliwa. Socjaliści zdobyli
2,7 mln głosów, a więc stracili 700 tys. głosów w porównaniu z wyborami
parlamentarnymi z listopada 1946 r.; MRP ze swymi 2,1 znln głosów
stracił od 1946 r. blisko 3 mln wyborców. Utrzymali swe pozycje rady-
kałowie (1,9 mln) i prawica "niezależnych".
Rezultatem wyborów 1951 r. był krach "trzeciej siły" i dalsze przesu-
nięcie na prawo. Socjaliści wycofali się z rządu jesienią 1951 r. na tle pró-
blemów polityki społecznej - nie mogli bez utraty twarzy godzić się z nie-
ustannym pogarszaniem sytuacji robotników - i na tle przywrócenia przez
większość Zgromadzenia subwencji państwowych dla szkół prowadzonych
przez kościół. Władzę przejęła koalicja MRP, radykałów i konserwatywnych
"
niezależnych". Ale koalicja to znów niestabilna. Odrzuca oczywiście
poparcie komunistów (103 posłów); w jej rządzie nie uczestniczą także
silni (118 mandatów) gaulliści. Dopiero w 1953 r. pojawiają się w ga-
binecie pierwsi ministrowie gaullistowskiej orientacji. Partie nowej wię-
kszości toczą spory wokół palących problemów polityki zagranieznej i we-
wnętrznej ; problemy te jednak dzielą również od wewnątrz partie koalicji.
Nic dziwnego, bo Frarlcja przeżywa wyjątkowo trudny okres.
Rok 1952 przyniósł wprawdzie pewne polepszenie sytuacji ekonomicz-
nej. Konserwatysta Antoine Pinay, który stanął na czele rządu, zdecydował
się na próbę rozładowania niepokoju i niezadowolenia robotników, funkcjo-
nariuszy, drobnomieszczaństwa. Pinay zastosował politykę deflacyjną, po
wstrzymał nieustanną zwyżkę cen, płace realne wzrosły (choć claleko im
jeszcze było do poziomu z r. 1937). Zmniejszyły się podatki, cu odczuli
drobnomieszczanie i chłopi. Spadła natomiast znacznie stopa rocznego
wzrostu produkcji globalnej (1951-1952: 2,3o/a;1952-1953: 3,l"'#).
711
Zahamowanie inflancji i hossy cen nie uśmierzyło jednak stanu napięć
społecznych. Trudne problemy polityczne roznamiętniały opinię kraju.
Należy do nich przede wszystkim przyśpieszona integracja ekonomiczna
i militarna Europy Zachodniej. W integracji ekonomicznej Zachodu fran-
cuski wielki kapitał i jego polityczne ekspozytury odegrały wielką rolę,
a początek dało ustanowienie "ponadnarodowej" kontroli nad węglem
i stalą. Aktywną rolę odegrał tu szef francuskiego planowania, twórca
pierwszego francuskiego planu gospodarczego z 1946 r. - Jean Monnet,
zarazem mąż zaufania Amerykanów (podczas wojny był on współtwórcą
systemu amerykańskiej gospodarki wojennej). Koncepcje Monneta prze-
jął rząd francuski jeszcze w r. 1950 (tzw. plan Schumana): w grudniu
1951 r. ratyfikowano ostatecznie układy o Europejskiej Wspólnocie Węgla
i Stali (CECA) z siedzibą w Luksemburgu. Połączyła ona Francję, NRF,
Włochy i kraje Beneluxu we wspólnej kontroli produkcji i zbytu węgla
oraz stali. Kluczową rolę odgrywały w tej potężnej organizacji korporacje
francuskie i zachodnioniemieckie. To początek długiej drogi, która do-
prowadzi potem do Wspólnego Rynku.
