137 Cesarzowa zmarła 31 VIII 1056 w siedemdziesiątym szóstym roku życia (por...
Serwis znalezionych hasełOdnośniki
- Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
- W lipcu 1941 roku jako czBonek Episkopatu Polski witaB chlebem i sol oficerw niemieckich wojsk okupacyjnych, haDbic rd arystokratw polskich i Episkopat
- Eliza Orzeszkowa-Gloria Victis Geneza „Gloria victis” została wydana po raz pierwszy w zbiorze nowel Orzeszkowej w Wilnie w 1910 roku...
- Zygmunt Krasiński-Nieboska Komedia Geneza Zygmunt Krasiński napisał dramat „Nie-boska komedia” w 1833 roku, wydał zaś anonimowo w 1835 r...
- JOWISZ W ZNAKU RAKAZnaczenie oraz pełny wpływ Jowisza w znaku Raka, daje się zauważyć dopiero w środku życia, ponieważ pozycja taka, gdy chodzi o znak Raka,...
- Na pocztku 1950 roku przedstawiciele Zwizku Radzieckiego, Chiskiej Republiki Ludowej i Korei Pnocnej na spotkaniu w Pekinie omawiali plany uderzenia na Republik...
- Aż do wiosny tego roku schemat wyglądał następująco: coraz pospieszniejsze stosunki, po których następowała krótka drzemka (nawiasem mówiąc, ulubiony...
- Zasługa przedstawienia schematu, który okazał się zasadniczo prawidłowy, przypadła Dymitrowi Mendelejewowi, który w 1869 roku ukończył pierwszy z długiej...
- Aby uniknąć tego śmiesznego, rzecz jasna, wniosku, w 1900 roku niemiecki uczony Max Pianek sformułował tezę, że światło, promienie Roentgena i inne fale...
- Moze w zwiazku z tym pozostaje notatka, która tu wypisuje z poznanskiej "Teczy" nr 43 z roku 1928: "W miasteczku Kuncewicze na pograniczu wschodnim powstala wsród Zydów...
- pytania dotyczące Polski: Kto od 20 lat po 1989 roku dorobił sięgigantycznych pieniędzy? Kto zniszczył ludzi chcących się uczciwie dorobić(jak Pan...
Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
Kedrenos II 611, 20-612, 2; Skylitzes 480). Rok w Bizancjum zaczynał się l IX.
KSIĘGA SIÓDMA
MICHAŁ VI (1056-1057)
IZAAK KOMNEN (1057-1059)
POCZĄTEK PANOWANIA MICHAŁA STAREGO CESARZ TEN RZĄDZIŁ PRZEZ JEDEN ROK
1. Tym, którzy dopiero co otrzymali godność cesarską, wydaje się, że dla zachowania władzy wystarczy, żeby stronnictwo cywilne powitało ich aklamacjami. Przebywając blisko z ludźmi tego stronnictwa sądzą, że jeśli jego sprawy będą się układały pomyślnie, oni umocnią swą władzę na trwałe.
W czasie kiedy przejmują berło, pozwalają im mówić i przychodzić do nich w swej obecności. Gdy ci od razu skaczą z radości wyrażanej w pochlebnych słowach i w kilku błahych przemówieniach, cesarze, jakby już otrzymali wsparcie boskie, obywają się bez żadnej innej pomocy.
Tymczasem bezpieczeństwo ich opiera się na trzech podstawach: na ludzie, stanie senatorskim i wojsku. Ostatnia stanowi ich najmniejszą troskę, pozostałe natomiast od razu obdarzają swymi łaskami cesarskimi.
2. Michał Stary szafował godnościami w sposób bardziej okazały niż wypadało. Nie wynosił bowiem obdarowywanego na kolejno wyższe stanowisko, lecz na takie, które przekraczało je o jedno albo na jeszcze wyższe. Jeśli ktoś, kto stał blisko cesarza, prosił go od razu o czwarte stanowisko, znajdywał go dobrze usposobionego wobec tej prośby. Dlatego właśnie pojawiał się inny, trącał go z drugiego boku i nie zdarzało się, żeby nie otrzymał piątego stanowiska. Krótko mówiąc, hojność cesarza wprowadzała tu prawdziwe zamieszanie.
POSELSTWO DOWÓDCÓW WOJSKOWYCH U CESARZA MICHAŁA
3. Kiedy dowiedzieli się o tym stratioci1, a wśród stratiotów ich najwyżsi dowódcy, stanowiący elitę wojskową, przybyli do Bizancjum2, żeby otrzymać te same czy nawet wyższe godności. Wyznaczono im dzień audiencji u cesarza. Ja wówczas znajdowałem się przy autokratorze.
