— Nie...

Odnośniki

Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.
— Proszę pani, jeśli pojedzie pani do siedziby detektywów Dystryktu Zachodniego przy Pięćdziesiątej Piątej i Pine, gdzie podpisze pani dokument...
Tak więc nie można też ustalić, czy pewne rodzaje literackie ukształtowały się raczej pod naciskiem zjawisk realnych, czy raczej — norm kulturowych jako...
dobiegł do jej wytężonego słuchu — cichy jak brzęczenie komara daleki dzwonek, za chwilę ponowny • dzwonek, już bliżej, potem stukot...
Niemniej obawiałem się wyjść z lasu — choć skądinąd było oczywiste, że prędzej albo później wyjść muszę...
par³ margraf — ale nie jeno przeto, jeno ¿e przez Odrê³acniej siê przeprawiæ, w górnym biegu...
ciekawe i co mnie osobiście bardzo zaskoczyło — zdałem sobie spra- wę, że czasami pracując mniej i krócej, można było zrobić więcej, niż...
le jest potrzebny), niedostępnej dla użytkowników i przeznaczonej wy- łącznie na potrzeby administratora, — skonfigurowanie portów...
wyreperował dach i ściany, wybił otwory i wstawił okna, żeby był przewiew — zmienił całe pomieszczenie tak, że wyglądało prawie jak mieszkanie...
— Od dawna panowało przekonanie, że rzeka Nil wypływa z wielkich jezior leżących u stóp Gór Księżycowych[46]...
mogła umknąć uwagi czatowników pilnujących granicy — i niepostrzeżenie prze- dostać się w głąb terenów Armektu...

Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.

Dzieliły je całe lata. Ale nasza teoria głosiła, że sprawcą wszystkich tych śmierci była jedna i ta sama osoba.
— Kto miałby to być?
— Ktoś, komu bardzo zależało na tym, by pewne sprawy nie wyszły na jaw. Być może ów tajemniczy wspólnik Sama. Nazwijmy go John Smith.
— To całkiem nieprawdopodobna teoria.
— Tak, zgadzam się. I nie ma żadnych dowodów na jej poparcie. Ale tak jak powiedziałem ci w Całico Rock, zawsze podejrzewaliśmy, że Sam miał pomocnika. A może sam był tylko pomocnikiem Johna Smitha. W każdym razie kiedy Sam spieprzył sprawę i dał się złapać, John Smith zniknął. Być może zajmował się od tamtego czasu eliminowaniem niewygodnych świadków.
— Dlaczego miałby zabijać żonę Dogana?
— Ponieważ była razem z mężem w łóżku, kiedy w ich domu nastąpił wybuch.
— Dlaczego miałby ginąć jego syn?
— Żeby zagwarantować milczenie jego ojca. Pamiętaj, zaczął zeznawać pięć miesięcy po zaginięciu syna.
— Nigdy nie czytałem nic na ten temat.
— Niewielu ludzi o tym wiedziało. Cała sprawa zdarzyła się w Niemczech. Poradziliśmy mu, żeby siedział cicho.
— Nic nie rozumiem. Dogan nie wskazał nikogo palcem podczas procesu. Tylko Sama. Dlaczego John Smith miałby go potem zabijać?
— Ponieważ nadal wiedział za dużo. A także dlatego, że złożył zeznania obciążające innego członka Klanu.
Adam rozłupał dwie skorupki i rzucił orzeszki tłustemu gołębiowi. Lettner opróżnił torebkę do końca i wysypał okruszki na chodnik przed pompą wodną. Dochodziło południe i dziesiątki urzędników śpieszyły przez park w poszukiwaniu idealnego lunchu.
— Jesteś głodny? — zapytał Lettner spoglądając na zegarek.
— Nie.
— Spragniony?
— Nie. Jakie znaczenie ma dla mnie John Smith?
— Sam jest jedynym żywym świadkiem, a za dwa tygodnie ma zostać uciszony na zawsze. Gdy umrze nie puściwszy pary z gęby, John Smith nareszcie zaśnie spokojnie. Ale jeśli Sam nie wyzionie ducha za dwa tygodnie, to John Smith nadal będzie miał powód do strachu. A jeżeli Sam zacznie mówić, to komuś może się coś stać.
— Mnie?
— Tylko ty próbujesz poznać prawdę.
— Myślisz, że facet czai się gdzieś w pobliżu?
— To możliwe. Ale równie dobrze może być kierowcą taksówki w Montrealu. A może nigdy nie istniał.
Adam obejrzał się za siebie udając przestrach.
— Wiem, jak niesamowicie to brzmi — powiedział Lettner.
— John Smith nie powinien się obawiać. Sam milczy.
— Ale potencjalne niebezpieczeństwo istnieje, Adamie. Chciałem cię tylko ostrzec.
— Nie wystraszyłem się. Gdyby Sam podał mi teraz nazwisko Johna Smitha, zacząłbym wrzeszczeć o tym na ulicach i złożyłbym pięć ton pism procesowych. Ale i tak nic bym nie osiągnął. Jest już za późno na nowe teorie dotyczące winy i niewinności.
— A co z gubernatorem?
— Wątpię, żeby chciał pomóc Samowi.
— Cóż, proponuję ci tylko, żebyś był ostrożny.
— Dzięki.
— Chodźmy na piwo.
Nie mogę dopuścić, żeby Lee poznała tego faceta, pomyślał Adam.
— Jest za dziesięć dwunasta. Chyba nie zaczynasz tak wcześnie.
— Och, czasem zaczynam już przy śniadaniu.
John Smith siedział na parkowej ławce ukryty za gazetą, a gołębie spacerowały wokół jego stóp. Dwadzieścia metrów dzieliło go od Adama i Lettnera, nie słyszał więc, o czym rozmawiają. Miał wrażenie, że w starszym mężczyźnie rozpoznaje agenta FBI, którego twarz pojawiła się w gazetach przed wieloma łaty. Postanowił ruszyć za tym mężczyzną, żeby dowiedzieć się, kim jest i gdzie mieszka.
Nudziło mu się już w Memphis, więc taki plan odpowiadał mu w pełni. Chłopak pracował w biurze, jeździł do Parchman, spał w domu swojej ciotki i zdawał się dreptać w miejscu. Wedge uważnie czytał gazety i śledził doniesienia telewizyjne. Jego nazwisko nie było wymieniane. Nikt o nim nie wiedział.

Liścik leżący na kontuarze w kuchni nosił właściwą datę. Napisany był o siódmej piętnaście. Pismo Lee, które nigdy nie było specjalnie ładne, teraz wyglądało jeszcze gorzej. Oznajmiała, że leży w łóżku i ma coś, co wygląda na grypę. Prosiła, by jej nie niepokoić. Była u lekarza, który zalecił jej jak najwięcej snu. Dla dodatkowego efektu obok liściku stała buteleczka z pastylkami z miejscowej apteki i opróżniona do połowy szklanka wody. Lekarstwo kupiono tego samego dnia.
Adam szybko sprawdził kosz na śmieci pod zlewem — ani śladu alkoholu.
Po cichu włożył mrożoną pizzę do mikrofalówki i wyszedł na taras oglądać płynące rzeką barki.
Rozdział 32