Gdzież leży tajemnica tej siły?Ażeby na pytanie to odpowiedzieć, winniśmy się zagłębić w istotę żydostwa...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- Przykładowo, poniższe wyrażenie:Dim targetNumber As Integer = CType("12", Integer)jest odpowiednikiem następującego wyrażenia:Dim...
- Analiza ta wyjania nam rwnie, dlaczego poziom produkcji odpowiadajcy naturalnej stopie bezrobocia jest rwnoznaczny z potencjalnym poziomem produkcji danego...
- A ktokolwiek si komu o pewny dug zapisa, y do Grodu firma inscriptione [mocnym zapisem] odpowiada si podda dobrowolnie, bd przed mierci, abo iu y po mierci...
- Czemu więc płakała? Obawiał się jednak, Ŝe jeśli będzie próbował nalegać, tylko - Nie musi mi pani od razu odpowiadać –uspokoił ją...
- Pani Hunter regularnie co miesic wystawiaa czeki za swj pobyt w klinice; bez mrugnicia wasnorcznie wpisywaa odpowiednie sumy, mimo e czasami nawet...
- – Nie złapią nas, moja piękna – odpowiedział Gabriel z udawaną brytyjską powagą...
- Chrystusa i Samarytank - naturalnie przy studni - Malczewski malowa trzykrotnie, ale adne z tych uj nie odpowiada, jak podkrela Kazimierz Wyka, przekazowi...
- Jak wspomniano w poprzednim rozdziale, tworzenie aplikacji modularnej wymaga dodatkowych prac projektowych i podjęcia odpowiednich decyzji, ale w...
- Czy powinno się więc wykorzystywać zasoby Internetu do systematycznego uczeniasię? Z pewnością tak, pod warunkiem podjęcia odpowiednich kroków natury...
- Operacje wejścia-wyjścia Zmienne typu int, double i char są zmiennymi arytmetycznymi, przystosowanymi odpowiednio do przechowywania...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
I oto, gdy baczniej wejrzymy w jego dzieje, wierzenia, treść i cele bytowania, wreszcie w jego prawodawstwo i moralność – ujrzymy, że stanowi ono nie tylko grupę wyznaniową, ale i grupę narodowościową i że rysem najbardziej charakterystycznym tej oddzielnej grupy jest cecha, której nie spotykamy u całego szeregu innych nowożytnych narodów: tą cechą jest jak najściślejsze zespolenie, a właściwie zidentyfikowanie ideałów narodowych z dogmatami religijnymi. Ona stanowi właściwą jaźń żydostwa, jej zawdzięcza ono trwanie swe w przeciągu tysiącleci pośród narodów, obcych mu wiarą i językiem.
Przyjrzyjmy się dogmatom religijnym żydowskim. Jednym z zasadniczych jest dogmat „wybranego narodu”. Dogmat ten głosi, że z narodu żydowskiego ma przyjść Odkupiciel świata. Dzięki niemu naród żydowski stał się narodem wybranym. Jednak, gdy my, chrześcijanie, uznając również wielki przywilej narodu żydowskiego, wybranego za naczynie największej łaski Boskiego Starego Testamentu, uważamy misję tego narodu za dokonaną, gdyż – według wierzeń naszych – Mesjasz przyszedł już na świat, - to żydzi, nie przestają stać wciąż na tem stanowisku, że Mesjasz jeszcze się nie narodził, w dalszym ciągu uważają swą społeczność za naród święty, powołany do spełnienia największej dziejowej misji, a z tego tytułu uprawniony do największych przywilejów i zupełnego odosobnienia się ze środowiska otaczających go rodów. Powodowani dogmatem o wybranym narodzie, żydzi stoją zawsze na straży czystości swojej krwi narodowej, a historja ich mówi niejednokrotnie o karach, jakie Bóg zsyłał na naród żydowski za to, że synowie jego łamali nakaz Boski o przestrzeganiu tej czystości. Wszakże Salomon dlatego sprowadził upadek narodu żydowskiego, że pozwolił sobie na zanieczyszczenie krwi, pojmując szereg żon, pochodzących z obcych plemion. Ezdrasz, powracający z niewoli babilońskiej, pada przed Panem, błagając Go o przebaczenie za to, że w ojczyźnie znalazł masy żydostwa, łamiące najwyższe przykazanie wiary i najwyższy ideał narodu, łącząc się związkami krwi z obcemi narodami. Czystość krwi, która dla narodów chrześcijańskich jest tylko nakazem patrjotyzmu – dla żydostwa stała się przykazaniem Boskim, którego wykonanie jest nietylko gwarancją czystości narodowego oblicza, ale i wykonaniem woli Boga. Mając głębokie przekonanie, że czystość krwi wybranego narodu jest nietylko nakazem narodowym, ale i dogmatem religji, żydostwo przez całe wieki dąży do zupełnego odosobnienia się ze środowiska narodów, wśród których mieszka. Zwróćmy uwagę na jedną rzecz nadzwyczaj charakterystyczną: gdy wszystkie narody nowożytne starają się, za pomocą wchłaniania w siebie per fas nefas całego szeregu otaczających je ludów, zwiększyć swoje własne kadry, - żydzi, posłuszni przykazaniu swej wiary i nakazowi narodu, wstrzymują się stale od prozelityzmu, unikając wpuszczania do swego środowiska chrześcijan, którzy chcieliby przyjmować wiarę żydowską. Faktem jest, że jeżeli wśród żydów zdarzają się wypadki prozelityzmu, to są one raczej tolerowane przez żydów, jako wyjątki, i uznawane li tylko, jako posunięcia taktyczne, nigdy zaś nie propagowane, jako posunięcia zasadnicze.