Weszli ci dzielni mężowie, prawdziwi bohaterzy, skłonili przed cesa-
1 Stratioci (stratiotai) - żołnierze osiedleni na dziedzicznych działkach ziemi w okręgach wojskowych, temach. Byli zobowiązani do służby wojskowej.
2 Bizancjum - starożytna nazwa Konstantynopola.
rzem głowy, powitali go aklamacjami, jak to jest w zwyczaju, i z kolei stanęli na rozkaz cesarza.
Cesarz powinien był ich przyjąć, jednego po drugim, zacząć rozmowę od słów życzliwych i godnych cesarza. Tymczasem autokrator obrzucił ich wszystkich razem najgorszymi obelgami, po czym kazał ich przywódcy i temu, który znajdował się tuż przy nim, wystąpić przed środek poselstwa (na czele wszystkich posłów stał Izaak Komnen; był też Ke-kaumenos z Kolonei), wylał na niego tysiące obelg, mówiąc mu, że stracił czy nie wiele brakowało, by stracił miasto Antiochię i osłabił bojowego ducha wojska, że nie dokonał żadnego wspaniałego czynu na miarę naczelnego dowódcy, lecz zagarnął dla siebie pieniądze ludu, a ze swego dowództwa uczynił nie źródło chwały, lecz przedmiot zysku.
Izaak osłupiał ze zdumienia przed nagłością zarzutów, oczekiwał bowiem największych zaszczytów, a stało się przeciwnie, został obrzucony obelgami. Kiedy inni dowódcy, jego koledzy, uisiłowali wziąć go w obronę, cesarz przerywał im słowa. Jeśli już przedtem cesarz naubliżał wszystkim, to powinien uhonorować przynajmniej Izaaka słowami czci i pochwały. Tymczasem pozbawił i jego swej życzliwości.
BUNT KOMNENA
4. Był to pierwszy cios zadany stratiotom - przyczyna buntu przeciw cesarzowi. Postępek cesarza wzburzył ich umysły i stał się początkiem buntowniczych zamiarów. Nie od razu jednak zawiązali spisek przeciw władzy cesarskiej, lecz podjęli drugą próbę, by zobaczyć, czy znajdą autokratora bardziej im życzliwego.
Tymczasem on dał im kubek, podczas gdy oni domagali się wiadra3, a jeśliby się sprzeciwili, nie dałby nawet i tego, lecz odepchnąłby i odtrącił ich od siebie. Od razu więc wszyscy niemal że nie rziucili się, by podnieść na niego rękę i usunąć od władzy. Powstrzymał ich Izaak, mówiąc, że taka sprawa wymaga głębszej narady. Później zawiązali spisek i szukali człowieka, który by został naczelnym dowódcą wojsk i nadawał się do kierowania wszystkimi sprawami państwowymi.
5. Izaak pozostawił im wszystkim majestat władzy cesarskiej, mówiąc, że każdy z nich ma wystarczające zdolności do sprawowania rządów. Oni jednak zgodnie złożyli w jego ręce tę godność. Górował on nad nimi rzeczywiście nie tylko swym pochodzeniem, lecz także swą królewską postacią, wspaniałym rozumem i stanowczym charakterem. Gdy tylko spojrzało się na niego, widać było, że to jest ktoś budzący szacunek. Na opis jego charakteru trzeba będzie trochę poczekać.
Kiedy dowódcy uzgodnili między sobą to, co chcieli, odbyli z cesarzem krótką rozmowę, po czym udali się w drogę do swoich posiadłości. Z rana, a dokładnie: z brzaskiem słońca, dzieliły ich od siebie jeszcze nie-
3 Przysłowie bizantyńskie.
wielkie odległości. Dlatego poczekali, aż upłynie kilka dni, zjechali się w to samo miejsce i zawiązali spisek4.
Nie zdążyli jeszcze zorganizować spisku, a już zebrało się wokół nich dzielne wojsko, przypłynęła wielka liczba szlachty i utwierdziła ich w powziętym zamiarze. Kiedy bowiem wszyscy razem usłyszeli, że mężny wódz zostanie ich cesarzem i że najpotężniejsze rody - znali ich członków z imienia - były z nim związane, nie czekając nawet długo, z miejsca połączyli się z nimi. Spieszyli się talk jak dobry biegacz, który" chce wyprzedzić innego.