Ale Amerykanów interesowała przede wszystkim integracja militarna
Europy Zachodniej. Obserwując polityczne rozdarcie Francji, niestabil-
ność jej rządów, siłę francuskich komunistów - rząd USA stawiał przede
wszystkim na NRF jako na "przedmurze" w walce z systemem socjalisty-
cznym. Rządy "trzeciej siły" obiecywały dawniej solennie, że nie będzie
zgody Francji na remilitaryzację Niemiec. Ale nacisk USA okazał się
wystarczająco silny, by zgodę tę wymusić. Idea "armii europejskiej" z u-
działem NRF forsowana była przez Amerykanów już od jesieni 1950 r.
Znalazła we Francji poparcie MRP i "niezależnych" ; rząd Pinaya podpisał
27 V 1952 r. układ o Europejskiej Wspólnocie Obronnej (EWO). W zin-
tegrowanej "armii europejskiej" miało się znaleźć na początek 12 dywizji
zachodnioniemieckich.
Sprawa ratyfikacji układów o EWO nie przedstawiała się jednak ró-
żowo. Gaulliści są wrogami przemieszania oddziałów francuskich z efekty-
wami obcych armii, nie chcą zintegrowanego dowództwa. Spora część
socjalistów, radykałów, nawet grupa posłów "niezależnych" też nie żywi
sympatii do EWO. A przede wszystkim uzbrojeniu NRF i "armii euro-
pejskiej" wypowiadają zdecydowanie wojnę francuscy komuniści. W tym
położeniu rząd zwleka z procedurą ratyfikacyjną, a jednocześnie rozpę-
tuje znów nagonkę na komunistów.
Tuż po podpisaniu układów o EWO aresztowany został Jacques Du-
clos, który wówczas kierował partią komunistyczną wobec ciężkiej, dłu-
gotrwałej choroby Thoreza. Oskarżenie pod adresem Duclosa było zupeł-
712
nie groteskowe: miał on jakoby porozumiewać się z "wrogami" za pomocą
gołębi pocztowych... Partie burżuazyjne w Zgromadzeniu wnet odżegnały
się od tej bzdury ośmieszającej rząd. Niemniej dokonano masowych areszto-
wań wśród komunistów, działaczy CGT i Ruchu Pokoju. "Czerwone"
przedmieścia Paryża przeżywały prawdziwy stan oblężenia, obstawione
czołgami. Wielu działaczy FPK i CGT musiało działać w konspiracji.
Jednocześnie zwalniano z więzień ostatnich, siedzących tam jeszcze, ko-
laborantów (wnet i w rządzie pojawi się były dygnitarz Vichy). Nie udało
się jednak ani rozbić FPK, ani zniesławić komunistów w opinii publicznej.
Histerię antykomunistyczną potępili nawet niektórLy konserwatywni inte-
lektualiści (m. in. F. Mauriac); do współpracy z komunistami w r. 1952
włączyła się część niekomunistycznej, intelektualnej lewicy (m. in. Sartre).
Wbrew stanowisku przywódcy SFIO, Guy Molleta, w początku 1953 r.
kształtowały się lokalne porozumienia socjalistów i komunistów w związ-
ku z wyborami samorządowymi z kwietnia tego roku. Powiększyło to stan
posiadania FPK i SFIO w samorządach miejskich.
Jednocześnie wybory samorządowe ujawniły poważny spadek wpływów
gaullizmu : RPF zebrał już tylko ok. 15o/o głosów. "Oto koniec iluzji"-
oświadczył de Gaulle i przestał firmować RPF, który podzielił się na różne
orientacje. Po bardzo długim kryzysie rządowym ster gabinetu objął w czerw-
cu 1953 r. konserwatysta Józef Laniel, pozujący na "mocnego- człowieka"
prawicy. Drugim "Dvielkim patronem" w rządzie był Bidault, który od
713
Jacques Duclos przemawia dla radia polskiego, Iuty 1947 r.
r. 1944 przesunął się bardzo daleko na prawo. Restrykcje rządu Laniela-