Przejdźmy z kolei do drugiego dogmatu: „ziemi obiecanej”.
Wiemy, że Bóg obiecał najpierw Abrahamowi, a później powtórzył to Jakubowi, w chwili, gdy ten spał na pustyni: „ziemię, na której śpisz, oddam tobie i potomstwu”. Obietnica ta dotyczyła dzisiejszej Palestyny. Odtąd przywiązanie do tej ziemi staje się nietylko tęsknotą narodu żydowskiego za utraconą ojczyzną, ale jednocześnie nakazem religijnym, dogmatem wiary żydowskiej. Czy to Mojżesz, wyprowadzający żydostwo z niewoli egipskiej, czy Jozue, wprowadzający naród swój do ziemi obiecanej, czy Ezdrasz, dokonywujący dzieła powrotu Izraela z niewoli babilońskiej – to nietylko wielcy mężowie, to wybrańcy Boscy, spełniający rozkaz Tego, który obrawszy Izraela za narzędzie łaski, spełnia swą wolę przez swych wybrańców. Ku Sjonowi zwracają się dziś oczy każdego żyda w chwili, kiedy modli się on do Boga. W dzień uroczysty paschy, w chwili, kiedy ojciec rodziny żydowskiej zwraca się z powinszowaniem do rodziny swojej, wymawia słowa tradycyjne: „na przyszły rok w Jerozolimie!…”
Wszystkie marzenia, wszystkie dążenia narodu żydowskiego w każdej chwili i z każdego miejsca idą ku Sjonowi, ku miejscu, gdzie dziś stoją już tylko gruzy świątyni Salomonowej. Nie tu więc, nie na tej ziemi, gdzie mieszkają, widzą oni swoją ojczyznę, ale tam, dokoła Sjonu, widzą kraj, do którego nie przestają dążyć ich myśli i usiłowania. A tęskniąc za nim i dążąc ku niemu, są znowu nietylko w zgodzie z nakazem narodowym, ale również z wolą Boską, z przykazaniami swych wierzeń religijnych.
Wreszcie trzeci dogmat o przyjściu Mesjasza. My, chrześcijanie, również wierzym w Mesjasza, ale Mesjasz nasz jest tym, którego zadaniem obok odkupienia całej ludzkości, było zjednoczenie jej w ideale braterstwa i miłości. Mesjasz żydowski ma przed sobą inne zadania: nie stworzenie braterstwa pomiędzy ludzkością, lecz wywyższenie narodu żydowskiego, - nie odkupienie ludzkości, lecz oddanie jej we władzę „narodu wybranego”.
Mesjasz żydowski, oczekiwany przez Izraela, zgodnie z dogmatem jego religji, jest jednocześnie przyszłym bohaterem narodowym; jest tym, dzięki któremu żydostwo ma stanąć u szczytu swego ideału religijnego i narodowego, przychodząc do władztwa dusz i ciał całej ludzkości.
Oto trzy dogmaty zasadnicze, stanowiące jednocześnie istotę wiary żydowskiej, oto streszczenie ideologji najstarszego narodu ludzkości; to nam tłumaczy jasno, czem jest żydostwo i jakie są jego dążenia.