jako zakładnik, wszedł do miasta i postanowił go wykraść i zbiec do Judei; następnie korzystając z tego, że Kasjusz musiał spiesznie podążać przeciwko...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- \par cech, w kt\'f3rej badacze wyr\'f3\'bfniaj\'b9 elementy achajskie (nie wymienili\'9c-\par my tego dialektu w nazwanych wy\'bfej grupach, bo p\'f3\'9fniej nie...
- aparaty cyfrowe Rodzaj pamięci to informacja na temat tego na jakich kartach pamięci aparat zapisuje zdjęcia...
- METODY ZAGĘSZCZANIA BETONU NA BUDOWIE Aby do tego nie dopuścić, niezbędne są nadzór i kontrola bieżąca procesu zagęszczania na budowie...
- Przez chwilę wahała się - to, co chciała zrobić, nie było zakazane przez zwyczaj, ale mógł dokonać tego tylko ktoś bardzo poruszony, w sytuacji, która go...
- wybraæ opcjê Information i nacisn¹æ ENTER, w rezultacie na ekranie pojawisiê zestaw informacji podobny do tego poni¿ej:,j~%%I , Object ID: B6000006NetWare...
- Aby uniknąć tego śmiesznego, rzecz jasna, wniosku, w 1900 roku niemiecki uczony Max Pianek sformułował tezę, że światło, promienie Roentgena i inne fale...
- Ed siedział właśnie przy biurku w rogu swojego salonu sprzedaży żując pierwsze tego dnia cygaro, kiedy zobaczył dwóch mężczyzn w roboczych koszulach i...
- przed laty wieloma przywiózł mu w prezencie pewien bardzo wielki kupiec wprost z Gdań- ska, tliły się kawałki tego czarnego tytoniu, który nosi na paczce...
- Ustalenie zakresu pojêcia zwyk³ych potrzeb rodziny zale¿y od kryterium, które stanowiæ bêdzie podstawê zdefiniowania tego pojêcia...
- Alezji podobna jest nieco do góry Gergowii z tego, że się kończy obszernym płaskowzgórzemszczytowym, na którym wznosi się oppidum; jest jednak od Gergowii...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Lecz te jego zamierzenia pokrzyżowała Opatrzność i Herod, który był człowiekiem nadto przebiegłym, żeby nie przejrzeć jego zamysłów.
Wysłał on naprzód sługę rzekomo dla poczynienia przygotowań do uczty (wszystkich bowiem przedtem na ucztę zaprosił), a właściwie do trybunów wojskowych i nakłonił ich, aby wyszli naprzeciw Malicha ze sztyletami.
Ci wyruszyli ku niemu i spotkawszy go opodal miasta na brzegu morza, zasztyletowali. Hirkan tak się tym faktem przejął, że aż zaniemówił.
Gdy zwolna przyszedł do siebie, począł wypytywać ludzi Heroda, co to miało znaczyć i kto zabił Malicha. Otrzymawszy odpowiedź, że taki był rozkaz Kasjusza, pochwalił ten czyn, oświadczając, że był to człowiek bardzo podły i knuł spisek przeciw ojczyźnie. Taką to karę poniósł Malich za zbrodnię popełnioną na Antypatrze.
7. Skoro Kasjusz opuścił Syrię, w Judei wybuchły zamieszki. Miano-
wicie Heliks /Feliks/ pozostawiony z wojskiem w Jerozolimie zaatakował
Fazaela i lud chwycił za broń. Herod znajdował się wówczas w drodze do Fabiusza, który był zarządcą w Damaszku i chciał czym prędzej po-
śpieszyć bratu na odsiecz, lecz przeszkodziła mu choroba. Tymczasem Fazael sam pobił Heliksa /Feliksa/ i zamknął go w wieży, a następnie puścił wolno na podstawie układu rozejmowego. Hirkanowi potem czynił
wyrzuty, że trzyma z wrogami, mimo że on i brat wyświadczyli mu tyle dobrodziejstw. Brat bowiem Malicha podniósł bunt i wiele twierdz obsadził załogami, między innymi najpotężniejszą ze wszystkich Masadę. Toteż gdy Herod powrócił do zdrowia, wyprawił się na niego i odebrał mu
wszystkie twierdze, które zagarnął, a jego samego puścił wolno na mocy układu rozejmowego.
XII. 1. Tymczasem Ptolemeusz, syn Mennajosa /Menneusza/, kierując się względami pokrewieństwa znów wprowadził /do Judei/ Antygona, syna
Arystobula, który zebrał wojsko i przekupił Fabiusza. Wspierał go także Marion, którego Kasjusz pozostawił jako udzielnego władcę w Tyrze.
Po zajęciu bowiem Syrii straż nad nią poruczył poszczególnym wład-
com. Marion wtargnął do pogranicznej Galilei, zajął trzy twierdze i obsadził je załogami. Herod wyprawił się także na niego i wszystkie
twierdze odebrał, załogę zaś Tyru z całą łaskawością rozpuścił, a niektórych nawet przez swoją życzliwość dla miasta obdarował. Dokonawszy tego ruszył na Antygona, stoczył z nim bitwę i wypędził z Judei, której granice ledwie co przekroczył. A gdy powrócił do Jerozolimy, Hirkan i mieszkańcy włożyli mu na skroń wieńce. Był już zresztą przez zarę-
czyny spowinowacony z domem Hirkana i dlatego tym bardziej chciał go ochraniać. Miał przecież pojąć za żonę córkę Aleksandra, syna Arystobulowego, wnuczkę Hirkana, która mu później urodziła trzech synów
i dwie córki. Poprzednio miał za żonę kobietę z pospolitego rodu i z jego plemienia, imieniem Doris, z której miał najstarszego syna, Antypatra.
2. Tymczasem Antoniusz i Cezar pobili Kasjusza pod Filippi, o czym
także inni piszą. Po zwycięstwie Cezar udał się do Italii, Antoniusz natomiast wyruszył do Azji. Kiedy przybył do Bitynii, zewsząd wysłano na powitanie poselstwa. Wśród nich znajdowali się także przedniejsi Żydzi, którzy skarżyli się na Fazaela i Heroda, wskazując, że Hirkan jedynie z pozoru jest królem, a w istocie oni całą władzę zagarnęli w swe ręce. Antoniusz jednak wysoko cenił Heroda i dlatego, gdy ten stawił się przed nim, aby się bronić przed oskarżycielami, przeciwników nawet nie dopuszczono do słowa. Tak podziałały na Antoniusza Herodowe
pieniądze. Następnie Antoniusz przybył do Efezu, a arcykapłan Hirkan i naród nasz wysłali do niego poselstwo ze złotym wieńcem, prosząc
go o wydanie polecenia zarządcom prowincji, by Żydów, których Kasjusz wziął do niewoli wbrew prawu wojennemu, uwolnili i zwrócili ziemię, zabraną im za czasów Kasjusza. Antoniusz uznał prośby Żydów za słuszne i natychmiast o tym napisał do Hirkana i do Żydów, oraz wydał Tyryjczykom rozporządzenie takiej treści:
3. „Marek Antoniusz, imperator, pozdrawia arcykapłana i etnarchę
Hirkana i naród żydowski. Jeśli jesteście zdrowi, cieszę się, ja i wojsko czujemy się dobrze. Przyszli do mnie do Efezu posłowie: Lizymach, syn Pauzaniasza, Józef, syn Mennajosa /Menneusza/, i Aleksander, syn Teodora ponawiając poselstwo, w którym już poprzednio jeździli do Rzymu.